Ꝙ vox dn̄i oībꝰ ſe offerat

GR. L

decet indicta laudatio ē: eodē ꝓph̓a pſalēte7. lauda deū tuum ſyon. Ceteꝝ qd̓ ait dixiſti:meo qͥdē iudicio nō negligent̓ p̄terūdē ē: necſimplicit̓ audiēdū. Quis em̄ hūanis comꝑare audeat dictis. qd̓ dixiſſe d̓r deꝰ: Uiuus ꝓfecto ſermo dei ⁊ efficax: ⁊ vox eiꝰ in magnificētia ⁊ ꝟtute. Deniqꝫ ip̄e dixit ⁊ facta ſuntDixit. Fiat lux ⁊ facta eſt lux. Dixit: Cōuertimini filij hoīm: ⁊ ꝯuerſi ſūt. Ita plane conuerſio aīaꝝ opꝰ diuine vocis eſt nō humaneSimon iohānis piſcator hoīm in hͦ ip̄m vocatꝰ ⁊ ꝯſtitutꝰ a dn̄o: incaſſum tn̄ ⁊ ip̄e laborans tota nocte nil capiet donec in ꝟbo dn̄irhete iactās: ꝯcludere poſſit mulitudinē copioſaꝫ. Vtina iactemꝰ: ⁊ nos in hͦ ꝟbo rhete7. ꝟbi: ⁊ exꝑiamur qd̓ ſcriptuꝫ eſt: Ecce dabitvoci ſuę vocē ꝟtutis. Si mēdaciū loqͥmur:id plane d̓ ꝓprio ē. Sꝫ ⁊ tūc forſitan nr̄a iudicabit̉ vox eſſe nō dn̄i: ſi q̄ramꝰ q̄ nr̄a ſunt:nō q̄ ieſu xp̄i. Ceteꝝ ⁊ ſi loqͥmur iuſticiā dei⁊ gl̓iaꝫ dei q̄rimꝰ: effectū tn̄ ab eo ſolo ſpectare: ab eo poſtulare neceſſe ē: vt loci ſue voceꝟtutis accōmodet. Ad hāc ergo interioremvocē aures cordis erigi āmonemꝰ: vt loquētē deū intꝰ audire qͣꝫ foris hoīem ſtudeatisIlla em̄ vox magnificētie ⁊ v̓tutis: deſertaꝯcutiēs: ſecreta diſcutiēs: torporē excutiēsanimarū.Ꝙ vox dn̄i omnibus ſe offerat⁊ ingeratCapitulum IIEc ſane labor adū ē vt ad vocis huiꝰ ꝑueniat̉ audituꝫ: labor ē potiꝰ aures obdurare neaudiaſ. Nimiꝝ vox ip̄a ſe offert: ip̄a ſe īgeritnec pulſare interim ceſſat ad oſtia ſinguloꝝDeniqꝫ qͣdragīta ānis inqͥt ꝓxīꝰ fui gnaͣtiōihuic: ⁊ dixi ſꝑ hi errant corde. Adhuc vob̓ꝓximꝰ ē. Adhuc loqͥt̉ ⁊ nō ē forte qͥ audiat:adhuc dic̄: hi errāt corde: adhuc clamitat ſapiētiā ī plateis. Redite p̄uaricatores ad corHoc nēpe īitio loquēdi dn̄o: ⁊ hͦ v̓bū ⁊ oēsqͥ ꝯuertūt̉ ad cor p̄ceſſiſſe vidēt̉: ⁊ nō mō reuocās eos: ſꝫ reducēs ⁊ ſtatuēs ꝯͣ facieꝫ ſuā.Eſt em̄ nō tm̄ vox vtutis ſꝫ ⁊ radiꝰ lucis annūciās parit̓ hoībꝰ pct̄ā eoꝝ: ⁊ illumīans abſcōdita tenebraꝝ. Nec ꝟo vlla interne huiꝰvocis ac lucis differētia ē cū vnꝰ idēqꝫ ſit deifiliꝰ ⁊ v̓bū pr̄is ⁊ ſplēdor gl̓ie: ſꝫ aīeqꝫ ſubſtātia in ſuo qͥdē genere etiā ip̄a ſpiritalis ⁊ ſimplex ſine vlla diſtinctione ſenſuū ſe totā ſi tn̄tota dicēda ē: vidēs parit̓ ⁊ audiēs videat̉.Quid em̄ illo agit̉ ſiue radio ſiue verbo: niſvt nouerit ſemetip̄aꝫ? Aꝑit̉ ſiqͥdē ꝯſcīe liberreuoluit̉ miſera vite ſeries: triſtis q̄dā hiſto

