PſalmusXLV
Apl̓o: nihil ante tp̄us iudicare: donec veniat dn̄s: ⁊ illuminet abſcondita tenebrarū: ⁊ manifeſtet cogitationes cordis: ⁊ ſitlaus vnicuiqꝫ a deo. Ipſa em̄ ſancta ciuitas ſibi quodāmō cōfitebit̉: cū ppl̓i eius qͥbus ꝯſtat ipſi ciuitati ꝯfitebunt̉ ineternū:vt ex nulla ꝑte ſe lateat: nullo in ſe exiſtētecuiꝰ aliqͥd lateat.¶ Explicit Tract̓. de psͣ. XLIIII.Incipit Tract̉. de psͣ. XLV.Prefatio.Am caritati vr̄e quedā ſicut notiſſima loqͥmur: in quibꝰ īmorari nōdebemꝰ: qꝛ ea q̄ ſcitis breuiter cōmemorari debēt: filios chore nos intelligamꝰ. Cōmemoro .n. vos ſciētes chore int̓ꝑtari caluitiū: dn̄mqꝫ nr̄m ſignificare: qͥ ī caluarie loco crucifixꝰ adduxit multos: tanqͣꝫillud granū qd̓ niſi mortificatū eſſet ſolū remaneret: ⁊ eos qͥ adducti ſūt appellatos filios chore. Hoc in myſterio. Ceterū fuer̄tneſcio qͥ filij chore illo tꝑe qn̄ iſta cantabātur: ſed ſpūs nos viuificare debet: nō littera velare. Nos gͦ intelligamus: ⁊ videte ſiea q̄ ſequūtur: id eſt q̄ habet pſalmi ipſe cōtextus ꝯgruūt nobis: ⁊ inuenimꝰ hic nos:ſi tn̄ inhereamꝰ mēbris eiꝰ: cuiꝰ corꝑis in celo caput eſt: ex illa paſſione aſcendens: vteos qͥ in hūilitate iacebāt: ſecū in vbertateadducat: fructū ferētes in tolerantia. Dictū eſt aūt: In fine ꝓ occultis ꝓ filijschore: pſalmꝰ. Occultū eſt gͦ: ſꝫ illeipſequi in caluarie loco crucifixꝰ eſt: noſtis qꝛvelū diſciſſit: vt templi ſecreta pateſcerēt:Proinde qͥa crux dn̄i noſtri clauis fuit: qͣclauſa aperirent̉: credamꝰ affuturū eū nobis: vt iſta occulta reuelent̉. In finē qd̓ habet: ſemꝑ chriſtū intelligere debemus. Finis em̄ legis chriſtus ad iuſticiā omni credēti. Finis aūt dicit̉: nō qꝛ cōſumit: ſed qͥaꝑfecit. Nā ⁊ finitū cibū dicimꝰ qui mādicabatur: ⁊ finitā tunicā que texebat̉: Illad cōſumptionē: hoc ad ꝑfectionē. Quiaergo vltra quo tendamꝰ nō habemꝰ cū adchriſtū ꝑuenerimꝰ: ipſe curſus noſtri finisdicit̉. Nec putare debemꝰ: qꝛ cū ad illū ꝑuenerimꝰ: aliquo amplius debemus niti:vt ⁊ ad patrē ꝑueniamus. Hoc em̄ putauit ⁊ Philippº cū ei dixit: Dn̄e on̄de nob̓patrē: ⁊ ſufficit nobis. Cū dicit: ſufficit nobis: finē q̄rit ſacietatꝭ ⁊ ꝑfectiōis. Et ille tāto inqͥt tꝑe vobiſcū ſum: ⁊ nō cognouiſtisme? Philippe: qͥ videt me videt ⁊ patrem.In illo gͦ habemꝰ pr̄em: qꝛ ip̄e in pr̄e: ⁊ pr̄
