PſalmusXXXI
mū lectio nobis intimauit: a nr̄a tenuitateſuſceptꝰ ē: cū veſtra caritate tractādꝰ: Un̄primū infirmitatē meaꝫ orationibꝰ veſtriscōmēdo: Sic̄ dic̄ Apl̓s: vt det̉ mihi ſermoin aꝑtione oris mei: ſic loqͥ vobis: quē admodum ⁊ mihi dicere ꝑiculoſum nō ſit: etvobis audire ſalutare ſit. Anceps enī animus hūanꝰ: ⁊ fluctuās int̓ ꝯfeſſionē infirmitatiſ: ⁊ audaciā p̄ſumptiōiſ: plerūqꝫ hīcatqꝫ inde cōtundit̉: ⁊ ita īpellit̉: vt ei ī quālibet ꝑtē cadere p̄cipitiū ſit: Si em̄ ſe īfirmitati ꝓprie omni ex ꝑte donauerit: ⁊ in hāccogitationē ſe īclinauerit vt dicat: qꝛ miſericordia dei oībꝰ pctōribꝰ: in qͥbuſlibet peccatis ꝑſeuerātibꝰ tm̄ credētibꝰ: qꝛ deꝰ liberat: deꝰ ignoſcit: ita ꝑata eſt in finē: vt nemo pereat fidelium iniquorum: id eſt nemo ꝑeat eoꝝ qͥ ſibi dicūt: qͥd vis faciā qͥbuſlibet facinoribꝰ: ⁊ flagitijſ inqͥner: qͣntūlibꝫpeccē: liberat me deꝰ miſericordia ſua: qͥacredidi ī eū. Qui em̄ dic̄ neminē ꝑire taliūcogitatione mala inclinat̉ in impunitateꝫpctōꝝ: ⁊ deꝰ ille iuſtꝰ cui cantat̉: miſercordia ⁊ indiciū dei: nō ſola miſericordia: ſꝫ etiudiciū īuenit hoīeꝫ male de ſe p̄ſumētē: ⁊ad interitum ſuum: miſericordia dei abutentē: ⁊ ncc̄e eſt: vt dānet̉. Talis itaqꝫ cogitatō p̄cipitat hoīeꝫ: qua quiſqꝫ t̓ret̉: ſi ſe īaudaciā qͣndā p̄ſūptiōis erexerit: ⁊ de ſuis viribus iuſticiaqꝫ p̄ſūpſerit: ⁊ ꝓpoſueritaīo implere iuſticiā: ⁊ oīa q̄ p̄cipiunt̉ in lege ita facere: vt ī nll̓o offendat: atqꝫ in poteſtate ſua ſe habere vitā ſuā: vt oīno nuſqͣꝫ labat̉: nuſqͣꝫ deficiat: nuſqͣꝫ titubet: nuſqͣꝫ caliget: ſibiqꝫ hͦ tribuat: ⁊ ptāti volūtatꝭſue: etiā ſi forte īpleuerit oīa q̄ iuſta vidēt̉corā oculis hoīm: ita vt nihil iueniat̉ in vita eiꝰ: qd̓ poſſit rep̄hēdi ab hoībꝰ: ip̄am p̄ſumptionē iactationēqꝫ ſuꝑbie dānat deus. Quid igit̉ ſit: ſi ſe hō iuſtificauerit: etde iuſticia ſua p̄ſumpſerit? Cadit. Si cōſiderās ⁊ cogitās infirmitatē ſuā: ⁊ p̄ſumēsde miſericordia dei: neglexerit vita ſuā mūdare a pctīs ſuis: ⁊ ſe omni gurgite flagitiorū demerſerit: ⁊ ip̄e cadit. Preſūptio deiuſticia: quaſi dextera eſt. cogitatio impunitatis pctōꝝ: qͣſi ſiniſtra eſt. Audiam vocē dei dicētē nobis: Ne declines in dexterā aūt ſiniſtrā: ne p̄ſumas ad regnū de iuſticia tua: ne p̄ſumas ad peccādū d̓ miſericordia dei. Ab vtroqꝫ te reuocat p̄ceptuꝫdiuinū: ⁊ ab illa altitudine: ⁊ ab iſta ꝓfunditate. Illuc ſi aſcēderis p̄cipitaberis: hacſi lapſus fueris demergeris. Ne inqͥt decli
