Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Seati Sernardi.ILA7 I

ducere caput: niſi forte quos videmꝰ maniſeſte apoſtatare: adeo repente fieri peſſimosarbitramur: ⁊ nō magis paulatim defeciſſe:cū comederint alieni robur eoꝝ ⁊ neſcierūt:Uides ergo non oībꝰ ꝓdeſſe ꝙ a lepra ſecularis conuerſationis cuiꝰ peccata manifeſtaſunt emendant̉: ſꝫ nōnullis peius in occultoingratitudinis vlcus oriri: qd̓ tanto ꝑiculoſius ſit quāto interiꝰ? Et bn̄ ſaluator hinc ineuangelio nouē illos vbi ſunt q̄rit: quoniaꝫlonge eſt a pctōribus ſalus. Sic em̄ ⁊ primūhominē poſt pctm̄ vbi ſic interrogat: ⁊ in iudicio neſcire ꝓfitebit̉ oꝑarios iniqͥtatis: cuꝫi. legamꝰ in pſalmo: Quoniā nouit dn̄s viamiuſtoꝝ: ⁊ iter īpiorū ꝑibit. Nec ſine cauſa innouęnario īuēti ſunt: qͥ nō redeūt ad ſaluatorem: in quo nimiꝝ numero qͣternario quinarius iūgit̉: ⁊ eſt nō bona mixtio corporee ſenſualitatis ⁊ euāgelice traditiōis. Qd̓ tūc fieri ſolet: cū ſic volumꝰ qͣttuor euāgelijs obedire: vt qͥnqꝫ corꝑis ſenſus parit̓ oblectarevelimus. Felix aūt ſamaritanꝰ ille qͥ ꝯgnouit ſe nihil habere qd̓ non accepiſſet: idcircoſeruauit depoſitū: ⁊ cum gr̄aꝝ actiōe ad dominū eſt reuerſus. Felix qͥ ad ſingula donagratie redit ad eū ī quo eſt plenitudo omniūgratiaꝝ: cui dū nos ꝓ acceptis nō ingratosexhibemꝰ: locū in nobis facimꝰ gr̄e: vt maiora adhuc acciꝑe mereamur. Omnino em̄ ſola nos a ꝓfectu ꝯuerſatiōis īpedit ingratitudo nr̄a: dū qͦdāmō amiſſum reputans datorqd̓ ingratꝰ accepit: cauet ſibi de cetero ne tāto plura amitteret qͣꝫto plura ꝯferret ingrato. Felix ꝓinde qͥ ſe alienigena reputās: etiāpro qͥbuſqꝫ mīmis bn̄ficijs: non minimas refert grates: gratuitū eē nō dubitās neqꝫ diſſimilās qd̓ alieno impēditur ⁊ ignoto. Nosaūt miſeri ⁊ miſerabiles cum in initio adhucalienos nos eſtimamꝰ: timorati ſatis deuoti⁊ humiles īuenimur: tam facile poſtmoduꝫobliuiſcimur qͣꝫ gratuituꝫ ſit quicqͥd accepimus: ⁊ p̄ſumētes nō bn̄ quaſi de familiaritate dei nequaqͣꝫ aduertimꝰ qd̓ mereamur audire: qm̄ īimici dn̄i domeſtici eius. Tāto em̄faciliꝰ nūc offendimꝰ eū: qͣꝫto ea grauiꝰ que anobis cōmittunt̉ iudicāda nouerimꝰ eſſe cū. legamꝰ: qm̄ ſi īimicꝰ maledixiſſet mihi ſuſtinuiſſem vtiqꝫ. Obſecro itaqꝫ frēs mei humiliemur magis ac magis ſub potēti manu dei⁊ ab hoc tam maximo tam nequiſſimo vitioingratitudinis longe fieri ſtudeamꝰ: vt tota deuotiōe in gr̄aꝝ actione verſantes: cōciliemus nobis gr̄aꝫ dei nr̄i q̄ ſola pōt ſaluareaīas nr̄as. Nec ꝟ̓bo tm̄ vel lingua: ſꝫ opere⁊ ꝟitate exhibeamus nos gratos: qꝛ gr̄arū

