PſalmusXXXVI
ſuo: plantet frugē bonā: ⁊ arborē fructiferam. Quid enī ꝯtriſtatꝰ es o homo: qꝛ dediſti pauꝑi: ⁊ alia ꝑdidiſti? Nōne videſ qꝛꝑdidiſti qd̓ nō dediſti? Quare nō reſpicisad deū tuū? Ubi eſt fides? Quare ſic dormit? Excita illā in corde tuo. Attēde quidtibi dixerit ip̄e dn̄s: qn̄ te ad huiuſmōi bonaͣ oꝑa exhortabat̉: Facite vob̓ ſacculosnō veteraſcētes: thezaurū nō deficientē incelis: quo fur nō accedit. Hoc ergo cōmemora qn̄ plangis in dāno. Quid plorasſtulte praui cordis: aut non ſani cordis?Quare perdidiſti: niſi qꝛ mihi nō cōmodaſti? Quare ꝑdiſti? Quis tibi abſtulit? Reſpōdebis fur? Nōne hoc te premonueraꝫne ibi poneres quo fur poſſit accedere. Siergo dolet qui ꝑdidit: hoc doleat qꝛ nō ibipoſuit vn̄ ꝑire nō potuit. Qm̄ dominus amat iudicium ⁊ non derelinquet ſanctos ſuos. Qn̄ patiunt̉ labores ſancti: nolite putare qꝛ nō iudicat deꝰ:aūt ꝑuerſe iudicat. Qui te monet vt iuſteiudices: ip̄e ꝑuerſe iudicaturus eſt. Amatille iudiciū: ⁊ n̄ derelinquet ſctōs ſuos: Sꝫquō? Sic abſcōdita eſt apd̓ illū vita ſctōꝝ:vt qui mō laborāt in terrā: qͣſi tꝑe hyemisarbores nō hn̄tes fructū ⁊ folia: illo apparente tāqͣꝫ nouo ſole exorto: illud qd̓ in radice viuebat: in fructibꝰ appareat. Amatergo ille iudiciuꝫ: ⁊ non derelinquet ſctōsſuos: ſed laborat ſctūs in fame: nō illū derelinquet deus. flagellat oēm filiū quē recipit. Cōtemnis illū qn̄ flagellat̉: expaueſcꝭqn̄ ditat̉. Unde em̄ flagellat̉? Preſſurꝭ tēporalibus. Qn̄ ditabit̉? Qn̄ audiet: venite benedicti patris mei: ꝑcipite regnuꝫ qd̓vobis paratū eſt ab initio mūdi. Noli ergo piger eſſe flagellari: vt ſis inter eos quimerent̉ recipi. Uſqꝫ adeo ille amat iudicium: ⁊ nō derelinquet ſctōs ſuos: quos flagellat ad tp̄s. Et qm̄ flagellat omnē filiuꝫquē recipit: nec vnico peꝑcit in quo delictū nō inuenit. Qm̄ dn̄s amat iudiciuꝫ: ⁊nō derelinquet ſanctos ſuos. Quia ergonō derelinquet eos: forte hoc eis dabit qd̓hic amaſ: multos annos viuere: ſeneſcere.Nō attendis qꝛ ſi ſenectutē optas venire:hāc optas: de qͣ cū venerit conq̄raris. Nōtibi ergo dicat aīa: vel mala vel infirma vl̓paruula: quō verū eſt: dn̄s amat iudiciū ⁊nō derelinquet ſctōs ſuos. Reuera nō derelinq̄t: vt tres pueros ī camino laudātesnō eos tetigit ignis. Nūqͥd ſancti eiꝰ machabei nō erāt: qui in ignibꝰ defecerūt car
ne: nō fide? Sed hoc inqͥt maiorē queſtionem habet: qꝛ cū fide illi nō defecerūt: illeillos dereliquerit. Audi quod ſequit̉. Ineternū ꝯſeruabunt̉: Tu paucos annos eis optabas: qͦs eis ſi daret dn̄s: nonderelinqueret ſctōs ſuos. Uiſibiliter nō dereliquit tres pueros: occulte nō dereliquitmachabeos. Illis etiā dedit vitā tꝑalemad ꝯfundēdos infideles: illos aūt occultecoronauit ad iudicādā impietatē ꝑſecutoris. Nec illos tn̄: nec illos dereliquit: qͥ nōderelinquet ſanctos ſuoſ. Et nihil magnūacceperunt tres pueri: ſi nō ineternum cōſeruarentur. In eternum conſeruabūtur.Iniuſti aūt punientur: ⁊ ſemenimpioꝝ peribit. Quō ſemē illius in benedictiōe erit: ſic ſemen impioꝝ ꝑibit: Semen em̄ impioꝝ oꝑa impioꝝ. Nā inuenimꝰ rurſum filiū impij flore̓ in ſecl̓o: ⁊ aliqn̄fieri iuſtū: ⁊ florere in xp̄o. Uide ergo quōaccipias: vt tectū aperias: ⁊ ad xp̄m ꝑuenias. Noli carnaliter: nā deciperis: ſed ſemē impioꝝ oīa oꝑa īpioꝝ ꝑibūt: fructū nōhabebūt: Ad tp̄s em̄ aliquid valēt: poſteaq̄rent ⁊ n̄ īueniēt qd̓ oꝑati ſūt. Nā ꝑdētiuꝫqd̓ oꝑ ſūt vox erit illa: Quid nob̓ ꝓfuitſuꝑbia: aut quid diuitiaꝝ iactatio cōtulitnobis? Tranſierūt omnia illa tāqͣꝫ vmbra.Ergo ſemen impioꝝ ꝑibit. Iuſtiⁱ he Alia lr̄a.reditate poſſidebūt terraꝫ. Rurſus rautē hereditaauaricia nō ſurrepat: nec tibi aliquā villā bunt.magnā ꝓmittat: nec qd̓ hic iuberis cōtemnere: ibi ſperes. Terra eſt quedā illa viuorū: regnū ſanctoꝝ. Unde dicit̉: Speſ meaes tu: portio mea in terra viuoꝝ. Nam ⁊ ſivita tua illa eſt: intellige qualē terrā accepturus ſis. Illa eſt terra viuentiuꝫ: hec eſtautē terra morientiuꝫ: receptura mortuosquos nutriuit viuos. Qualis ergo illa terra: talis ⁊ ip̄a vita. Si eterna vita: eternat̓ra. Et quo eternā terra? Et inhabitabūt in ſcl̓m ſcl̓i ſuꝑ ea. Alia gͦ terra eritvbi inhabitabimꝰ in ſeculū ſeculi. Nam deiſta dictum eſt: Celum ⁊ terra tranſibunt.Os iuſti meditabitur ſapientiam. Ecce eſt ille panis: videte qͣꝫ libentermanducet iuſtus iſte: quomodo verſet̉ inore ſuo ſapientiā. Et lingua eius loquetur iudicium. Lex dei eius īcorde ipſius? Ne forte putares eum inore habere quod in corde nō habet: ne forte cōputares eū cū illis de quibꝰ dictū eſt:Populꝰ hic labijs me honorat: cor auteꝫeoꝝ longe ē a me: Et lingua eius loquet̉ iu