PſalmusXLVI
impietatis arma remanebūt: neceſſe eſt vtoīa cōfringantur: cōterant̉: cōburant̉: remaneas inermis: nō habēs vllū adiutoriūtuū: ⁊ qͣꝫto magꝭ infirmus es: nulla tua arma habēs: tantomagis te ſuſcipit: de qͦ dictum eſt: Suſceptor noſter deus Iacob.Ualebas em̄ quaſi per te: ꝯturbaris in te.Perde arma qͥbꝰ p̄ſumebas: audi dn̄m dicentem: Sufficit tibi gratia mea. Dic ⁊ tu:qn̄ infirmor: tunc potens ſū. Apl̓i vox eſt.Oīa arma ſua ꝑdiderat tāqͣꝫ fortitudinisſue: qui dicebat: Ego aūt nō gloriabor: niſi in infirmitatibꝰ meis. velut ſi diceret: nōcurro aduerſus deū in craſſa ceruice ſcutimei: qui pͥus fui blaſphemus: ⁊ ꝑſecutor: ⁊iniurioſus: ſed iō miſcd̓iam ꝯſecutꝰ ſuꝫ: vtin me on̄deret chriſtꝰ Ieſus oēm longanimitatē in eos qui credituri ſūt illi in vitameternā. Aufęres bella vſqꝫ ad fines terre.Quando auteꝫ nos dn̄s ſuſcipit: nūquidinermes dimitit? Armat nos: ſed alijs armis euāgelicis veritatis: ꝯtinentie: ſalutisſpei: fidei: caritatꝭ. Hec arma habebimus:nnō a nobis. Arma aūt q̄ a nobis habuimus arſerūt: ſi tn̄ igne illo ſpūſſancti accēſi ſumus. Et ſcuta cōburet igni. Quid poſtea in te eē cupiebas? Infirmū te fecit deꝰ:vt fortē te faceret de ſe: qꝛ infirmabaris dete. Quid gͦ ſequit̉? Uacate: Ad quaꝫrē?: Et videte qm̄ ego ſuꝫ deꝰ: Hoc ēnō voſ: ſed ego ſu deus: ego creaui: ego recreo: ego formaui: ego reformo: ego feci:ego reficio. Si n̄ potuiſti face̓ te: quo poteſreficere te? Hoc nō videt tumultus ꝯtentioſus animi hūani: cui tumultui ꝯtentioſodicit̉: vacate: id eſt repͥmite aīos vr̄os a cōtradictionibꝰ. Nolite argumētari tanqͣꝫ armari ꝯtra deū: alioqͥn viuūt arma nōdū illo igne cōbuſta. Si aūt cōbuſta ſūt: vacate: qꝛ nō habetis vn̄ pugnetꝭ. Si aūt vacaueritis in vobis: ⁊ a me petieritꝭ oīa: qͥ pͥmode vobis p̄ſumebatis: vacate ⁊ videbitisqm̄ ego ſum deꝰ. Exaltabor in gentibus: ⁊ exaltabor in terra. Paulo an̄dixerā terre noīe ſignificari gente iudeoꝝ:maris noīe ceteras gētēs. Trāſlati ſūt mōtes in corde marꝭ: ꝯturbati ſūt gētes: inclinata ſūt regna: dedit vocē ſuā altiſſimus: ⁊mota ē terra. Dn̄s virtutū nobiſcūſuſceptor noſter deus Iacob. Factaſūt miracula in gētibꝰ: implet̉ fides gētiū:ardēt arma p̄ſumptiōis hūane. Uacat̉ intraquillitate cordis: vt cognoſcatur auctor deus omniū muneꝝ ſuorū. Et poſt iſtā
cl̓arificationē: nūquid deſerit ⁊ plebē iudeorū: de qua dicit Apl̓us: Dico em̄ vobis:vt nō ſitis vobis ſapiētes: qꝛ cecitas ex ꝑte iſrael facta eſt: donec plenitudo gentiūintraret: id ē mōtes hūc trāſferēt̉: nubes h̓pluerent: hic dn̄s tonitruo ſuo regna inclinaret: donec plenitudo gentiū intraret? Etqͥd poſtea? Et ſic omnis iſrael ſaluꝰ fieret̉.Ideo ⁊ hic ip̄m ordinē ſeruans: exaltaborinquit in gentibꝰ ⁊ exaltabor in terra: id eſt⁊ in mari ⁊ in terra. Utinā omnes dicāt qd̓ſequitur. Dn̄s virtutū nobiſcū: ſuſceptornoſter deus Iacob.¶ Explicit Tract̉. de psͣ. XLV.Incipit. Tract̓. de psͣ. XLVI.Prefatio.Ominus deꝰ noſter fidē in qua viuimus: ⁊ ex qua viuimus: ꝑ librosſuos ſcripturas ſanctas multipliciter nobis varieqꝫ diffudit: ſacramēta quidē verborū varians: fidē tamē vnā cōmēdans. Una em̄ eadēqꝫ res: ideo multꝭ modis dicit̉: vt mō ip̄o dicēdi ꝓpter faſtidiuꝫvariet̉: ſed ꝓpter ꝯcordiā vna teneat̉. Itaqꝫ ī hoc pſalmo quē cātatū audiuimꝰ: cuicantādo reſpondimꝰ: ea ſumꝰ dicturi quenoſtis: ⁊ tamē fortaſſis aliquā adiuuāte ⁊donāte dn̄o ſuauitatē allaturi ſumus vob̓:quādo ea que alibi ⁊ alibi noueratis: etiaꝫcōmoniti ruminatis. Nā ⁊ ipſa rumination in qua ſignificat deꝰ mūda aīalia: hocvoluit inſinuare: qꝛ oīs homo qḋ audit ſicdebet in cor mittere: vt nō piger ſit: poſteainde cogitare: vt quādo audit ſit ſimil̓ māducanti: cum autē audita in memoriā reuocat: ⁊ cogitatiōe dulciſſima recolit: fiatſimilis rumināti. Alio ergo mō eadē dicūtur: ⁊ faciunt nos dulciter cogitare que nouimus: ⁊ eadē ipſa libenter audire: qꝛ modus dicēdi variatur: ⁊ res antiqua ip̄o modo dicendi renouat̉.¶ Titulus pſalmi ſic ſe hꝫ. ¶ In finemꝑ filijs chore: pſalmꝰ ipſi Dauid.Ilios iſtos chore habēt tituli pſalmorum etiā alij nōnulli: ⁊ indicātdulce myſteriū: Inſinuāt magnūſacramentū: vbi ⁊ noſipſos libenter intelligamus: ⁊ agnoſcamus in titulo nos quiaudimus et legimus: tanqͣꝫ ſpeculo propoſito qui ſumus ītuemur Filij chore quiſunt? Fuit homo quidam chore nomine:ſic enim vocabatur aliquis homo. Uerūtamē cum legūtur que ſcripta ſunt: ⁊ inuenitur ſermo diuinus loqui ad quoſdā qui