PſalmusLX

FXaudi deus dep̄catiōꝫ meāſintende oratiōi mee. Qui dic̄qͣſi vnus: vide ſi vnus. A finibus terre ad te clamaui duʳ angeretur cor meū. Iam gͦ nō vnus: ſꝫ iō vnusqꝛ chriſtus vnus cuiꝰ oēs mēbra ſumus.Nam qͥs vnus hō clamat a finibus terre:Non clamat a finibꝰ terre: niſi hereditas illa de qͣ dictū ē ip̄i filio: Poſtula a me ⁊ dabo tibi gētes hereditate tuā ⁊ poſſeſſioneꝫtuā termīos terre. Hec gͦ chriſti poſſeſſio:hec chriſti hereditaſ: hoc chriſti corpus: hͦvna chriſti eccl̓a: hec vnitas q̄ nos ſumusclamat a finibus rerre. Quid aūt clamatQd̓ ſupra dixit: Exaudi deus dep̄catiōeꝫmeam intende oratiōi mee: a finibus terre ad te clamaui. id eſt hoc ad te clamaui.A finibus terre. id eſt vndiqꝫ. Sed quareclamaui hoc? Dum angeretur cor meum.Oſtendit ſe eſſe ꝑ oēs gētes toto orbe terraꝝ: nō ī magna gl̓a ſꝫ in magͣ temptatiōe.Nanqꝫ vita nr̄a in hac ꝑegrinatōe nō pōteſſe ſine temptatiōe: qꝛ ꝓfectus nr̄ ꝑ tēptationē noſtrā ſit: nec ſibi quiſqꝫ īnoteſcit niſi tēptatꝰ: nec pōt coronari niſi vicerit: necpōt vincere niſi certauerit: nec poteſt certare niſi inimicum ⁊ temptationes habuerit.Angit̉ gͦ iſte a finibus terre clamās: ſed tn̄nō relinqͥtur. qm̄ noſip̄os qd̓ eſt corpꝰ ſuūvoluit p̄figurare: ⁊ in illo corꝑe ſuo in quoiam ⁊ mortuꝰ eſt ⁊ reſurrexit ⁊ in celū aſcēdit: vt qͦ caput p̄ceſſit: illuc ſe mēbra ſecutura cōfidant. Ergo nos trāffigurauit ī ſe:qn̄ voluit temptari a ſathana. Mō legebatur ī euāgelio: qꝛ dn̄s Ieſus chriſtꝰ ī heremo temptabat̉ a diabolo. Prorſus chriſtus temptabat̉ a diabolo. In chriſto eniꝫtu tēptabariſ: qꝛ chriſtꝰ de te ſibi habebatcarnē: de ſe tibi ſaluteꝫ. de te ſibi mortē: deſe tibi vitaꝫ. de te ſibi ꝯtumelias: de ſe tibihonorē. Ergo de te ſibi tamptatiōeꝫ: de ſetibi victoria. Si in illo nos temptati ſumꝰ:in illo nos diabolū ſuꝑamus. Attēdis qꝛchriſtus temptatus eſt: nō attendis qꝛ vicit. Agnoſce te in illo temptato: ⁊ te in illoagnoſce vincēte. Poterat a ſe diabolū ꝓhibere: ſed ſi non temptaret̉ tibi temptādovincendi magiſteriū nō p̄beret. Itaqꝫ nōmirum ſi inter temptatiōes poſitus iſte clamat a finibus terre. Sed qͣre non vincit̉?In petra exaltaſti me. Iam gͦ h̓ agnoſcimus qͥs clamat a finibus terre. Colamꝰeuangeliū. Suꝑ hanc petrā edificabo eccleſiā meaꝫ. Ergo illa clamat a finibus t̓re

quā voluit edificare ſuꝑ petrā. Ut autemedificaret̉ eccl̓a ſuꝑ petrā: quis factꝰ eſt petra? Paulū audi dicentem: Petra auteꝫerat chriſtus. In illo ergo edificati ſumuſ.Propterea petra illa ī qͣ edificati ſumus pͥmo ꝑcuſſa eſt vētis: flumīe: pluuia. qn̄ chriſtus a diabolo temptabat̉. Ecce in qͣ firmitāte te voluit ſtabilire. Merito non vacatvox noſtra ſꝫ exaudit̉. In magͣ enī ſpe poſiti ſumus. In petra exaltaſti me. Deduxiſti me qꝛ factus es ſpes mea.Ille ſi noſtra ſpes factus nō eſſet: non nosdeduceret. Deducit tanqͣꝫ dux ⁊ in ſe ducit tāqͣꝫ via: ⁊ ad ſe ꝑducit tāqͣꝫ patria. Deducit ergo noſ. Unde? Quia factꝰ eſt ſpesnoſtra. Unde factus eſt ſpes noſtra? Ecceſic quomodo audiſtis quia temptatuſ eſt:qꝛ paſſus eſt: qꝛ reſurrexit: factꝰ eſt ſpes noſtra. Quid enī nobis dicimus qn̄ hec legimus? Nō enī ꝑdit nos deꝰ ꝓpter quos filium ſuū miſit temptari: crucifigi: mori: reſurgere. Nō enī vere nos deſpicit deus ꝓpter quos filio ꝓprio nō peꝑcit: ſꝫ ꝓ nobiſoībus tradidit eū. Sic ergo factus eſt ſpeſnoſtra. In illo vides ⁊ laborē tuū: ⁊ mercedem tua: laborē in paſſione: mercedē in reſurrectiōe. Sic ergo factꝰ eſt ſpes nr̄a. Habemus enī duas vitas: ſꝫ vnā in qͣ ſumꝰ: ateram quā ſperamꝰ. In qͣ ſumus nota nob̓eſt: quā ſperamꝰ ignota nobis ē. Tolera īqͣ es ⁊ habebis quā nonduꝫ habes. Quōtoleras? Ut nō vincaris a tēptatore. Laboribus ſuis: tēptationibus: paſſionibꝰ: morte ſua demōſtrauit tibi vitā in qͣ es: reſurrectione ſua demonſtrauit vitaꝫ in qua eris.Nos enī nō noueramꝰ niſi naſci hoīem etmori: reſurgere hoīem ⁊ viuere in eternuꝫnon noueramus. Suſcepit qḋ noueras: ⁊demōſtrauit qd̓ nō noueras. Ideo gͦ factꝰē ſpes nr̄a in tribulationibꝰ: in tēptationibus. Uide apl̓m dicentē: Nō ſolum auteꝫſꝫ ⁊ gloriamur inqͥt in tribulationibꝰ: ſcientes qꝛ tribulatio patiam oꝑat̉: patīa ꝓbationē: ꝓbatio ſpem: ſpes aūt nō cōfundit.Qm̄ caritas dei diſſuſa ē in cordibꝰ noſtrꝭꝑ ſpūmſanctū qͥ datꝰ eſt nobis. Ergo factꝰē ſpes nr̄a qͥ dedit nobis ſpūmſanctum: ⁊ambulamꝰ mō ad ſpem. Nō enī ambularemus niſi ſperaremuſ. Quid ait ip̄e apl̓us.Qd̓ enī videt qͥs qͥd ſperat? Si aūt qd̓ n̄ videmus ſperamꝰ ꝑ patīam expectamꝰ. Etitem. Spe eniꝫ ſalui facti eſtis. Deduxiſtime qꝛ factꝰ es ſpes mea. Turris fortitudinis a facie inimici. Angit̉ cor meuꝫ

Alia lr̄afanxiaretu