PſalmusLXXII.
modo fructuoſe dicamus: tranſeunt: netunc dicamus infructuoſe: omnia trāſierunt. Hoc ergo eſt tempus miſericordie: erit et iudicij. Ne putetis auteꝫ fratres: quia iſta a ſe poſſunt in deo aliquoſeꝑari modo. Uidentur enim ſibi aliquando contraria: vt qui miſericors eſt.non ſeruet iudicium: et qui iudicij tenaxeſt obliuiſcatur miſericordiā. Omnipotens eſt deus: nec in miſericordia amittit iudiciuꝫ: nec in iudicio miſericordiā.Miſeretur enim: conſiderat imaginemſuam: fragilitatem noſtram: errorem noſtrum: cecitatem noſtram: ⁊ vocat. ⁊ cōuerſis ad ſe donat peccata: non conuerſis non donat. Miſericors eſt et iuſtus:Nūquid auteꝫ iudicium amiſit: aut nondebuit iudicare inter conuerſos et nonconuerſos? An vobis iuſtum videtur vtconuerſus ⁊ nō conuerſus equaliter habeantur: vt eo modo ſuſcipiat̉ confitēs⁊ mentiens: humilis et ſuperbus? Ergohabet et iudicium in ipſa miſericordia.Rurſus in illo iudicio habet miſercordiam: in eos vtiqꝫ quibus dicturus eſt:Eſuriui ⁊ dediſtis mihi māducare. Etenim dicitur in quadam epiſtola apoſtolica: Iudicium enim ſine miſericordiailli qui non fecit miſericordiā. Beati inquit miſericordes: quoniā ipſoꝝ miſerebit̉ deꝰ. Ergo in illo iudicio erit et miſericordia: ſed non ſine iudicio. Si enim nōin quēlibet: ſed in eum erit miſericordiaqui prerogauit miſericordiā: et ipſa miſericordia iuſta erit: quia cōfuſa nō erit.Miſericordia ē certe: vt dimittant̉ peccata: miſericordia eſt vt tribuatur vitaeterna. Uide ibi iudicium: Dimittite etdimittetur vobis: date ⁊ dabitur vobiſ.Certe dabitur vobis ⁊ dimittet̉ vobis:miſericordia eſt. Si inde receſſiſſet a iudicio non diceret: In qua menſura mēſi fueritis: in ea remetietur vobis. Audiſtis quēadmodum exhibeat deus miſericordiam ⁊ iudicium: Exhibe ⁊ tu miſericordiam ⁊ iudicium. An forte ad deum ꝑtinent iſta: ad hominem non pertinent? Si ad hominē non ꝑtinerent: nondiceret dominꝰ phariſeis: Relinquitisgrauiora legis: miſericordiā ⁊ iudiciuꝫ.
Ergo pertinent ad te miſericordia et iudicium. Ne putes quod ad te miſeritordia pertineat: iudicium auteꝫ non ad tepertineat. Aliquādo audis cauſam inter duos: quorum duorum vnus eſt diues ⁊ aliꝰ pauper: ⁊ contingit vt pauperhabeat cauſam malam: diues autē bonam. Iam ſi tu nō es eruditus in regnodei: videris tibi benefacere: ſi quaſi pauperem miſeratus abſcondas et cōtegasiniquitatem illius: ⁊ velis eum iuſtificare: vt quaſi cauſam bonaꝫ habere videatur. Et ſi reprehenſus fueris quod male iudicaſti: quaſi de miſericordia reſpōdes. Noui: et ego ſcio: ſed pauper erat:miſericordia ei debebatur. Quomodotenuiſti miſericordiaꝫ: ⁊ perdidiſti iudiciū? Et quomodo inquis ſi tenerem iudicium: non amitterem miſericordiam?Pronūciarem aduerſus pauperem quivnde redderet non haberet. Aut ſi haberet: cum reddidiſſet vnde poſtea viueret non inueniret. Ait tibi deus tuꝰ: Neaccipias ꝑſonam pauperis in iudicio.Ceteruꝫ facile eſt vt admoneamur perſonam diuitis nō accipere. Hoc omnishomo videt: atqꝫ vtinam ſic omnis homo faceret. Illud eſt vbi fallitur: velutiqͥ vult placere deo: ſi ꝑſonam pauperisī iudicio accipiat: et dicat faui pauperi.Immo ſi teneres vtrūqꝫ ⁊ miſericordiāet iudiciū placeres deo. Prīo qualē miſericordiā feciſti in eū cuius iniqͥtati fauiſti? Ecce ſaccello peperciſti: cor ꝑcuſſiſti: pauper iſte iniquus remanſit: ⁊ tanto iniquior: quāto te ⁊ quaſi hominē iuſtum fauere vidit iniquitati ſue: Ate receſſit iniuſte adiutus: a deo remanſit iuſte damnandus. Qualem miſericordiāprebuiſti ei quem iniuſtum feciſti? Eccecrudelior inueneris qͣꝫ miſericordior.Quid ergo inquis facerem? Iudicaresprimo ẜm cauſam: argueres pauperem:flecteres diuitem. Alius eſt iudicandi:alius petendi locus. Quādo te ille diues videret tenuiſſe iuſticiam: nō erexiſſe iniqui pauperis ceruicem: ſed ꝓ merito peccati ſui obiurgaſſe te iuſte: nōneflecteret̉ ille potes ad miſericordiā petenti: qͥ letus redditus erat te iudicante?