Beati Bernardi.Ve. LLIAAIIL
ipſa accepto tꝑe qd̓ nobis interim datū contenimus iuſticias iudicabit. Quid veri illicom̄es iuſticie noſtre: niſi pannꝰ menſtruatereputabunt̉: Quicqͥd nūc ꝑuipēdēdo tranſimus: palpādo tegimꝰ: diſſimulādo negligimus: quāto illuc cruciatū vindex flāma conſumet? Vtinam magis nūc daret quis capiti meo aquas: ⁊ oculis meis fontē lachrymarum: forte em̄ nō reꝑiret ignis exurēs: qd̓ interī fluēs lachryma diluiſſet. Iaꝫ vero poſtignē illū putas reſiduū aliqͥd inueniet̉ in nobis: Aut tm̄ erit vt audiamꝰ illud vultui maieſtatis offerre: aut eiꝰ ſic aſtare conſpectui:Quis ille pudor erit: que ve cōfuſio: poſt tāta beneficia: tā tepidos: tam imꝑfectos: tamvacuos apparere ante faciē dei noſtri? Fugiebat adā vt abſconderet̉ ab eo: poſt vnvtiqꝫ pomi vetiti guſtū: quid ad nos poſt tāta flagicia: poſt tanta facinora preſumemꝰ:Quādo ab hac cōfuſione purgabit̉ oculuscordis cui nūc operā dare negligimꝰ: vt irreuerberata acie veri illiꝰ ſolis radios valeatintueri. Sicut fluit cera a facie ignis: ſic peribūt peccatores a facie dei. Ingrediat̉ vtiqꝫputredo in oſſibꝰ meis: ⁊ ſubter me ſcateat:vt reqͥeſcā in die tribulationis huiꝰ ſeptime⁊ in ea non tangat me malū hoc triplex: horroris: doloris: ⁊ pudoris. Felix ſiqͥdem aīa:que fiducialit̓ inimicis ſuis loquit̉ in porta.Quid hic aſtas cruenta beſtia? Nihil in mefuneſte reꝑies. Felicior cuiꝰ opus nō arſeritquē ſuꝑedificaſſe aurū argētū lapides p̄cioſos examen illud inueniet. Feliciſſimꝰ qͥ ſinevlla nube ꝯfuſiōis reuelata penitꝰ facie gloriaꝫ dn̄i ſpeculādo in eandē imaginē trafformabit̉: ⁊ ſimilis ęrit ille videns eū ſicuti eſt:vtiqꝫ ſuꝑ oīa deꝰ bn̄dictꝰ ⁊ laudabilis ⁊ glorioſus in ſecula ſeculoꝝ. Amen.De diligendo deum.Olite diligeremundū: neqꝫ ea q̄ in mūdo ſunt.Omnia em̄ q̄ ſūt ī mūdo ſunt cōcupiſcētia carnis: ⁊ cōcupiſcētia oculoruꝫ: ⁊ambitio ſpūs: q̄ non ſunt ex patre. Quid ergo? Sunt aliqua ex patre: quibꝰ nobis iſtarecompēſent̉? Sunt vtiqꝫ omnino dulciorahis ⁊ amabiliora: ſed hec nō credunt̉ ſeruismulto minꝰ inimicis. Quiſquis vero amicꝰvoluerit eſſe huiꝰ mundi: inimicꝰ dei conſtituet̉. Amicis credit̉ conſiliū quibus dicit̉:Quia om̄ia q̄cunqꝫ audiui a patre meo: nota feci vobis. Exponit beatꝰ gregoriꝰ: quiaamor ipſa noticia. Eſt ergo triplex amor quitria illa excludat quę non ſunt ex patre. Et
ꝓpterea credo ter interrogat̉ petrus: amas ⁊me: amas me: amas me. Sed ⁊ forte hec ſūtquibꝰ in lege p̄cipit̉. Diliges dn̄m deū tuuꝫ ⁊ex toto corde tuo: ex tota anima tua: ⁊ ex tota virtute tua: id eſt diliges dulciter ſiue affectuoſe diliges prudent̓: diliges fortiter. Siquidē amor cordis ſimile quoddā habet carnalis amoris: nam affectiones ꝓprie cordiseſſe dicunt̉. Anima vero aliquato iam ſuꝑius ſonat: vnde ⁊ merito dicit̉ ſedes ſapiētievt merito videat̉ illi attribuendū prudēterdiligere deū. Sane ad affectuoſum illū queꝫdicimꝰ amoreꝫ plurimū valet incarnationischriſti cogitatio: ſed ⁊ totius diſpenſationisquā geſſit in carne ⁊ maxime paſſionis. Uidens em̄ deꝰ hoīes om̄ino carnales effectostantā eis dulcedinē exhibuit in carne: vt duriſſimi cordis ſit quiſquis eū toto affectu nōdiligat. Volēs ſiqͥdē nobilē creaturā hoīemrecuꝑare: ſi inqͥt īuitū coegero aſinū habeonon hoīeꝫ: qm̄quidē nō libēs veniet nec ſpōtaneꝰ vt poſſit dicere: volūtarie ſacrificaboᵗtibi. Nunqͥd aſinis dabo regnū meū. Nunquid de bobꝰ cura eſt deo. Vt ergo habeaꝫvolūtariū terrebo eū: ſi forte cōuertat̉ ⁊ viuat. Et comminatꝰ eſt acerbiora q̄ excogitari poſſunt: tenebras eternas: vermes īmortales: ignē inextiguibilē. Cuꝫ aūt nec ſic hōreuocaret̉ ait: Nō ſolū tumidus ſꝫ etiā cupidus eſt: ꝓmittaꝫ ei qd̓ potiſſimū delectabilevideat̉. Deſiderant hoīes aurū ⁊ argentū ⁊ſimilia: ⁊ ſuꝑ hec oīa vitā deſiderāt. Manifeſtū eſt hoc: ⁊ valde manifeſtū. Si inqͥt tantoꝑe deſiderāt miſerā hāc laborioſaꝫ vitam⁊ momētaneā: quātū diligēt vitam quietaꝫ:eternā: beatā. Promiſit itaqꝫ vitā eternā ꝓmiſit qd̓ nec oculus vidit: nec auris audiuitnec in cor hoīs aſcēdit. Uidēs aūt ꝙ nihil ꝓficeret: vnū inqͥt reſtat adhuc. Ineſt homini non ſolum tumor ⁊ cupiditas ſed ⁊ amor:nec quicqͣꝫ in eo vehementiꝰ ad trahēdum.Uenit igit̉ in carne ⁊ tam amabilē ſe exhibuit: vt illa nobis īpenderet charitatē: qua maiorem nemo habet vt aīam ſuā daret ꝓ nobis. Quiſqͥs ſane nec ob hoc qͥdē cōuerti voluerit: nonne merito audiet: qͥd debui faceretibi ⁊ nō feci? Et vere in nullo ſic cōmendatdeꝰ charitatē ſuā: quomō in myſterio incarnationis eiꝰ ⁊ paſſiōis: in nullo ſic reuelatureius pietas: in nullo ſic apparet benignitas:quō in hūanitate: apl̓o teſte qͥ ait: Apparuit ⁊benignitas ⁊ humanitas ſaluatoris nr̄i dei.Nā potētia qͥdē occultata eſt: qm̄ in infirmitate venit. Vnde abacuc: Abſcōdita ē inqͥt Afortiudo eiꝰ: haud dubiū quin in cruce: cuiꝰ
Abaē. 3
Titū 3.
os. 53.
Deul̓ .5.
pp 11.