PſalmusXXII
ueterauer̄t oſſa mea a clamando tota die.Qm̄ die ac nocte grauata eſt ſuꝑme manꝰ tua: Quid e gͣuata eſt ſuꝑ memanꝰ tua? Magna res fratres. Reſpiciteillā ſnīam rectā int̓ duoſ: pharizeū ⁊ publicanū. Quid dictū ē d̓ pharizeo? Qm̄ humiliabit̉. Quid dic̄ de publicano? Qm̄ exaltabit̉. Quare illi humiliat̉: qͥa exaltauitſe. Quare iſtr exaltat̉: qꝛ humiliauit ſe. Ergo vt exaltātē ſe humiliet deꝰ: gͣuat ſuꝑ illūmanū ſuā. Holuit humiliari ꝯfeſſiōe iniqͥtatis ſue: hūiliatꝰ eſt pōdere manꝰ dei. Qn̄ille ꝑferret manū grauē humiliātꝭ: qͣꝫ leuisfuit manꝰ ſubleuātis: tā gͣuis manꝰ humiliantis: vt ī illo fortis ⁊ ī illo fortis: fortis adillū p̄mēdū: fortꝭ ad illū ſb̓leuandū. Ergo:qm̄ dię ac nocte gͣuata ē ſuꝑ me manꝰ tua.Cōuerſus ſū ī erunā mea dū cōfigit ſpina. Ex ip̄a aggͣuatiōe manꝰ tue:ex ip̄a hūiliatione ꝯuerſus ſū ī erūna mea:factꝰ ſū miſer: ꝯfixa ē mihi ſpina: cōpūcta ēꝯſciētia mea. Quid factū ē cū ꝯfigeret̉ ſpina? Datꝰ ē ei ſenſus doloris: īuenit īfirmitatē ſuā. Et ille qͥ tacuerat ꝯfeſſiōeꝫ pctī ſuivt clamādo ī defenſiōe pctī ſui īueteraſce̓tv̓tꝰ eiꝰ: id eſt oſſa eiꝰ ꝯuerterēt̉ in vetuſtatē:mō qͥd fec̄ ꝯfixa ſpina? Pctm̄ meu cognoui: Ergo iam cognoſcit: Si ille cognoſcit: et ille cognoſcit. Audite quid ſequit̉. Uidete ſi non ipſe dicit: Peccatummeū cogͦui: ⁊ īiuſticiā mea n̄ operui.Hoc iā dudū dicebā: noli oꝑire tu: ⁊ oꝑitdeꝰ. Btī qͦꝝ remiſſe ſūt īiqͥtates. ⁊ qͦꝝ tectaſūt pctā. Qui tegūt pctā nudāt̉: Iſte aūtnudauit vt cooperiret̉. Iniqͥtatē meā nonoꝑui. Quid eſt nō oꝑui. Iā dudū tacuerāmō qͥd? Dixi. Quiddā ꝯriū illi taciturnitati: dixi. Quid dixiſti. Pronunciaboaduerſū me iniuſticias meas dn̄o:⁊ tu remiſiſti īpietate cordis mei.Dixi. Quid dixiſti: Nō iā ꝓnūciat ſꝫ ꝓmittit ſe ꝓnūciatuꝝ: ⁊ ille iā dimittit. Attēditefrēs: magͣ res: dixi ꝓnūciabo. Nō dixit: ꝓnūciaui: ⁊ tu dimiſiſti: Dixi ꝓnūciabo: ettu dimiſiſti: qꝛ eo ip̄o qd̓ dixit ꝓnunciabo:on̄dit qꝛ nōdū ꝓnūciauerat: ſꝫ corde ꝓnūciauerat. Hoc ip̄m dice̓ ꝓnūciabo: ꝓnūciare ē: iō ⁊ tu remiſiſti īpietatē cordiſ mei.Cōfeſſio v̓o mea ad os nōdū venerat. Dixerā em̄ ꝓnūciabo aduerſū me. verūtamēdeꝰ audiuit vocē cordis mei. Uox mea inore nōdū erat: ſꝫ auris dei iā in corde erat.Tu remiſiſti īpietatē cordis mei: qꝛ dixi ꝓnūciabo ⁊ nō ſufficerat. Nō dixit: ꝓnūcia
