PſalmusLXVI
LXVI
ſuis? Ęa que enūeraui. Non eniꝫ ſoli boniplenas habent domos rebus neceſſarijs:aut ſoli boni: vel ſalui facti ſunt: vel d̓ egritudine cōualeſcūt: aut ſoli boni filios habēt: ſoli boni pecuniā: ſoli boni cetera aptahuic vite temporali atqꝫ trāſeunti. Habēthec ⁊ mali: ⁊ aliqn̄ deſunt bonis: ſed deſūt⁊ malis: ⁊ plerūqꝫ illis magꝭ qͣꝫ illis: aliqn̄illis qͣꝫ iſtis potius abūdāt. Permixta iſtatemporalia deus eſſe voluit: quia ſi bonisſolis ea daret: putarēt ⁊ mali ꝓpter hoc colendū deū. Rurſus ſi ea ſolis malis daret:timerent boni infirmi conuerti: ne iſta illisforte deeſſent. Eſt enim adhuc anima infirma minus capax regni dei: nutrire illamdebet deus agricola noſter. Nam ⁊ arborque iam tempeſtates robore ſuſtinet: cū deterra naſceretur herba erat. Nouit ergo ille agricola: nō ſolū robuſtas arbores putare atqꝫ purgare: ſed etiā teneras in recēti ortu ſepire. Propt̓ea dilectiſſimi: vt dicere ceperā: ſi ſolis bonis darent̉ iſta: omnes ꝓpter hec accipiēda vellēt cōuerti addeū. Rurſus ſi ſolis malis darent̉: timerētinfirmi ne ſi ꝯuerterent̉ amitterēt quod ſoli mali haberēt: ꝑmixta data ſunt ⁊ bonis⁊ maliſ. Rurſus ſi ſolis bonis auferrētur:idem ille timor eſſet infirmoꝝ nec cōuerterent̉ ad deū. Rurſus ſi ſolis malis auferrētur: ip̄a ſola pena putaret̉ qua mali plectūtur. Quod ergo dat ea bonis ꝯſolat̉ itinerātes: qd̓ dat ea ⁊ malis admonet bonos:vt alia deſiderēt que nō habent̉ cū maliscōmunia. Rurſus bonis aufert ea quādovult: vt interrogēt ſe d̓ ſuis viribus: ⁊ inueniant ſe qui forte latebāt ſe: vtrū iā poſſintdicere: dn̄s dedit dn̄s abſtulit: ſicut dominō placuit: ita factū eſt: ſit nomē dn̄i benedictū. Benedixit enī ⁊ illa anima dn̄m: etreddidit fructꝰ cōpluta ſagina benedictionis: dn̄s dedit dn̄s abſtulit. Subtraxit data: ſed nō ſubtraxit datorē anima benedicta. Omnis ſimplex nō herens terrenis rebus: nec viſco implicatis pēnis iacēs: ſedexerto nitore virtutū in geminis alis gemine dilectionis exultat in auras liberaſ: ⁊ videt ſibi ſubtractū eſſe qd̓ calcabat: nō ibiincūbebat ⁊ dic̄ ſecura: dn̄s dedit dominabſtulit: ſicut dn̄o placuit ita factuꝫ eſt: ſitnomē dn̄i benedictū. Dedit ⁊ abſtulit: manet qui dedit ⁊ abſtulit: qͥ dedit ſit ergo nomen eius benedictū. Ad hoc ergo iſta auferunt̉ bonis. Sed ne quis forte infirmꝰ diceret: quādo eſſe poſſem tāte virtutis ſicut
ſanctus Iob. Robur miraris arboris: qꝛmodo nata ē. Hec magna quā mirarꝭ: ſb̓cuiꝰ ramis ⁊ vmbra refrigeras virga fuit.Sed times ne tibi auferantur hec: tu cū tālis fueris attēde qꝛ auferūt̉ ⁊ malis. Quidte ergo differs a cōuerſiōe? Qd̓ bonus times amittere: forte amiſſurꝰ malus es. Sibonus ea ꝑdideriſ: adeſt cōſolator qui abſtulit. Arca exinanita eſt auro: cor plenuꝫeſt fide. Foris pauꝑ es: ſed intuſ diues es.Diuitias tecū portas quas nō amitteresetiam ſi de naufragio nudus exireſ. Qd̓ gͦfortę ꝑditurus es malus: cur nō bonum teinuenit dānū? Quādo quidē vides ⁊ malos pati dānū: ſed maiore illo damno feriuntur. Inanis eſt domꝰ inanior cōſciētia.Quiſquiſ malus iſta ꝑdiderit: nō habꝫ foris quod teneat: nō habet intus vbi requieſcat. Fugit hec vbi damnū paſſus eſt: vbiſe ab oculis hoīm de diuitiaꝝ oſtentatiōeiactabat. Iam ſe ī oculis hoīm iactare nōpoteſt: ad ſe intro nō redit: qꝛ nihil habet.Nō eſt imitatus formicam: nō ſibi collegitgrana cū eſtas eſſet. Quid dixit cum eſtaseſſet? Cū eſſet vita ⁊ tranqullitas: cuꝫ eſſetſeculi huius erga illuꝫ ꝓſperitas: quandoei vacabat: qn̄ felix vocabat̉ ab oībꝰ: eſtasipſius erat: imitaret̉ formicaꝫ: audiret verba dei: colligeret grana: intꝰ recōderet. Uenerat temptatio tribulationis: ſuꝑuenerathyems: tempeſtas timoris: frigꝰ triſticie:ſiue dānum eſſet: ſiue ſalutis periculū: ſiuealiqua orbitas ſuoꝝ: ſiue aliqua exhonoratio: ſiue humiliatio hyems erat. Reditformica ad id quod eſtate collegit: ⁊ int̓in ſecreto ſuo vbi nemo videt eſtiuis laboribꝰ recreat̉. Qn̄ ſibi iſta colligebat eſtatevidebāt oēs: cū his paſcit̉ ī hyeme nullusvidet. Quid eſt hoc? Uide formicam dei:ſurgit quotidie ad eccleſiā dei: currit: orat:audit lectionē: hymnū cantat: ruminat qd̓audiuit: apud ſe cogitat: recōdit intuſ grana collecta d̓ area. Hec ip̄a que mō dicūt̉qui prudenter audiunt hoc agūt: ⁊ ab omnibus vident̉ ꝓcedere ad eccleſiā: redirede eccleſia: audire ſermonē: audire lectioonem: inuenire libꝝ: aꝑire ⁊ legere: omniaiſta vident̉ cum fiunt. Formica illa eſt conterens iter: portans ⁊ recondens in cōſpectu cernentiū. Uenit hyems aliqn̄: cui enīnō veīt? Accidit dānū: accidit orbitas: ceteri miſerant̉ forte vt miſeꝝ qui non norūtquid intꝰ habeat formica quod comedat:⁊ dicunt: miſer ille cui hoc accidit. Quid
I 3