PſalmusXXXVI
deū indignationē: ergo ille feneratur ⁊ nōſoluit. Iuſtꝰ aūt miſeretur ⁊ᶠ cōmodat. Ille gͦ nihil habet: iſte habet. Uideteegeſtatē: videte diuitias: Ille accepit ⁊ nōſoluit: iſte miſeret̉ ⁊ cōmodat. Abūdat illi.Quid ſi pauꝑ ē? Etiā ſic diues ē: Tu tādēad diuitias eiꝰ pios oculos intēde. Reſpicis enī arcā inanem: cōſcīam deo plenamnō reſpicis. Nō habet extrinſecꝰ facultatē:ſed hꝫ intrinſecus charitatē. De charitateqͣꝫta erogat ⁊ n̄ finit̉? Etenī ſi hꝫ forꝭ: facultatē dat ip̄a charitas ex eo qd̓ hꝫ. Si aūt n̄īuenit foris qd̓ det: dat beniuolētiaꝫ: p̄ſtatcōſiliū ſi pōt. Ad extremū ſi nec ꝯſilio: necauxilio adiuuare pōt: vl̓ voto adiuuat: vl̓orat ꝓ cōtribulato: ⁊ forte magis ip̄e exaudit̉: qͣꝫ qui porrigit panem. Habet ſꝑ vndedet: cui plenū pectus ē charitatis. Ip̄a eſtcharitas q̄ dicit̉: et voluntas bona. Plusa te deꝰ nō exigit: qͣꝫ qd̓ tibi intꝰ dedit. Uacare enī nō pōt volūtas bona. Nō em̄ habēs volūtatē bonā: ⁊ ſi numus tibi ſuꝑſit:nō porrigis pauperi: ip̄i inter ſe pauperesp̄ſtant ſibi de volūtate bona: nō ſunt interſe infructuoſi. Uides cecū duci a vidente:qꝛ numos nō habuit qͦs daret egēs: cōmodauit oculos nō habēti. Un̄ hͦ factū eſt: vtmēbra ſua cōmodaret ei qui nō habet: niſiqꝛ intus inerat voluntas bona: thezauruspauperū? In quo thezauro dulciſſima requies: ⁊ vera ſecuritas: ad ip̄m amittēdū:nec latro admittit̉: nec naufragiuꝫ metuit̉.Seruat ſecū qd̓ intꝰ habet: nudꝰ euadit: ⁊plenus ē. Iuſtus gͦ miſeretur ⁊ cōmodat.Qm̄ bn̄dicentesʳ eū hereditate poſſidebunt terram. Sicut illumiuſtū: vere ſolū iuſtū ⁊ iuſtificantē: qͥ ⁊ pauper hic fuit: ⁊ diuitias magnas attulit: quibus faceret diuites eos qͦs inuenit pauperes. Ip̄e ē enī qͥ ſpirituſācto ditauit cordapaupeꝝ: ⁊ exinanitas aīas cōfitēdo peccata: impleuit opulentia iuſticie: qͥ potuit diuitē facere piſcatorē: dimittēdo retia ſua:qd̓ habebat cōtēnētē: qd̓ nō habebat haurientē: Infirma enī mundi elegit deꝰ vt cōfunde̓t fortia: Et nō de oratore piſcatorē:ſed de piſcatore lucratꝰ ē oratorem. De piſcatore lucratus eſt ſenatorē: de piſcatorelucratus ē imꝑatorē. Qm̄ bn̄dicētes eumpoſſidebūt terrā hereditate: erunt eius cōheredes: terrā illam terrā viuētiū: de quadicit̉ in alio pſalmo: Spes mea es tu: portio mea in terra viuentium. Tu es ip̄a portio mea inqͥt deo: ⁊ non dubitauit deū ſibi
facere portionem. Hereditate poſſidebūtterrā. Maledicēteſ aut eū diſperiēt. apepUt aūt benedicāt qͥ bn̄dicant preſtituꝫ eſteis. Nā ventū ē ad maledicētes: ⁊ facti ſūtbn̄dicētes: ⁊ iā ſic diſperierūt maledicentes eū: cū eiꝰ munere facti ſunt bn̄dicētes:quē ⁊ malo ſuo maledicebāt. In bono autē ip̄ius bn̄dicunt. Uidete quid ſequitur.domino greſſus hoīs dirige⁊ viā eius volet. Ipſe hō vt velitviā dn̄i: ab ip̄o dn̄o dirigunt̉ greſſuſ eius.Nā ſi dn̄s nō dirigeret greſſus hoīs: tampraui erāt: vt ſꝑ ꝑ praua irēt: ⁊ ſemitas curuas ſequēdo redire nō poſſent. Uenit enīille ⁊ vocauit ⁊ redemit: ⁊ ſanguinē fudit.Hoc p̄ciū dedit: hec bōa fecit: ⁊ mala paſſus ē. Attēde q̄ deus fecerit: deꝰ eſt: attende q̄ paſſus ſit: hō eſt. Quis iſte deus hō?Si tu o hō nō dimitteres deuꝫ: nō fieret̉ ꝓte deus hō. Parū tibi enī erat ad remunerationē vel ad donū eius: qꝛ ⁊ hoīem te fecit: niſi ⁊ hō ꝓ te fieret. Ip̄e ē enī qͥ direxitgreſſus noſtros: vt viā eius velleinꝰ: Adomino greſſus hoīs dirigent̉: ⁊ viā eius volet. Iam cū ſeq̄ris viā chriſti: nō tibi ſecūli ꝓſperitates ꝓmittas. Per dura ambulauit: ſꝫ magna ꝓmiſit. Seq̄re: Noli tantūattendere q̇ iturus es: ſꝫ ⁊ quo venturꝰ ſis.Tolerabis dura tꝑalia: ſꝫ ad leticiā ꝑuenies ſempiternam. Si vis ſuſtinere laboreꝫ:attende mercedē. Nā ⁊ oꝑarius ī vinea deficeret̉: niſi attēde̓t qͥd accepturꝰ eēt. Cū ātattēderis qͥd ſis accepturus: oīa tibi eruntvilia q̄ pateris: nec digna eſtimabis ꝓ quibus illud accipias. Miraberis tātuꝫ dariꝓ tanto labore. Nā vtiqꝫ frēs ꝓ eterna requie: labor eternꝰ ſubeundꝰ erat. Eternaꝫfelicitatē accepturꝰ: et̓nas paſſiōes ſuſtinere deberes. Sꝫ ſi eternū ſuſtineres laborē:qn̄ venires ad eternaꝫ felicitatē? Ita fit: vtneceſſaria tꝑalis ſit tribulatio tua: qͣ finitavenias ad felicitatē īfinitā. Sꝫ plane frēspoſſet eē lōga tribulatio ꝓ eterna felicitate. Uerbi gr̄a: vt qm̄ felicitas noſtra fineꝫnō habebit: miſeria noſtra ⁊ labor noſter ⁊tribulationes nr̄e diuturne eēt. Nam ⁊ ſimille annoꝝ eēt: appende mille annos cōtra eternitatē: quid appendis cum infinitoqͣꝫtūcunqꝫ finitum? decem milia annorumdecies centena milia: ſi dicendum eſt ⁊ milia milium: que finem habent: cum eternitate comparari nō poſſunt. Huc accidit:qꝛ nō ſolum tēporalē voluit laborē tuū deus: ſed etiā breuem. Paucorū dierum eſt
Alia lr̄a.I quia. rei.hereditabūt
Alia lr̄aI tribuet.