bo īiuſticiā meā dn̄o: nō ſine cā dixit: ꝓnūciabo aduerſū me: ⁊ hͦ int̓ eſt. Multi em̄ ꝓnūciāt īiqͥtatē ſuā: ſꝫ aduerſus ip̄m dn̄m deum: qn̄ īueniūt̉ ī pctīs ſuis dicūt: deꝰ hͦ voluit. Si em̄ hō dicat nō feci: aut hͦ factū qd̓argutis nō ē pctm̄: nō ꝓnūciat nec aduerſū ſe: nec aduerſꝰ deū. Si dicat: ꝓrſus feci⁊ pctm̄ ē: ſꝫ deꝰ hͦ voluit: qͥd ego feci: hͦ ē ꝓnūciare aduerſus deū. Forte dicatꝭ: nemohͦ dic̄. Quis ē qͥ dicat: deꝰ hͦ voluit. Multi⁊ hͦ dicūt. Sꝫ ⁊ qͥ hͦ nō dicūt: ⁊ alid̓ dicunt (xiquid dicūt? Fatū mihi fec̄: ſtelle me fecer̄t. oiIta iam ꝑ circuitū ad deū volūt ꝑuenire.Per circuitū volūt ꝑuenire ad deū accuſādū: qͥ nolūt d̓ cōpēdio venire ad deū placandum ⁊ dicūt: Fatum mihi fecit. Quideſt fatum? Stelle me fecer̄t: quid ſūt ſtelleCerte iſtę qͣs ī celo ꝯſpicimꝰ. Et qͥs eas fecit: Deꝰ: qͥs eas ordinauit? Deꝰ. Ergo vides qͥd voluiſti dicē̓: deꝰ fec̄ vt peccarem.Ita ille īiuſtꝰ: tu iuſtꝰ: qꝛ niſi ille feciſſet: tunō peccaſſes. Tolle iſtas excuſatiōes ī peccatꝭ: memēto illiꝰ pſalmi: Ne declines cormeū ī v̓ba maligna ad excuſādas excuſatiōes ī pctīs cū hoībꝰ oꝑātibꝰ iniquitateꝫ.Ad hͦ em̄ magni viri ſūt qͥ p̄tēdūt pctā ſua.magni ſūt ⁊ qͥ nūerāt ſidera ⁊ cōputāt ſtellas ⁊ tꝑa. ⁊ dicūt qͥs qn̄ vl̓ peccet vl̓ bn̄ viuat: ⁊ quando mars faciat homicidium: ⁊venꝰ adulteriū. Magni docti viri ⁊ electividēt̉ ī hͦ ſecl̓o. Sꝫ qͥd ait ī pſalmo: Ne declīes cor meū ī v̓ba mala cū hoībꝰ oꝑātibꝰiniqͥtatē: ⁊ n̄ cōicabo cū electꝭ eoꝝ: Dicātilli electos ⁊ doctos nūeratores ſideꝝ: dicāt illi ſapiētes eos qͥ qͣi diger̄t ī dictꝭ factahūana: ⁊ deſcribūt d̓ ſtell̓ mores hūanos.Cū libero arbitrio me creauit deꝰ: Si peccaui: ego peccaui: vt nō ſolū ꝓnūciē īiqͥtatē meā dn̄o: ſꝫ aduerſū me: nō aduerſuſcū.Ego dixi dn̄e miſere̓ mei. Clamat eger admedicuꝫ. Ego dixi: Quare ego dixi? Sufficeret dixi. Sed dictum eſt ego dixi: egodixi non fatum: non fortuna: non diabolus: quia nec ip̄e cogit: ſed ego ꝑſuadentiꝯſēſi. Ego dixi dn̄e miſere̓ mei: ſana aīammeā qꝛ peccaui tibi. Sic ⁊ hͨ ſtatuit ⁊ ꝓpoſuit: dixi ꝓnūciabo aduerſū me īiqͥtatē meam dn̄o: ⁊ tu remiſiſti īpietatē cordis mei.Pro hac orabit ad te oīs ſctūs: ītꝑe oꝑtuno. Quo tꝑe? Pro hac. Pro qͣhac? Pro impietate. Pro qua? Pro ipſavenia pctōꝝ. Pro hac orabit ad te oīs ſāctus in tꝑe oꝑtuno. Inde orabit ad te oīsſctūſ: qꝛ dimiſiſti pct̄ā. Nā ſi nō dimittereſ