in ip̄o: ⁊ ip̄e ⁊ pr̄ vnū ſūt. Quid igit̉ hic admonet: ⁊ qͥd cātat? Ubi vocē nr̄aꝫ agnoſce̓debemus. Si tamē huius vocis affectumhabemus.¶ Expoſitio pſalmi.Eus noſter refugiū ⁊ virtꝰ:Sunt quedā refugia vbi nō ē virtus: quo quiſqꝫ cū fugerit: magisinfirmat̉ qͣꝫ cōfirmet̉. Cōfugis (verbi graad aliquē in ſeculo magnuꝫ: vt facias tibipotentē amicū: refugiū tibi videt̉. Tāta tn̄huiꝰ ſeculi incerta ſūt: ⁊ ita potētiū ruine qͦtidiane crebreſcūt: vt cū ad tale refugiū cofugeris: plus ibi timere īcipias. Antea .n.cauſe tue tm̄ timebas: cū vero ad talē refugeris ⁊ de illo timebis. Multi em̄ cū ad talia refugia cōfugiſſent: cadētibꝰ illis ad qͦscōfugerūt: ⁊ ipſi queſiti ſunt. Quos nemoq̄reret: ſi nō ad talia ꝯfugiſſent. Nō eſt refugiū noſtrū tale: ſꝫ refugiū nr̄m virtꝰ ē. Cūilluc cōfugerimꝰ: firmi erimus. Adiutorin tribulationibꝰ q̄ inuenerūt nosnimis. Multe ſūt tribulationes: ⁊ in omni tribulatiōe ad deū ꝯfugiendū eſt: Siueſit tribulatio in re familiari: ſiue ſit in ſalutecorꝑis: ſiue d̓ ꝑiculo cariſſimoꝝ: ſiue d̓ aliqͣre ad huiꝰ vite ſuſtētaculū neceſſaria: oīnoaliud refugiū nō debet eē hōi chriſtiāo qͣꝫſaluator eiʳ: qͣꝫ deꝰ eius: qͦ cū fugerit fortisſit. Nō em̄ in ſe fortꝭ erit: aut ſibijp̄e fortitudo erit: ſꝫ ille illi fortitudo erit: qͥ refugiū eiꝰfactꝰ eſt. Uerūtn̄ cariſſimi inter oēs tribulationes hūane anime: nulla ē maior tribulatio qͣꝫ ꝯſcientia delictoꝝ. Nāqꝫ ſi ibi vulnus nō ſit: ſanūqꝫ ſit intus hoīs qd̓ ꝯſcientia vocat̉: vbicūqꝫ alibi paſſus fuerit tribulatiōes illuc ꝯfugiet: ⁊ ibi inueniet deū. Siaūt ibi reqͥes nō eſt ꝓpter abūdātiā iniqͥtatis: qm̄ ⁊ ibi deꝰ n̄ ē: qͥd facturꝰ ē hō? Quoꝯfugiet cū ceperit pati tribulatiōes? Fugiet ab agro in ciuitatē: a publico in domū:a domo in cubiculū: ⁊ ſequit̉ tribulatio: acubiculo iā qͦ fugiat nō hꝫ niſi in interiꝰ cubile ſuū. Porro ſi ibi tumultꝰ ē: ſi fumꝰ iniqͥtatꝭ: ſi flama ſcelerꝭ: nō illuc pōt ꝯfugere.Pellit̉ em̄ inde: ⁊ cū inde pellit̉ a ſeip̄o pellit̓. Et ecce hoſtē ſuū īuenit: qͦ fugerat: ſeipſum quo fugiturus ē? Quocūqꝫ fugerit ſetalē trahit poſt ſe: ⁊ quocūqꝫ talē traxerit:ſe cruciat: ſed a ſeipſo ſunt tribulationes qͥinuenerunt hominem nimis. Acerbioreseniꝫ nō ſunt. Tanto nō ſunt accerbiores:quāto nō ſunt interiores. Uidete cariſſimicū ligna deaſciuntur a fabris: ⁊ probātur: