PſalmusXLVI
hominē irriſerūt: qui a deo alienati ſūt pſallite deo noſtro. Nō em̄ homo tantū: ſed etdeꝰ. Homo ex ſemine Dauid: deꝰ dominꝰDauid: ex iudeis carnē habens: quoꝝ patres: ait Apl̓s: et ex quibꝰ chriſtus ẜm carnem. Ex iudeis gͦ chriſtus: ſed ẜm carneꝫ.Quis aūt iſte chriſtꝰ qͥ ē ex iudeis ẜm carnem? Qui eſt ſuꝑ omnia deꝰ benedictꝰ inſecula. Deus ante carnē: deus in carne: deus cū carne. Nec ſolū ante carnē deꝰ: ſedan̄ terrā deus: vn̄ facta ē caro: nec tm̄ anteterrā deus vn̄ caro facta eſt: ſed etiā an̄ celum deꝰ qd̓ prius factū eſt. Ante diē deusqͥ primꝰ factꝰ ē: an̄ oēs āgelos deꝰ: in ſe chriſtus deꝰ: qm̄ in pͥncipio erat verbū: ⁊ verbū erat apud deū: ⁊ deus erat verbuꝫ: oīaꝑ ipſuꝫ facta ſunt: ⁊ ſine ip̄o factū eſt nihil.Ille eſt an̄ oīa: ꝑ quē facta ſunt oīa. Pſallite gͦ: deo noſtro pſallite. Qm̄ rex omnis terre deus: Quid em̄? Et ante nonoīs terre deꝰ? Nōne celi ⁊ terre deus: cū vtiqꝫ ꝑ illū facta ſunt omnia? Quis poſſet dicere nō eſſe deū ſuū? Sed nō omnes hoīesagnouer̄t deū ſuū: ⁊ vbi agnoſcebat̉: quaſi ibi tm̄ deus erat. Notus in iudea deꝰ: nōdū filijs chore dicebat̉: oēs gentes plaudite manibꝰ. Ille em̄ deus notꝰ in iudea: rexomnis terre deus eſt. Iā ab omnibꝰ agnoſcitur: qꝛ impletū ē qd̓ dic̄ Eſaias: Ip̄e deus tuꝰ qui eruit te: vniuerſe terre deꝰ vocabitur. Qm̄ rex omnis terre deꝰ. Pſalliteintelligenter. Docet nos ⁊ admonetī ſapienter nos vt pſallamus intelligēter: nō queramꝰſonū auris: ſed lumē cordis. Pallite inqͥtintelligenter. Gentes vnde vocate eſtꝭ: vtchriſtiani eſſetis? Adorabāt deos manufactos: ⁊ pſallebāt illis: ſed nō intelligenter.Si intelligenter cantarēt: lapides nō adorarent. Qn̄ homo ſenſatꝰ cantabat lapidiinſenſato: nunquid intelligenter cātabat?Modo aūt fratres nō videmꝰ oculis quēadoramꝰ: ⁊ tn̄ correcti adoramꝰ. Multomagis nobis deꝰ cōmēdat̉ potētior: qꝛ eūoculis nō videmꝰ. Si eū oculis videremꝰforte cōtemneremꝰ. Nā ⁊ chriſtū iudei viſum ꝯtempſerūt: nō viſum gētes adorauerūt. Illis em̄ dictū eſt: pſallite intelligēter:nolite eſſe ſicut equus ⁊ mulus in quibusAlia lr̄a. nō eſt intellectus. Regnabitʸ dominus ſuꝑ omnes gentes: Qui regnabat ſuꝑ vnam gentē: regnabit inquit ſuperoēs gētes. Quādo dicebantur iſta: ſupervnā gentem regnabat deus: ꝓphetia eratnondū res demōſtrabatur. Deo gratias:
iam videmus impleri quod ante ꝓphetabatur. Chirographū deus ante tꝑus ſcripſit nobis: īpleto tꝑe reddidit nob̓. Regnabit deꝰ ſuper omnes gētes: ꝓmiſſio eſt.Deus ſedet ſuꝑ ſede ſanctam ſuā.Quod tūc ꝓmittebat̉ futuꝝ: nūc impletūagnoſcitur ⁊ tenetur. Deus ſedet ſuꝑ ſedēſanctā ſuā. Que ſedes eiꝰ ſancta? Forſitanceli: ⁊ bn̄ intelligit̉. Aſcēdit em̄ chriſtus ſicut nouimus cū corꝑe in quo crucifixꝰ eſt:⁊ ſedet ad dexterā patris: inde eū venturūexpectamꝰ ad iudicandos viuos ⁊ mortuos. Sedet ſuꝑ ſedē ſanctā ſuā. Celi ſunt ſedes ſancta eiꝰ. Uis ⁊ tu eſſe ſedes eiꝰ? Noli putare te eſſe nō poſſe. Para illi locū incorde tuo: venit ⁊ libēter ſedet. Ipſe certeeſt dei virtꝰ ⁊ dei ſapiētia. Et qͥd dicit ſcriptura de ipſa ſapiētia?; Aīa iuſti ſedes ſapientie. Si gͦ aīa iuſti ſedes ē ſapiētie: ſit aīatua iuſta: ⁊ eris regalis ſella ſapiētie. Et reuera fratres oēs hoīes qui bn̄ viuūt: qͥ bn̄agunt ẜm caritatē piā cōuerſant̉: nōne deus in illis ſedet: ⁊ ip̄e iubet? Obtēꝑat anima ſedenti in ſe deo: ⁊ ipſa iubet membrꝭ.Anima em̄ tua iubet mēbro tuo: quo moueatur pes: qͦ manus: quo oculus: quo auris: ⁊ iubet ip̄a mēbris tanqͣꝫ famulis ſuis:ſed ⁊ ip̄a ſeruit interiꝰ inſidēti ſibi dn̄o ſuo:Non pōt inferiori ſe bn̄ imperare: niſi ſuperiori ſe non fuerit dedignata ſeruire. Deꝰ Alialraſedet ſuꝑ ſedē ſanctā ſuā. Principesᶠ cogrepuspopulorūᶠ cōuenerūt cū deo Abraam. Deus Abrā ⁊ deus Iſaac ⁊ deꝰ Iacob. Uerū ē: dixit hoc deꝰ: ⁊ ſuꝑbierūt inde iudei: ⁊ dixerūt: Nos filij Abrae ſumꝰ.Suꝑbientes de noīe paterno: gerētes eiꝰcarnē: nō tenētes eiꝰ fidē: ſemini adherentes: moribꝰ degenerātes. Deniqꝫ dn̄s qͥdait eis ita ſuperbientibus: Si filij Abraeeſtis: facta Abrae facite. Itē quid illis dicit Ioannes venientibus ⁊ cōtremiſcentibus quibuſdā ipſorū: qui ſe penitēdo corrigere voluerūt? Progenies viperarum.Erāt em̄ iniqͥ: erāt ꝑditi: erāt pctōres: erātimpij: venerūt ad baptiſmū Ioannis. Etquid eis dicit? Progenies viperarū. Illiſe dicebāt filios Abrae: ⁊ ip̄e illos dicebatfilios viperarū. Nunquid Abraam vipera erat? Sed quia male viuendo demonesimitati erant: ⁊ eoruꝫ filij facti erant: quosimitando male viuebāt: Progenies inqͥtviperarū: quis vobis oſtēdit fugere ab iraventura? Facite ergo fructū dignum penitentie: et nolite dicere apud voſmetipſos:
Alia lr̄a.
r nō habet