PſalmusXXXVIII.

damus. Cū aūt ſeruaueris in terra: dic mihi cui cōgregabis ea? Filios habes: vnumpluſ numerā: ⁊ da aliqͥd ⁊ chriſto. Theſaurizat ⁊ nō cognoſcit cui cōgregabit ea: vane ꝯturbat̉. Et nūc qm̄ īquit iſte Idithū:reſpiciens vanitatē quandā: ſuſpiciēs veritatē quandā: in medio poſitus quiddaꝫſub ſe habet? quiddaꝫ ſupra ſe. Sub ſe habet vn̄ trāſiliuit: ſupra ſe habꝫ qͦ ſe extēdit.Qualis iſte? Iam magnꝰ. Et nūc ait: quōquiddā tranſiliui: quō multa calcaui: quōtꝑalibus iā nō teneor? Nōdū ſuꝫ ꝑfectus:nondū accepi. Spe em̄ ſalui facti ſumus.Spes aūt que videt̉ nō eſt ſpes. Qd̓ enimvidet qͥs: quid ſperat? Si aūt qd̓ nō videmus ſperamus: ꝑ patientiā expectamus.Ergo ⁊ nunc que eſt expectatiomea? None dn̄s? Ipſe eſt expectatiomea: qui dedit omnia iſta que cōtemnā: ipſe mihi dabit ⁊ ſe? qͥ eſt ſuꝑ omnia: ⁊ ꝑ quēfacta ſunt omnia: ⁊ a quo factus ſum interoīa: ipſe eſt expectatio mea dn̄s. UidiſtisIdithun fratres: videte quomō expectat.Nemo gͦ ſe dicat ꝑfectū hic: decipit ſe: fallit̓ ſe: ſeducit ſe: nō pōt hic habere ꝑfectionē. Et qͥd ꝓdeſt: quia perdit humilitateꝫ?Et nūc que ē expectatio mea? Nōne dn̄s?Cū venerit iam nō expectat̉: tūc erit illa ꝑfectio. Nūc aūt quātūcūqꝫ trāſilierit Idithū adhuc expectat. Et ſubſtātia meaante te ſp. Iam ꝓficiēs: iam ad ipſumtendēs: ⁊ eſſe aliquantū incipiēs: ante te ēſemꝑ ſubſtātia mea. Subſtantia aūt iſta ⁊ante homines eſt: Auruꝫ habes: argētumhabes: mācipia: p̄dia: arbores: pecora: ſeruos: hec videri ab hoībus poſſunt: eſt quedā ſubſtātia. Subſtātia mea an̄ te ē ſemꝑ.Ab omnibꝰ iniqͥtatibus meiserue me? Multa trāſiliui: multa quidemtrāſiliui: ſꝫ ſi dixerimus: qꝛ peccatū nō habemus: noſipſos decipimꝰ: ⁊ veritas in nobis nō eſt. Multa trāſiliui: ſꝫ adhuc tundopectꝰ: ⁊ dico: Dimitte nobis debita nr̄a ſicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribus noſtris.Tu ergo expectatio mea: finis meus. Finis em̄ legis chriſtꝰ ad iuſticiā omni credēti. Ab omnibꝰ nō ſolū ab eis: ne reuoluarin ea: que trāſiliui: ſed ab omnibꝰ oīno ꝓpt̓que mihi mō pectus tundēs dico: Dimitte nobis debita noſtra. Ab omnibꝰ iniqͥtatibus meis erue me: ita ſapientē ⁊ tenentē:quod ait Apl̓us: Quotqt ergo ꝑfecti ſumus hoc ſapiamꝰ. Cū em̄ ſe diceret nōdūeſſe ꝑfectū: ibi cōtinuo ſecutꝰ ait: Quotqͣt

