PſalmusXLV.
ter tua. Nō ſic: ſed ineternū. Tua em̄ voxeſt in iſto pſalmo: Qm̄ pater meꝰ ⁊ mr̄ meadereliq̄rūt me: dn̄s aūt aſſumpſit me: Suſceptor noſter deꝰ Iacob. Uenite etvidēte oꝑa dn̄i: Iā de hac ſuſceptiōe:qͥd fecit dn̄s? Uīaduertere orbē terrarū: veni ⁊ vide. Si em̄ nō venis nō vides: ſi nonvides nō credis: longe ſtas. Si credis venis: ſi credis vides. Quō em̄ venit̉ ad mōtem iſtū? Nunqͥd pedibꝰ? Nūqͥd nauibus.Nunqͥd pennis? Nunqͥd equis? Quantūattinet ad locorū ſpacia: ne ſatagas: ne cōturberis: ip̄e ad te venit. Etenim ex lapideparuo creuit: ⁊ factꝰ eſt mons magnus: itavt impleret vniuerſā faciē terre. Quid visgͦ ad eum ꝑ terras venire qui terras impleuit? Ecce iā venit: euigila credendo: euigilātes pulſat: ſi tn̄ nō tantus in eis ſomnuseſt: quo etiā ꝯtra montē venientē obdureſcāt: ſed audiāt: ſurge qͥ dormis: ⁊ exurgea mortuiſ: ⁊ illuminabit te chriſtꝰ. Multūem̄ erat iudeis videre lapidē. Lapis em̄ ille adhuc ꝑuus erat: merito ⁊ paruū cōtempſerūt: ꝯtēnendo offenderūr: ⁊ offendēdoquaſſati ſunt: reſtat vt conterant̉. Hoc em̄de lapide illo dictū ē: Qui offenderit in lapidē illū conqͣſſabit eū: ſuꝑ quē venerit cōteret eū. Aliud eſt cōquaſſari: aliud ꝯteri.Cōquaſſari minꝰ eſt qͣꝫ ꝯteri. Sed neminēꝯterit excelſus veniēs: niſi quē ꝯquaſſauerit hūilis iacēs. Modo aūt anteqͣꝫ veniatdn̄s noſter hūiliter iacuit iudeis: ⁊ offenderūt ī illū ⁊ ꝯqͣſſati ſūt: veniet poſtea in iudicio ſuo clarꝰ atqꝫ altꝰ: magnꝰ ⁊ potēs: ⁊ nōinfirmꝰ vt iudicet̉: ſꝫ fortis vt iudicet: ⁊ cōterat eos qui ꝯquaſſati ſunt in eū offendēdo. Lapis em̄ offenſionis: ⁊ petra ſcādalinō credētibꝰ ipſe eſt. Ergo cariſſimi nō eſtmirū ſi iudei nō agnouerūt: quē tanqͣꝫ paruū lapidē an̄ pedes ſuos iacentē ꝯtempſerūt: illi mirādi ſunt qui adhuc tā magnummontē nolūt agnoſcere. Iudei in lapidemparuū nō vidēdo offenderūt: he̓tici in mōtē offendūt. Iam em̄ creuit ille lapis: iā dicimus illis: ecce impleta eſt ꝓphetia Danielis: Lapis ille qͥ erat ꝑuus: factꝰ eſt monsmagnꝰ: ⁊ impleuit vniuerſā terrā. Quarein illū offenditis: ⁊ nō in illum aſcenditis?Quis tam cecꝰ eſt vt offendat in monteꝫ?Quaſi iō ad te venerit: vt habeas ī quē offendas: ⁊ nō habeas in quē aſcēdas: Uenite aſcendamꝰ ad montē dn̄i. Eſaias hocdicit: Uenite aſcendamꝰ. Quid eſt veniteaſcendamꝰ: Uēite: ⁊ credite aſcēdamꝰ hͦ ē
ꝓficiamꝰ. Iſti autē nec venire volunt: necaſcēdere: nec credere: nec ꝓficere. Latrantcōtra montē: iam in illū totiens offendēdoquaſſati ſunt: ⁊ nolūt aſcēdere: ſemꝑ eligētes offendere. Dicamꝰ illis: venite ⁊ videte opera dn̄i: Que poſuit ꝓdigia ſuper terrā: Prodigia dicūtur qd̓ aliquidportendāt: ſignā illorū miraculoꝝ: que facta ſūt qn̄ mundus credidit. Et quid indefactū eſt: ⁊ quid portēdebāt? Auferens Alialiabella vſqꝫ ad fines terre: hoc nōdūᶠ fineuividemꝰ cōpletū eſſę. Sūt adhuc bella: ſūtint̓ gētes ꝓ regno: int̓ ſectas: int̓ iudeos:īter paganos: int̓ chriſtiāos: hereticos ſūtbella: crebreſcūt bella: alijs ꝓ veritate: aliis ꝓ falſitate certantibꝰ. Nondū ergo cōpletū eſt: auferēs bella vſqꝫ ad fines terre:ſꝫ fortaſſe cōplebit̉. An̄ ⁊ mō cōpletuꝫ eſt:In quibuſdā cōpletū eſt: in tritico completū eſt: ⁊ in zizanijs nōdū cōpletū ē. Quidergo hoc eſt: auferēs bella vſqꝫ ad fines terre? Bella dicit quibꝰ bellatur aduerſus deum. Quis em̄ bellat aduerſus deū? Impietas. Et quid pōt facere deo impietas? Nihil. Quid facit fictile vas eliſū ad petraꝫ:qͣꝫuis vehemēter elidat̉? Tāto maiore malo ſuo venit: quāto maiore īpetu venerit.Hec bella magna erāt: crebra erāt: ꝯtra deum impietas dimicabat: ⁊ vaſa fictilia cōterebant̉: p̄ſumentes de ſe hoīes: de virtute ſua multū p̄ualendo. Cuiꝰ rei ſcutū etiāIob dixit de quodā īpio: Cucurrit aduerſus deū: in craſſa ceruice ſcuti ſui. Quid ēin craſſa ceruice ſcuti ſui? Nimiū p̄ſumēdode ꝓtectione ſua. Nunqͥd nā iſti tales erātqui dicebāt: Deꝰ noſter refugiū ⁊ virtꝰ: adiutor in tribulationibꝰ que inuenerūt nosnimis; Aut in alio pſalmo. Nō em̄ in arcumeo ſperabo: ⁊ brachiū meū non ſaluabitme? Qn̄ qͥſqꝫ cognoſcit: qꝛ ī ſe ip̄o: nihil ē.⁊ adiutoriū de ſe nullū habet: arma in illocōfracta ſūt: bella ſedata ſunt. Talia ergobella deleuit vox illa altiſſimi de nubibusſanctꝭ: quā terra cōmota ē: ⁊ inclinata ſūtregna: abſtulit hec bella vſqꝫ ad fines terre. Arcum cōteret ⁊ cōfringet arma: ⁊ ſcuta cōburet igni. Arcus: arma: ſcuta: ignis. Arcus: eſt īſidie. Arma:publica oppugnatio. Scuta: vana preſuptio protectionis. Ignis: quo iſta comburuntur. De quo dominus ait: Ignem veni mittere in terram: de quo ignē dicit plalmus: Et non eſt qui ſe abſcondat a calore eius. Feruente igne iſto: nulla in nobis