CLA2LAIactionē magis qͣꝫ dictionē a nobis exigit dator gratiaꝝ dn̄s deus noſter qͥ eſt bn̄dictusin ſecula. Amen.De eo qd̓ legit̉ ī Iob. In ſex tribulationibꝰ liberabit te. ⁊ cetera.Ignū valde ē⁊ oīno exigit rō eqͥtatis: vt qͥbusa ꝯſtitutiōe mūdi regnū parat̉: ipſi etiā ſeſe regno non negligāt: ne parato regno īueniant̉ forſitā qͥ regnaturi fuerāt īparati. Sic em̄ legimꝰ de cena qͣdā dicēte dn̄o ꝓqm̄quidē cena parata eſt: ſꝫ qͥ vocati erāt nōfuerūt digni. Querimꝰ ergo quēadmodū regno parato: ꝑari debeāt reges futuri. Et ſipie q̄rmꝰ: cū ꝓph̓a vtiqꝫ dicere nō audemꝰDn̄e qͥs habitabit ī tabernaculo tuo: aut qͥs ꝙreqͥeſcet in mōte ſancto tuo? Qui ingredit̉ inquit ſine macula. Sꝫ hec inqͥes p̄paratio ſorli chriſto ꝯuenire videt̉. Nemo em̄ ceteroꝝoīm mundus a ſorde: nec infans cuiꝰ eſt vitavniꝰ diei ſuꝑ terrā. Itaqꝫ ſolus ītrabit: quiſolus agnꝰ ē ſine macula: ſolus argui nō potuit d̓ pctō: qd̓ nō ab eo factū eſt nec in eo inuētū. Solus planę pōtifex meꝰ: nec in patrenec in matre ꝯtaminatꝰ eſt vt lex dicit patrēqͥppe ſꝫ deū: matrē qͦꝫ ſꝫ ꝟginē habēs: vnde⁊ ſolꝰ ingredit̉ ſctāſctoꝝ: ⁊ nemo aſcēdit ī celum niſi qͥ deſcēdit de celo filiꝰ hoīs qͥ ē ī celoQuid ergo nos? Itanę ꝯtinuo deſꝑabimꝰImmo ꝟo ſꝑabimꝰ: ⁊ hͨ maxīe. Licet em̄ ſolus ſꝫ ꝑfecte totꝰ intrabit: ⁊ os nō cōminuęt̉ex eo: nō ſine mēbris caput īuenit̉ ī regno: ſitn̄ mēbra fuerint ꝯformia ſibi ⁊ coherētia capiti ſuo. Cōformia ſane moribꝰ coherētia fide. Habet em̄ cōformationē qͣꝫtū pōt: habet⁊ coherētiā: ip̄a etiā minor etas: duꝫ ⁊ ſimilitudini mortis eiꝰ inhertione illa triplici complātat̉: ⁊ fidē in volucro qͦdā recipit qd̓ necidum capax ſit euole. Benignꝰ ē nimiꝝ ſpūsſapīe: ⁊ quē traducta culpa ligauerat: indulta iuſticia ſoluit. Sed nō ita deinceps liberabit maledictū a labijs ſuis. Volūtarie enimpeccātibꝰ poſt agnitā gr̄aꝫ nō relinquit̉ hoſtia ꝓ pctō. Neqꝫ ſic liberabit a ſuis quō abalienis labijs maledictuꝫ. Maledictio frēsgrauis eſt macula: ⁊ ſcimꝰ qm̄ nō qd̓ intratīos cōinqͥnat hoīeꝫ: ſꝫ qd̓ de ore egredit̉. Inde gͦ macula: inde maledictio a labijs ſuis: ſꝫnō ſemꝑ a ꝓprijs. Neqꝫ em̄ de corꝑe vel corde ꝓprio: originalis tn̄ ꝑuulū culpa ꝓcedit:nō modo ꝯſenſus: ſꝫ ne vllus qͥdem interimpōt ſenſus eſſe peccati. Quomo tamen maledictū a labijs fuis non liberat ſpiritꝰ aut voluntarie peccantibꝰ nō relinquit̉ hoſtia: niſi

pa. .5v.

Luc̄. 17

vx .1.

18. 14

Mat. 2