Pſalmus. XII
Pſalmus. XIII
to circuitu: tanqͣꝫ rota voluit̉: ⁊ id̓o nō ꝑueniūt ī octauū: id eſt īeternū: ꝓ quo iſte psͣ.titulatꝰ ē. Ita ⁊ ꝑ Salomonē d̓r: Uētilatorem̄ impioꝝ ē rex ſapiēs: et īmittit illis rotāmaloꝝ. Scd̓m altitudine tuā multiplicaſti filios hoīm. Quia ē ⁊ ī tꝑalibꝰmultiplicatio: q̄ auertit ab vnitate dei. Un̄corpꝰ qd̓ corrūpit̉: aggͣuat aīam: ⁊ depͥmitterrena inhabitatio ſenſuꝫ ml̓ta cogitantē.Multiplicant̉ aūt iuſti ẜm altitudinē dei:qn̄ ibūt de virtute in virtutē.¶ Explicit Tractatꝰ de psͣ. xiIncipit Tractatus de psͣ. XII¶ In fine p̄s Gauid.Inis em̄ legis: chriſtus: ad iuſticiamomni credenti.Sqꝫ quo dn̄e obliuiſcerꝭ mevī fine. Id eſt differs me ad intelligendū chriſtū ſpūalit̓: qͥ ē dei ſaAlia lr̄a. piētia: ⁊ rectꝰ finis oīs intētiōiſ aīe. Quol̓ vſqꝫquo. uſqꝫ auertis facie tuā a me. Sicut nōobliuiſcit̉ deꝰ: ſic nec facieꝫ auertit: ſꝫ morenr̄o ſcpͥtura loquit̉. Auertere aūt deꝰ faciēdr̄: dū nō dat aīe noticiā ſui: q̄ adhuc puꝝmētis oculū nō hꝫ. Quādiu pona cōſiliū in aīa mea. Cōſilio nō opꝰ ē: niſi inaduerſiſ. Ergo qͣꝫdiu ponā ꝯſiliū ī aīa meaita dictū ē: qͣꝫdiu ero ī aduerſis. Aut certern̄ſio ē: Ut iſte ſit ſenſus: Tādiu dn̄e obliuiſceris me ī finē: et tādiu auertis faciē tuāa me: qͣꝫdiu ponā ꝯſiliū in aīa mea: Ut niſiqͥſqꝫ poſuerit ꝯſiliū ī aīa ſua: vt ꝑfecte oꝑet̉miſericordiā: nō eū dirigat deꝰ ī finē: neqꝫnoticiā ſui plenā: qd̓ ē facie ad faciē: p̄beatilli. Dolore ī corde meo ꝑ die. Sb̓audit̉: qͣꝫdiu ponā. Per diē aūt: ꝯtinuationēſigͣt: vt dies ꝓ tꝑe intelligat̉. A quo ſe qͥſqꝫdeſiderās exui: dolorē ponit ī corde: dep̄cāſad eterna ꝯſcēdere: ⁊ hūanū diē non pati.¶ Uſqꝫ quo exaltabit̉ inimicꝰ meꝰſuꝑ me. Ul̓ diabolꝰ: vl̓ ꝯſuetudo carnal̓.Reſpice ⁊ exaudi me dn̄e deꝰ meꝰ.Reſpice: refert̉ ad id qd̓ dictū ē: vſqꝫ quoauertꝭ faciē tuā a me. Exaudi: refert̉ ad idqd̓ dictū ē: vſqꝫ qͦ obliuiſceris me in finem.¶ Illumīa ocl̓os meos ne vnqꝫ obdormiā in mortē. Ocl̓os cordis oportet intelligi: ne delectabili defectu pctī: claudant̉. Ne qn̄ dicat inimicꝰ meꝰ p̄ualui aduerſus eū. Diaboli īſultatio metuēda ē. ¶ Qui tribulant me exultabūt: ſi motꝰ fuero. Diabolꝰ ⁊ angeli eiꝰ.Qui nō exultauerūt de iuſto viro Iob: cū