ria replicat̉: illuminat̉ rō: ⁊ euoluta mēoriavelut qͥbuſdā eiꝰ oculis exhibet̉: vtraqꝫ ꝟonō tā ip̄iꝰ aīe ē qͣꝫ aīa ip̄a: vt eadē ſit ⁊ inſpiciens ⁊ inſpecta ꝯͣ ſuā ſtatuta faciē: ⁊ violētisqͥbuſdā apparitoribꝰ īuulſaꝝ vtiqꝫ cogitationū coacta ꝓprio interī iudicāda tribunali.Ad meip̄m aīa mea turbata ē ait ꝓph̓a dn̄i: v⁊ tu ꝯͣ faciē tuā ſine argutione: ſine turbatione: ſine ꝯfuſione: ſtatui nō poſſe miraris.Ꝙ per vocū dei ratio anime omnia deprehēdit Capl̓m IIIEc a me ſperesaudire qͥd ī memoria tua dep̄hēdatqͥd rep̄hendat: qͥd dijudicet: qͥd decernat. Applica intꝰ auditū: ⁊ flecte oculoscordis: ⁊ ꝓpͥo diſces exꝑimēto qͥd agat̉. Nemo em̄ ſcit q̄ ſūt in hoīe niſi ſpūs hoīs qͥ ī ipſo ē. Si ſuꝑbia: ſi īuidia: ſi auaricia: ſi ambitio: aut ſil̓is aliqͣ peſtis abſcōdita eſt vix effugere poterit hͦ examē: ſi fornicatio: ſi rapinaſi crudelitas: ſi fraus vlla: aut quelibꝫ culpaadmiſſa interdū: hūc iudicēnō latebit reꝰ ipſe nec īficiabit̉ corā ip̄o: trāſijt em̄ velocit̉ totus ille pruritꝰ delectationis iniq̄ ⁊ voluptatis: illecebra tota breui finita eſt: ſꝫ amara q̄dam: imp̄ſſit ſigna memorie: ſꝫ veſtigia fedareliqͥt. In illud ſiqͥdē repoſitoriū velut ī ſentinā aliquā tota decurrit abomīatio: īmūdicia tota defluxit. Volumē grāde cui vniu̓ſainſcripta ſunt ſtilo vtiqꝫ ꝟitatis: amaꝝ iamvent̓ tolerat: ⁊ ſi fauces miſeras breui trāſitu dulcedīe qͣdā friuola viſū ē oblectaſſe vētrē meū doleo miẜ: vētrē meū doleo. Quidni doleā ventrē memorie: vbi tāta ꝯgeſta eſtputredo? Quis nr̄m frēs exteriorē hanc veſteꝫ qͣ tegit̉: ſi repēte obſcenis vndiqꝫ ſputisillitā: ⁊ fediſſimis qͥbuſdā ſordibꝰ inqͥnataꝫꝯſideret: nōne vehement̓ exhorreat: velociter exuat. Nōne īdignant̓ abijciat. Itaqꝫ qͥnō veſtē ſꝫ ſemetip̄m intꝰ ſub veſte talē reꝑeo ampliꝰ doleat ⁊ aīo ꝯſternet̉ oportet: qͦ ꝓpius tolerat qd̓ exhorret. Neqꝫ em̄ vt tunicam abijcit ſuā: ſic abijcere ꝯtamīata aīa poterit ſeip̄aꝫ. Deniqꝫ qͥs in nobis tāte patientie ē ⁊ ꝟtutis: vt ſi forte quēadmodū de maria ſorore moyſi legit̉ carnē ſuā ſubitanea qͣdaꝫ lepra male cadentē viderit: equo aīo ſtare poſſit ⁊ gr̄as agere creatori? Quid ꝟo eſtcaro iſta: niſi corruptibilis q̄dā tunica qͣ veſtimur? Aut qͥd lepra hͨ corporea electis oībus eſtimāda: niſi pr̄ne ꝟga correptionis ⁊purgatio cordis? Ibi tribulatio vehemēs ⁊iuſtiſſima cauſa doloris ē: cū excitatꝰ a ſomno miſere voluptatis īteriorē ceꝑit qͥs dep̄-

I ij

ps. 167.

ps. 54.

ps. 67.

h̓s. 142.