ergo ꝑfecti ſumꝰ hͦ ſapiamuſ. Quid ē qͦtqͦtꝑfecti? Iā dudū tu dixeras: nō qꝛ iā acceperim: aut iaꝫ ꝑfectus ſim. Seque̓ ordinēdictorū: Unū aūt q̄ retro oblitꝰ in ea q̄ ante ſunt extentus: ẜm intentionē ſequor adpalmā ſuꝑne vocationis dei in chriſto Ieſu. Ideo nōdū ꝑfectꝰ: quia ſequit̉ ad palmā ſuꝑne vocationis dei: quā nondū inuenit: ad quā nondū ꝑuenit. Si aūt nō eſt ꝑfectus: qꝛ nō illud ꝑuenit: qͥs noſtrū ꝑfectꝰeſt? Tamē ſequit̉ ⁊ ait: Quotquot em̄ ꝑfecti hoc ſapiamus. Tu nō es ꝑfectus apoſtole: ⁊ nos ꝑfecti? Sed excidit vobis: qꝛ ſemodo ꝑfectū dixit. Nō em̄ ait: Quotquoteſtis ꝑfecti hoc ſapietis: ſed qͦtqͦt inquit ꝑfecti hoc ſapiamꝰ: cum paulo ante dixiſſet:nō qꝛ iam acceperim: aut iam ꝑfectus ſim.Aliter ergo hic nō potes eſſe ꝑfectus: niſiſcias hic te nō eſſe poſſe perfectū. Hec ergo erit ꝑfectio tua: ſic te q̄dā tranſiliſſe: vtad q̄dā ꝓperes: ſic q̄dā te tranſiliſſe vt reſtet aliud ad qd̓ oīb trāſactꝭ tranſiliendūeſt. Hec tota fides eſt. Nam qͥſquis ſe iamperueniſſe putat: in alto ſe ponit vt cadat.Quia gͦ ita ſapio: qꝛ me ⁊ imꝑfectū dico: ⁊ꝑfectū: Imperfectū qͥdē: qꝛ nōdū aliqͥd accepi qd̓ volo. Perfectū aūt: qꝛ ſcio hoc ipſum qḋ mihi deſit: qꝛ ergo ſic ſapio: qꝛ humano cōtemno: qꝛ letari in rebus ꝑeuntibus nolo: qꝛ irrideor ab auaro iactante ſeqd̓ ſit prudens: ⁊ me irridēte qd̓ deſipiā: qꝛſic ago: qꝛ hanc viā carpo. Opprobrium: inquit: inſipiēti dediſti me. Inter eos me viuere voluiſti: inter eos p̄dicare veritatē: qui amāt vanitatē: ⁊ nō poſſuꝫniſi irrideri ab eiſ: qꝛ ſpectaculū facti ſumꝰhuic mūdo: ⁊ angelis: ⁊ hominibꝰ: Angelis laudantibꝰ: hominibꝰ opprobrātibus:īmo ⁊ angelis laudantibꝰ ⁊ vituperātibꝰ:⁊ hominibus laudantibus ⁊ vituꝑantibꝰ.Adextris ⁊ a ſiniſtris habemus arma: in qͥbus militamus: ꝑ gloriā ⁊ ignobilitatē: perinfamiā ⁊ bonā famā: vt ſeductores ⁊ veraces. Hec apud āgelos: hec apd̓ hoīes:quia ⁊ apud angelos ſunt angeli: quibusbene viuēdo placemus: ⁊ ſunt p̄uaricatores angeli: qͥbꝰ bn̄ viuēdo diſpliceamꝰ. Etinter hoīes ſunt ſancti viri: quibꝰ placcatvita nr̄a. Sunt neqͥſſimi hoīes: qͥ irrideantbonā uitā noſtrā. Et hec arma ſūt: illa dextra: illa ſiniſtra: vtraqꝫ tn̄ arma ſunt. Utriſqꝫ armis ⁊ dextris ⁊ ſiniſtris vtor: ⁊ laudātibus ⁊ vituperātibꝰ: ⁊ honorē deferētibꝰ:⁊ ignominiā irrogātibꝰ. In his vtriſqꝫ ar-

Alia lr̄a.t apud te eſt.F nō habet.

Alia lr̄a.r nō habet.