litate fidei nō receſſit. Ego aūt ī tua miſericordia ſperaui. Quia idip̄m qd̓ nōmouet̉ hō ⁊ fixꝰ ī dn̄o ꝑmanet: nō ſibi debꝫtribuere: ne cū ſe gl̓iat̉ nō eſſe motū: ip̄a ſuꝑbia moueat̉. Exultabit cor meū inſalutari tuo. In xp̄o: in ſapīa dei. Cātabo dn̄o qͥ bona tribuit mihi. Bonaſpūalia: n̄ ad hūanū diē ꝑtinētia. Et pſallā nomī dn̄i altiſſimi. Id ē cū gaudiogr̄as ago: ⁊ ordinatiſſime vtor corꝑe: qͥ eſtcantꝰ aīe ſpūalis. Si aūt aliqͣ hic differētiacōſiderāda ē: cātabo corde: pſallā oꝑibusdn̄o: qd̓ ſolꝰ videt. Nomī aūt dn̄i: qd̓ apd̓hoīes īnoteſcit: qd̓ nō illi: ſꝫ nobis vtile ē.¶ Explicit Tractatus de psͣ. XIIIncipit Tractatus de psͣ. XIII.¶ In finem ps ipſi Dauid.Uid ſit in finē: nō eſt ſepiꝰ repetēdū.Finis em̄ legis: chriſtꝰ: ad iuſticiā oīcredēti: ſic̄ Apl̓s dicit. Illi credimꝰ: qn̄ incipimꝰ viā bonā ingredi. Ip̄m videbimꝰ:cū ꝑuenimꝰ. Et ideo ip̄e finis.Ixitᶠ imprudes ī corde ſuo: Finſipiēsnō eſt deꝰ. Nec ip̄i em̄ ſacrilegi⁊ deteſtandi quidā ph̓i: qͥ ꝑuerſa ⁊falſa d̓ deo ſentiūt: auſi ſūt dicere: nō ē deꝰ.Id̓o gͦ dixit: ī corde ſuo: qꝛ hͦ nemo audetdicere: etiā ſi auſus fuerit cogitare. Corrupti ſunt et abomīabiles facti ſūtī affectōibꝰ ſuis. Id ē dū amāt hͦ ſecūlū: nō amāt deū. Ip̄e ſūt affectiōes q̄ corrūpūt aīaꝫ: ⁊ ſic excecāt: vt poſſit etiā dicereimprudēs in corde ſuo: nō eſt deꝰ: Sic̄ em̄nō ꝓbauerūt deū hr̄e in noticia: dedit illosdeꝰ ī reprobū ſenſū. Nō eſt qͥ faciat bonū: nō eſt vſqꝫ ad vnū. Uſqꝫ ad vnū:Uel cū ip̄o vno pōt intelligi: vt nullꝰ hoīmintelligat̉. Uel preter vnū: vt accipiat̉ dn̄sxp̄s. Sic̄ dicimꝰ: iſte ager vſqꝫ ad mare ē:nō vtiqꝫ ſil̓ ꝯputamꝰ ⁊ mare. Et iſte ē melior intellectꝰ. Ut nemo intelligat̉ feciſſe bo 1nitatē vſqꝫ ad chriſtū: qꝛ nō pōt qͥſqͣꝫ hoīmfacere bonitatē: niſi ip̄e mōſtrauerit. Et illud verū eſt: Quia vſqꝫ qͦ quiſqꝫ cognoſcatvnū deū: nō pōt facere bonitatē. ¶ Dn̄sde celo ꝓſpexit ſuꝑ filios hoīm: vtvideat ſi e ītelliges aut reqͥres deū.Suꝑ iudeos pōt intelligi: vt honoratiꝰ eoſappellauerit filios hoīm ꝓpter vniꝰ dei cultu: in ꝯꝑatiōe gentiliū: de quibꝰ arbitror ſuperiꝰ dictū: Dixit imprudēs ī corde ſuo: n̄eſt deꝰ ⁊cͣ. Proſpicit aūt dn̄s: vt videat ꝑaīas ſctās ſuaſ: qd̓ ſignificat id qd̓ dictū ē: