PſalmusXLIIII.

ſimile fratres mei: quid habet ſimile līguadei cū calamo ſcribe? Quid habet ſil̓e petra cū chriſto? Quid habet ſimile agnꝰ cūſaluatore? Quid habꝫ leo cū vnigeniti fortitudine? Dicta ſūt hec tn̄: ⁊ niſi dicerent̉:nō aliquo mō ꝑ hec viſibilia ad inuiſibileꝫinformaremur. Sic gͦ hūilē ſil̓itudinē calami huiꝰ: nec cōparemꝰ illi excellētie: nec tn̄reſpuamus. Quero enī quare linguā ſuaꝫcalamū dixit eē ſcribe velociter ſcribentis?Aut vero qͣꝫtumuis velocit ſcribat ſcriba:nō cōparatur illi velocitati: de qua dic̄ alius pſalmus: Uſqꝫ in velocitate currit verbū eius. Sed mihi videt̉ quātū audet humana intelligentia: adhuc poſſe accipi exꝑſona patris dictū: Lingua mea calamusſcribe: qꝛ qd̓ lingua dicit̉ ſonat ⁊ trāſit: qd̓ſcribit̉ manet. Cū gͦ dicat deus verbum: ⁊verbū qd̓ dicit̉ nō ſonēt ⁊ trāſeat: ſꝫ ⁊ dicatur ⁊ maneat: ſcriptis hoc maluit deꝰ comꝑare qͣꝫ ſonis: Qd̓ auteꝫ addidit velociterſcribentis: impulit mētē ad intelligentiā: ſꝫn̄ pigra remaneat: reſpiciēdo ātiquarios:aut reſpiciēdo qͣleſſibet veloces notarios.Si aūt hoc attenderit: remanebit ibi ipſuꝫvelociter. Cogita velociter: ⁊ videat quare dictū fit velociter. Uelocit̉ dei tale ē: vtvelocius nihil ſit. In ſcriptis enī ſcribit̉ litterā poſt litterā: ſyllaba poſt ſyllabā: v̓būpoſt verbū: nec ad ſecundū tranſit̉: niſi primo preſcripto. Ibi aūt nihil velocius vbinō multa ſunt verba: nec tamē aliqͥd p̄termiſſum ē: cū in vno ſunt oīa. Ecce iam verbum illud ſic prolatū eternū: ab et̓no coeternū veniet ſpōſus. Specioſus forma pre filijs hominū. Pre filijs hominū: quare nō ⁊ pre angelis? Quid voluit dicere: pr̄e filijs hominū: niſi qꝛ hō: ne hominē xp̄m quēlibet hoīeꝫ putares ait: p̄ filijs hoīm ſpecioſus forma. Etiā homo prefilijs hominū: etiaꝫ inter filios hoīum: prefilijs hominū: etiā ex filijs hoīm: pre filijshominū. Diffuſa eſt gratia in labijstuis. Lex per Moyſen data ē: gr̄a ⁊ veritas ꝑ Ieſum chriſtum facta ē. Diffuſa eſtgr̄a in labijs tuis. Merito mihi ſubuentūeſt: qꝛ cōdelector legi dei ẜm interiorē hominē: Sꝫ alia lex in mēbris meiſ repugnatlegi mentiſ mee: ⁊ captiuū me ducit ī legepeccati: que ē in mēbris meis: Miſer egohō: quis me liberabit de corꝑe mortis huius. Gratia dei per Ieſum chriſtū dominū noſtrū. Diffuſa ē ergo gr̄a in labijs tuis. Uenit nobis cū verbo gr̄e: cum oſculo

gratie. Quid iſta gr̄a dulcius? Quo pertinet gratiā iſta? Beati quoꝝ remiſſe ſūt iniqͥtates: ⁊ quorū tecta ſunt peccata. Si ſeuerus iudex veniret: nec afferret iſtaꝫ gratiam diffuſam in labijs ſuis: quis de ſalute aliquid ſperaret? Quis nō ſibi hoc timeret qd̓ peccatori debebat̉? Ille veniēs cuꝫgratia nō exegit qd̓ debebat̉: ſoluit qd̓ nodebebat. Nō enim non peccator debebatmorteꝫ? Aut vero tibi peccatori debebat̉:niſi ſuppliciū? Debita tua dimiſit: ⁊ indebita ſua exoluit Magna gratiā Quare gr̄a?Quia gratis. Propterea tibi gratias agere licet: referre nō licet. nō enī potes. Querebat ille: quid retribue̓t: ⁊ dixit: Quid retribuaꝫ dn̄o pro omnibꝰ q̄ retribuit mihi?Et inuenit quaſi aliqͥd. Calicē ſalutarꝭ accipiā: ⁊ nomē dn̄i inuocabo. Hoc illi repēdis: qͥ calicem ſalutaris accipis: ⁊ nomendn̄i inuocas. Quis tibi dedit ip̄m caliceꝫſalutarē? Remanſit ī actiōe gratiaꝝ: nā inrelatione defecit. Inueni qͥd deo des qd̓ab illo non acceperis: ⁊ retuleris gratiam.Sꝫ caue nedū queris quid illi retribuas.qd̓ ab illo nō acceperis inuenias: ſꝫ peccatū tuū. Hoc plane ab illo nō accepiſti: ſednec ei dare debeſ. Hoc dederunt iudei: retribuerūt mala pro boniſ: acceperūt ab eopluuiā: ⁊ fructū nō dederūt. ſꝫ ſpinas dolorū. Ergo bonū quicqͥd volueris in te daredeo: nō te īuenis accepiſſe niſi a deo. Ip̄aē gratiā dei diffuſa in labijs. Fecit te: gratꝭte fecit. Nō enī erat cui preſtaret antequaꝫfaceret. Perieras: queſiuit te: ⁊ inuentumreuocauit te. Preterita nō imputauit: futurā ꝓmiſit. Uere diffuſa eſt gratia in labijs eius. Propterea: inquit: benedixit te deus in eternū. Laborat̉ vt hocpoſſit intelligi adhuc a deo patre dici: propterea benedixit te deus in et̓num. Accōmuodatius videt̉ hoc accipi: ex ꝑſona prophete. Et mutatiōes perſonaꝝ repentine:⁊ omnino ex īprouiſo inueniunt̉ in ſanctisſcripturaꝝ libris: ⁊ ſiqͥs aduertat plene ſūtpagine dine. Domīe libera aīaꝫ meā a labijs īiqͥs ⁊ a lingua doloſa: Et ſtatī. Quiddetur tibi aūt quid adijciat̉ tibi aduerſuslinguā doloſam; Alia illic ꝑſona erat: aliahic: ibi penitentis: hic ſubuenientis. Sagitte potentis acute cum carbonibus vaſtatorijſ. Alia perſona ēalia: qͥd detur tibi:hoc detur tibi: et in conſequētibuſ fit alia:Heu me: quia incolatus meus longinquꝰfactus eſt. Et ī paucis verſibꝰ tam crebra