Gen̄.ei īmolaret Tulit ergo abrahāſecū filiū ſuū yſaac vna cū duobꝰ iuueībꝰ et azmo. quos ſcꝫ adpedē mōtis dimiſit. Ipſe aūt abrahā et filius eius q̄ ligna quibꝰ erat ſacrificādꝰ portabat mōtē aſcēdit. ignē ⁊ gladiū ī maībꝰtenuit. et ligna ſacrificio p̄paraītSuccenſis aūt lignis accepit abrahā filiū ſuū et ꝓiecit ſuꝑ arāCūqꝫ manu ad gladiū extede̓tꝓ filio occidēdo ⁊ dn̄o ymmolādo. ſtatim affuit angelus qui ꝓhibuit et qui ariete qui herebatī monte inter vepres cornibꝰ loco pueri interfice̓ ſibi iubet. Sicergo fit ꝙ dū aries occidit̉. Yſaac liberat̉ ſanusqꝫ ad iuuenes r̄uertitur. a quibꝰ inferiꝰ aduētꝰipſiꝰ expectabat̉ ¶ Abrahā eſtdeus pater: yſaac dei filius. aries ipſiꝰ dei filij corpuˢ. ligna veprēs et ara. cruce deſignant. gladius. lāceos et clauos. ignis eciam paſſioniꝰ ardorem ſigͣt. duoiuuenes remanentes. duos populos ſigͣnt nō credētes iudeosſcꝫ et gētiles. azmus autem quieos cōmitatur ſigͣt ſtulticiā quaincreduli ebetantur. Dico igiturꝙ abrahā qͥ īterp̄tatur deꝰ pateryſaac filiū ſuū immolādū in aracrucis decreuit ita ꝙ gladium etignem ideſt ipſiꝰ paſſionis aſperitatem contra eū preparauit. accidit tn̄ ꝙ iſaac̓ id ē filij deitaˢ nilpatitur. aries vero id exp̄i ſolahumanitaˢ immolatur. dum ſcꝫcornua eius ideſt manꝰ ad mo-dum cornuū extēte īter vepres.idē inter ligna crucis clauobenꝰalligantur. et crucis cornibus aſtringūt̉. Abbacūc. iij. Cornuain manibꝰ eius. Duo vero iuuēnes ideſt duo populi iudei videlicet ⁊ gētiles in infidelitate ſuaꝓ maiori ꝑte manſerūt inquantū ad montem fidei nō aſcenderunt. nec incarnacionis aut paſſioīs miſteriū ꝯgnouerūt. Quieciam azinū .i. ſtulticiam habuiſſe dicutur ꝓ eo ꝙ iſti in ſua ſtulticia obſtinati legūtur. nec credidiſſe q̄ credēda fuerant ꝓbanturLuce xxiiij. O ſtulti et tardi corde ad credendum hijs que locuti ſūt prophete Ad roma. pͥmodicentes ſe eſſe ſapientes. ſtultifacti ſunt.Oſtꝙͣ abraham de ſaravxore ſua filiū ſuū iſaacgenuiſſꝫ ipſūqꝫ filiū īmolare tēptaſſꝫ et in loco filij arieteoccidiſſꝫ filiꝰ ve̓o nichil mali paſſus fuiſſꝫ. accidit ꝙ ſara eiꝰ vxormortua ē. Qd̓ vidēs abrahā ſic̄dicit̉ hīc Gen̄. xxiiij. Seruū ſuūeleazar miſit in meſopotamiamterram ſcꝫ gētilium ut ⁊ filio ſuoiſaac procuraret vxorem. Venitigitur in ciuitatem nachor vbi ērat puella pulcherrima ſcilicet r̄becca filia batuelis quē deſcēditad fontem ut impleret idriamſuam. Ab illa igit̉ puella aquāſibi dari petijt. que non eum ſolum ſed eciam et camelos ſuosad aquauit. Iſte ergo ẜuꝰ cauſā