PſalmusXLIX.
eius ſine dolo ponat: ne ſibi blandiatur intanto ꝑiculo: qm̄ ⁊ ip̄e dominꝰ deꝰ noſter:videtis qꝛ nulli blandit̉: et ſi conſolat̉ nosꝓmittendo bona ſua: et cōfirmando ſpemnoſtrā: male viuentibꝰ tamē ⁊ contemnētibus verbū ſuū oīno non parcit. Interroget ſe vnuſquiſqꝫ cū tempꝰ ē: et videat vbiſit: ⁊ aūt ꝑſeuereret in bono: aut mutetur amalo. Sicut em̄ dicit in hoc pſalmo: Nonquicūqꝫ homo: aut quicūqꝫ angelꝰ: ſedExpoſitio pſalmi.Ęus d̓eorū dominꝰ locutusA 48eſt. Loquēdo aūt qͥd egit? Uocauit terram. A ſolis ortuvſqꝫ ad occaſum: Qui vocauit terrā aſolis ortu vſqꝫ ad occaſum: dominꝰ noſter⁊ ſaluator eſt Ieſus chriſtꝰ: verbū caro factum eſt vt habitaret in nobis. Dominꝰ gͦnoſter Ieſus chriſtus deus deorū eſt: qꝛ ꝑip̄m facta ſunt omnia: ⁊ ſine ip̄o factū eſt nihil. Uerbū dei: ſi deus eſt: vtiqꝫ deus deorū eſt. Utrū aūt ſit deꝰ: euāgeliū reſpōdet:In pͥncipio erat verbū: ⁊ verbū erat apucdeū: et deꝰ erat verbū. Et ſi omnia ꝑ ipſuꝫfacta ſunt: ſicut conſequēter dicit: ⁊ dij ſi qͥfacti ſunt: ꝑ ip̄m facti ſunt. Unus em̄ deusnō factus: ⁊ verus deꝰ ip̄e ſolus. Ip̄e autēſolus deꝰ: pater ⁊ filiꝰ et ſpirituſſanctꝰ: vnꝰdeus. Dij ergo quorū deus verꝰ eſt: qͥ ſuntaūt vbi ſunt: dicit aliꝰ psͣ. Deꝰ ſtetit ī ſynagoga deorū: in medio aūt deos diſcernit.Adhuc neſcimꝰ ne forte dij aliqui ī celo cōgregati ſunt: ⁊ in eorū congregatiōe: hoc ēem̄ in ſynagoga ſtetit deꝰ diſcernere illos.Uidete in eodeꝫ pſalmo quibꝰ dicat: Egodixi dij eſtis: ⁊ filij excelſi omnes. Uos aūtvt homīes moriemī: et ſicut vnus ex pͥncipibus cadetis. Manifeſtū eſt gͦ: qꝛ homines dixit deos: ex gratia ſua deificatos: nōde ſubſtātia ſua natos. Ille em̄ iuſtificat qͥꝑ ſemetip̄m nō ex alio iuſtus eſt: ⁊ ipſe deificat qui ꝑ ſeip̄m nō alteriꝰ ꝑticipatiōe deꝰeſt. Qui aūt iuſtificat: ip̄e deificat: qꝛ iuſtificādo filios dei facit. Dedit em̄ eis ptāteꝫfilios dei fieri. Si filij dei facti ſumus: ⁊ dijfacti ſumꝰ: ſed hoc gr̄e eſt adoptātis: nō nature generātis. Unicus em̄ dei filiꝰ deus: ⁊cū patre vnus deus: dn̄s et ſaluator noſterIeſus chriſtꝰ: in pͥncipio erat verbū: ⁊ verbū erat apud deū: verbū deꝰ. Ceteri qͥ fiūtdij gratia ip̄iꝰ fiūt: non de ſubſtātia eiꝰ naſcunt̉ vt hoc ſint qd̓ ille: ſed vt ꝑ bn̄ficiū ꝑueniant ad eū: ⁊ ſint coheredes chriſti. Tāta em̄ caritas eſt in illo herede: vt voluerit
habere coheredes. Quis em̄ auarꝰ hō velit habere coheredes? Sed ⁊ qͥ inuenit̉ velle: diuidet cū eis hereditatē: minꝰ habensip̄e diuidēs qͣꝫ ſi ſolus poſſideret. Hereditas autē in qua coheredes chriſti ſumꝰ: nōminuit̉ copia poſſeſſorum: nec fit anguſtior numeroſitate coheredum: ſed tanta eſtmultis quāta paucis: tanta ſingulis quātaomnibꝰ. Uidete inquit apoſtolꝰ: qualē dilectionem nobis dedit deus. vt filij dei vocemur ⁊ ſimꝰ: Et ī alio loco: Dilectiſſimi filij dei ſumus: ⁊ nōdum apparuit: quid erimus. Ergo ſumꝰ in ſpe: nodum in re. Scimus autē inquit: quoniā cū apparuerit: ſimiles ei erimus: quoniā videbimus eumſicuti eſt. Unicus ſimilis naſcendo: nos ſimiles viuendo. Non em̄ ita ſimiles vt illequi hoc eſt qd̓ ille a quo genitus eſt. Nosem̄ ſimiles non equales: ille quia equalis:ideo ſimilis. Audiamus qui ſint dij factiiuſtificati: quia filij dei dicunt̉: ⁊ dij qui nōſunt dij: quibus ille deus deorū terribiliseſt. Dicit em̄ alius pſalmus: Terribilis eſtſuꝑ omnes deos. Et quaſi quereres: quosdeos: quoniā dij gentium demonia. Dijsgentiū demonijs terribilis: dijs a ſe factisfilijs amabilis. Proinde cōfitentes maieſtatem dei vtroſqꝫ inuenio: ⁊ demonia cōfeſſa ſunt chriſtū: et fideles cōfeſſi ſunt chriſtum. Tu es chriſtus filius dei viui: dixitPetrus. Scimꝰ qui ſis: tu es filius dei: dixerūt demones. Parē audio confeſſionē:ſed non parem inuenio dilectionē: īmo v̓ohic dilectionē: ibi timorē. Quibꝰ ergo amabilis filij ſunt: quibꝰ terribilis filij nō ſunt.Quibus amabilis deos illos fecit: quibusterribilis nō eſſe deos cōuincit. Hi em̄ dijfiūt: illi dij putant̉. Hos deos facit veritaſ:illos error exiſtimat. Deꝰ gͦ deoꝝ dn̄s locutus ē. Locutꝰ ē ml̓tis modis: Per angelosip̄e locutꝰ ē: ꝑ ꝓph̓aſ ip̄e locutꝰ ē: ꝑ os ꝓpriūlocutꝰ ē ip̄e: ꝑ apl̓os ſuos ip̄e locutꝰ ē: ꝑ fideles ſuos ip̄e loquit̉: ꝑ hūilitatē noſtra cūaliquid verū dicimus: ip̄e loquit̉. Uideteitaqꝫ loquēdo multipliciter: multis modisper multa vaſa: per multa organa: ipſe tamen ſonat vbiqꝫ tangendo: modificando:inſpirando. Uidete quid egerit. Locutuseſt em̄ ⁊ vocauit terrā. Qua terrā. An forte africā ꝓpter eos qui dicūt: eccl̓ia chriſtipars Bonati eſt. Solaꝫ quidē africam nōvocauit: ſed ⁊ africam non ſeparauit. Quiem̄ vocauit terrā a ſolis ortu vſqꝫ ad occaſum: nullas reliqͥt ꝑtes quas nō vocauerit
Alia lr̄a.