PſalmusXXXVI
cōſumptio: an dolor ⁊ cruciatus: nō tacuitdn̄s dicēs: Ibi erit ploratus ⁊ ſtridor dentiū? Quō gͦ plorabūt ⁊ ſtridebūt dentibusſi nō erunt? Quō gͦ adhuc puſillū ⁊ nō eritpctōr: niſi quō in ſequēti verſu expoſuit: ⁊q̄rens locū eiꝰ: ⁊ nō inuenies? Quid eſt locū eius? Uſum eiꝰ. Habet enī aliquē vſuꝫpctōr: Habet. Hic vtit̉ illo deꝰ ad ꝓbādūiuſtū: quō vſus eſt diabolo ad ꝓbandumIob: quō vſus eſt Iuda ad tradēdū chriſtum. Eſt gͦ in hac vitā qd̓ agit̉ de peccatore. Hic eſt gͦ locꝰ eiꝰ: quo eſt in fornace aurificis locꝰ palee: ardet palea: vt auꝝ purgetur. Sic ſeuit impiꝰ: vt iuſtꝰ ꝓbet̉. Sꝫ cūtranſierit tp̄s ꝓbatiōis nr̄e: qn̄ nō erūt quiꝓbent̉: nō erūt ꝑ quos ꝓbent̉. Nunquidqꝛ diximus nō erūt qui ꝓbent̉: nō erūt ip̄i.Sed qꝛ iā nō opus erit peccatoribus ꝑ qͣsiuſti ꝓbēt̉: ⁊ q̄res locū eius: ⁊ nō inuenies:Mo quere locū peccatoris: inuenies. Depeccatore fecit deꝰ flagellū: dedit ei ⁊ honorē: dedit ei ⁊ ptātē. Aliqn̄ enī facit hoc:dat peccatori ptātem: flagellant̉ inde reshūane. emendant̉ īde: peccatori illi hͦ reddit̉ qd̓ debet̉: ⁊ tn̄ factū eſt de illo: vn̄ proficiat pius: vnde deficiat imꝑiꝰ. Queres locū eius: ⁊ nō inuenies. Manſueti authereditate poſſidebūt terra. Terraē illa de quā ſepe locuti ſumus: hieruſaleꝫſancta q̄ liberabit̉ de peregrinatiōe iſta: ⁊ īeternū viuet cū deo ⁊ de deo. Ergo hereditate poſſidebūt terrā. Que erunt diuitieip̄orum? Et delectabunt̉ in multitudine pacis. Delectet̉ hic impius ille inmultitudine auri: in multitudine argenti: īmultitudine mancipioꝝ: in multitudīe poſtremo opū duerſarū: vinolētie: latiſſimorū ⁊ luxurioꝝ cōuiuioꝝ. Hec ē potētia cuiinuides: iſte flos ē qui te delectat. Nonne⁊ ſi ſemꝑ ſic eēt: plangendꝰ eēt? Que eruntautē delicie tue? Et delectabunt̉ in multitudine pacis. Auꝝ tuū pax: argentū tuuꝫpax: p̄dia tua pax: vita tua pax deꝰ tuꝰ paxQuicqͥd deſideras: pax tibi erit: qꝛ h̓ auꝝqd̓ tibi ē: nō pōt tibi eē argentū: qd̓ vinume nō pōt tibi eē panis: qd̓ tibi lux ē nō pōtēe potus: Deꝰ tuꝰ totū tibi erit. Māducabis eū ne eſurias: bibes eū ne ſitias: illuminaberis ab eo ne ſis cecus: fulcieris ab eone deficias: poſſidebit te totū integrū: totus integer. Anguſtias non ibi patieris:cū eo cū quo poſſideſ. Totū habebiſ: totū⁊ ille habebit: qꝛ tu ⁊ ille vnū eritis: quodvnum totū: ⁊ ille habebit qͥ vos poſſidet.