nes in dexterā: aut ſiniſtram. Iteꝝ dico qd̓breuit̓ fixo aīo teneas: ne preſumas ad regnū de iuſticia tua: ne p̄ſumas ad peccandum d̓ miſericordia dei. Rn̄debis. Quidergo faciā? Pſalmꝰ iſte docet nos: quo ꝑlecto atqꝫ tractato: arbitror adiuuāte miſericordia dn̄i: viſuros nos viā: vel vbi iāambulemꝰ: vel quā tenere debeamꝰ. Unuſquiſqꝫ ꝓ modulo ſuo audiat: ⁊ ſic̄ ſibi conſcius fuerit: ita vel doleat corrigēdus: velgaudeat approbādꝰ. Si ſe deuiaſſe inuenerit: redeat vt in via ambulet: Si ſe ī via īuenerit ambulet vt ꝑueniat. Nemo ſit ſuperbus extra viā: nemo piger in via. Hūc autē pſalmū ad eā gr̄aꝫ ꝑtinere: qua chriſtiani ſumꝰ: teſtatꝰ eſt Apl̓s Paulꝰ. Un̄ ip̄aꝫlectionē vobis legi voluimus. Hoc dixitApl̓s cū comēdaret iuſticiā q̄ ex fide ē: aduerſus eos qui gloriant̉ de iuſticia q̄ eſt exoꝑbus: hoc ait: Quid ergo dicimꝰ inueniſſe Abraā patreꝫ nr̄m ſcd̓m carnem? Sienī Abraā ex operibꝰ iuſtificatꝰ eſt: habetgloriā: ſed ad nō deū. Auertat ip̄e deus anob̓ talē gloriā: ⁊ illd̓ potiꝰ audiamꝰ. Quigloriat̉ in dn̄o gloriet̉. Multi em̄ gloriant̉de oꝑibus: ⁊ īuenis ml̓tos paganos propterea nolle fieri chriſtianos: qꝛ qͣſi ſufficiunt ſibi bona: de vita ſua. Bene viuereopus eſt ait. Quid mihi p̄cepturꝰ eſt chriſtꝰ: vt bn̄ viuā? Iam bn̄ viuo: qͥd mihi neceſſariꝰ eſt chriſtꝰ? Nullū homīcidiū: nullūfurtū: nullā rapinā facio. res alienas noncōcupiſco: nullo adulterio ꝯtaminor. Nāinueniat̉ in vita mea aliqͥd qd̓ rep̄hendat̉:⁊ qui rep̄hēderit faciat chriſtianū. Habetgloriā: ſed nō ad deū. Nō aūt ſic pater noſter Abraā. Hec aūt ſnīa apoſtoli: ad hocvult ītētionē nr̄aꝫ dirigere. Quia em̄ fatemur ⁊ ip̄a eſt fides nr̄a de ſctō patriarcha:qui placuit deo: vt dicamꝰ eū: ⁊ nouerimꝰad deū habere gloriā: ait Apl̓s. Certe notū eſt nobis ⁊ manifeſtū: qm̄ Abraam addeū habet gloriā. At ſi ex oꝑibꝰ iuſtificatꝰeſt Abraā: habet gloriam: ſed nō ad deū.Ad deū aūt habꝫ gloriā: nō ergo ex oꝑibꝰiuſtificatus eſt: Si aūt nō ex oꝑibꝰ iuſtificatꝰ ē Abraā. vn̄ iuſtificatꝰ eſt? Seqͥt̉ ⁊ dic̄:vn̄. Quid eī ſcpͥtura dic̄: id ē vn̄ dic̄ ſcpͥtura iuſtificatū Abraā? Credidit āt Abraaꝫdeo: ⁊ reputatū eſt illi ad iuſticiā. Ergo exfide iuſtificatꝰ eſt Abraā. Iam qui auditnō ex oꝑibꝰ: ſed ex fide: obſeruet illā voraginē: de qua locutꝰ ſuꝫ. Uides ergo: qꝛ exfide nō ex oꝑibꝰ iuſtificatꝰ eſt Abraā. Fa-