Hec ſunt reliquie hoī pacifico. Hoc ⁊ cātauimus: qͥ verſus longe qͥdē eſt ī iſto pſalmo ab his tractatis verſibꝰ. Sꝫ qꝛ ip̄m cātabimꝰ: ad ip̄m claudere debemꝰ. Tu tantū ſecurus eſto: cuſtodi innocentiā: p̄cioſares eſt. Furari vis aliquid credo vt acquiras: vide quo manū mittis ⁊ vnde tollis.Hac vis acqͥrere: hac ꝑdis. Acqͥris pecuniā: ꝑdis īnocētiā. Euigilet potiꝰ cor tuū:qui volebas acqͥrere pecuniā: ⁊ ꝑdis innocentiā. perde potiꝰ pecuniā: cuſtodi innocentiā: ⁊ vide directionē: qꝛ diriget te deꝰ:vt oīa q̄cunqꝫ vult velis ⁊ tu. Ipſa enī eſtdirectio. Nam ſi tu nolis qd̓ deꝰ vult: curuus eris: ⁊ prauitas tua non te ꝑmittit planar recto. Cuſtodi ergo īnocētiā: vide directionē: ⁊ noli putare: qꝛ finita ē iſta vita:finitꝰ ē hō: qꝛ ſunt reliquie homī pacifico.Sermo ſecūdus de ſecūda parteeiuſdem pſalmi.Epſalmo iſto loqui charitati vr̄e:⁊ iuſſi ſumꝰ: ⁊ obtēperare debuimus. Voluit enī dn̄s ꝓpter imbrium nimietatē retardare ꝓfectionē nr̄am: ⁊imꝑatuꝫ ē nobis ne vacaret: hic erga voslingua noſtra: cū cordis noſtri negociū ſꝑſcitis: ſicut ⁊ noſ veſtri. Cōmēdaueramusaūt iā volūtatē dei in iſto pſalmo: qͥd nosvelit doce̓: qͥd admonere: cōtra qͥd cautoſeē: ⁊ qͥd tolerare: ⁊ qͥd ſperare. Duo em̄ genera hoīm: iuſtoꝝ ⁊ iniquoꝝ in hac terra ⁊ī hac vitā cōmixta ſūt. Habēt ſingula iſtagenera ꝓprias intentiōes cordis ſui. Genus iuſtoꝝ conat̉ ī ſublimia ꝑ humilitatē.Genꝰ iniquoꝝ p̄pōderat ad inferiora perelationē. Hoc tm̄ ſe depͥmit vt ſurgat: illd̓ſe extollit vt cadat. Ex eo fit vt vnū genustoleret: alterū toleret̉: ꝓpoſitūqꝫ ſit iuſtis:ip̄os etiā iniqͦs ī vitā et̓nā lucrari. Propoſitū autem iniqͥs reddere mala ꝓ bonis: ⁊eos qui ſibi vitam eternā volūt ſi fieri pōt:etiā vita tꝑali priuari. Egre enī fert ⁊ iniuſtus iuſtuꝫ: ⁊ iuſtus iniuſtū. oneri ſibi ſunt.Nemo dubitat qd̓ iſta duo alterutrum ſibi oneri ſunt: ſed diuerſis intētionibꝰ. Adhoc enim iuſtꝰ iniuſto oneri eſt: qꝛ iniuſtuꝫeū eē nō vult: ſꝫ eū iuſtum fieri: ⁊ optat votis: ⁊ conatur factis. Iniuſtus aūt ſic oditiuſtum: vt nolit eum eſſe: non vt bonuꝫ velit eē. Quanto enī bonus eſt: tanto magisoneri eſt iniquitati illius: ⁊ laborat quideꝫſi fieri poteſt: vt eū īiuſtū faciat: Si aūt nōpoteſt: de medio tollat: et a ſuo tedio moleſtiaqꝫ remoueat. Sed et ſi eum fecerit