Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

IBeati SernardiDEF. LLA I

⁊ recogitē omnes annos meos ī amaritudineⁱ aīe mee. Et ad hec qͥs idoneus? Peccauiſuꝑ numeꝝ arene maris: ⁊ multiplicata ſūtpctā mea: ⁊ nō ſum dignꝰ videre altitudineꝫceli p̄ multitudine iniqͥtatis mee: qm̄ irritauiirā tuā: ⁊ malū coram te feci. Circūdederūtme mala qͦrū non eſt numerꝰ: comp̄hēderūtme iniqͥtates mee: ⁊ non potui vt viderem:Qd̓ ergo ſine numero eſt: quō numerabo?Quō ſatiſfaciā: cū cogar redde̓ debituꝫ vſqꝫad nouiſſimū qͣdrantē? Sꝫ ⁊ delicta qͥs intelligit. Ait illa celeſtis fiſtola ambroſiꝰ: Facilius īueni eos qͥ innocētiā ſeruauerūt: qͣꝫ quiꝯgruā egerūt penitētiā. Sed ⁊ qͣꝫtūlibet peniteat: qͣꝫtūlibet ſe afflictet ⁊ maceret ꝓpternomen tuū: nō ꝓpter meū meritū ꝓpiciaber. ris pctō meo dn̄e (ait iuſtus) multū eſt enimCuꝫ ergo qͥcqͥd viuis: quicqͥd ſapis: quicqͥdhabes: quicqͥd potes: huic vni rei dedicaueris: nunqͥd aliqͥd eſt vel int̓ aliqua cōputandum? Paulo ante vitā tuam ꝓ vita ſua xp̄oreddideras: ⁊ nūc iterū eā totā p̄cedētiū exigit recordatio peccatoꝝ. Nunqͥd (vt vulgod̓r) de vna filia duos generos ſtatuiſti facere? Quid ſi tertiū tibi debitorē on̄dā: qͥ n̄ minus acriter qͣꝫ veracit̓ vēdicat eam ſibi? Puto ꝙ ⁊ tu poſſidere deſideras ciuitatē d̓ quao. dicit̉: Glorioſa dicta ſunt de te ciuitas dei.Gloriā illā quaꝫ nec oculus vidit: nec aurisaudiuit: nec ī cor hoīs aſcēdit: regnū oīm ſeculorū: viuere ineternū: in ꝑpetuas hereditates. Credo ꝙ velis eſſe equalis āgelis dei⁊ in plateis ſuꝑne ſyō melos āgelicū auſcultare ⁊ videre quicqͥd illud ſit: cū xp̄us tradiderit regnū deo pr̄i: ⁊ erit deꝰ oīa in omnibꝰNec dubito qͥn ⁊ ꝯcupiſcas ſuſpicere ⁊ vmbras declinātes ⁊ dieꝫ aſpirantē: cū illuxeritilla ſolennis dies ⁊ nubila reꝝ excuſſerit: qn̄iā nō inclinabit̉ dies: ſꝫ erit eterna meridiesqn̄ erit plenitudo feruoris ⁊ lucis: ſolis ſtatōtenebrarū exterminatio: deſiccatio paludū:fetoꝝ depulſio. Nōne ad hoc emendū: totūte ⁊ quecūqꝫ ⁊ vndecunqꝫ contrahere poteris dare oportebit: Et cū vniu̓ſa cōpleuerisnō tu putes eſſe ꝯdignas paſſiones huiꝰ tēporis vel corꝑis ad futurā gloriā: q̄ reuelabitur ī nobis. An ſic impudēs es: vel imprudens: vt minutū tuum qd̓ ſibi tā xp̄i vita: ꝙͣꝫpeccati penitētia certatim rapiunt: etiā ad hͦꝯq̄rēdū vel audeas numerare? Quid dicesſi ⁊ quartū debitorē ī mediū adduxero: qͥ ſibi etiā iure primatꝰ ſui ſuꝑiores tres cederevelit: Ecce in ianuis eſt qͥ fecit celū ⁊ terrā ⁊creator tuꝰ eſt: tu creatura: tu ſeruꝰ ille dn̄s:ille figulus: tu figmētū. Totū ergo qd̓ es illi

Iedebes: a quo totū habes: illi p̄cipue dn̄o qͥ ⁊te fecit ⁊ bn̄fecit tibi: qͥ tibi mīſtrat ſideꝝ curſus: aeris tēperiē: fecūditatē terre: fructuuꝫubertatē. Hinc reuera totis medullis: totisviribꝰ ſeruiēduꝫ: ne forte indignatiōis oculote reſpiciat: ⁊ deſpiciat ⁊ cōterat in eternū ⁊in ſeculū ſeculi. Nō arbitror aūt ꝙ te tāta raꝑtet inſania: vt ⁊ hic minutū tuū nominarenecdū numerare p̄ſumas. Expone ergo mihi cui hoꝝ qͣttuor ꝓponas redde̓ qd̓ debescū vnuſqͥſqꝫ tā internꝰ qͣꝫ eternꝰ exactor ſit:vt te poſſit ſingularit̓ ſuffocare. Eya dn̄e viꝫpatior: reſponde ꝓ me. In manꝰ tuas commendo minutū meū: tu ꝑſolue oībus: tu aboībus libera: qꝛ tu es deꝰ ⁊ non homo: ⁊ qd̓hoībus impoſſibile eſt: poſſibile eſt tibi. Qd̓habui ⁊ feci: dn̄e habe me excuſatū: quia imꝑfectū meū viderūt ocl̓i tui. Quis ergo amplius grūniet dicēs: nimiū laboramꝰ: nimiūieiunamꝰ: nimiū vigilamꝰ: cū milleſime īmonec mīme parti debitoꝝ ſuoꝝ valeat reſpōdere: Hec eſt fortaſſe fratres: illa vera vr̄a qͣdrageſima nō exterior ſꝫ interior: q̄ nō corticem ſacramēti: ſed adipē frumēti contineat.Si em̄ vnicuiqꝫ iſtoꝝ quattuor ⁊ ꝓ ſe ⁊ ꝑ ſeoēm decalogi ꝑfectione debetis: ꝓfecto decem quaterducta qͣdrageſimā vr̄am faciūt:quā cuſtodire vos oporteat oībꝰ diebus vite vr̄e. Et ip̄e qͥ vos cōgregauit in loco iſtovitā vr̄aꝫ ꝯſeruet in oꝑe ſancto: vt cū ip̄e apparuerit vita veſtra: ⁊ vos appareatis cumipſo in gloria.Deſeptem ſpiritibus.Agiſter gentiūpaulus ex occaſione ip̄ius ſpiritualis nature quā viuimꝰ: ad ſpūalēꝯuerſationē excitans diſcipulos ait: Si ſpūviuimꝰ: ſpiritu ⁊ ambulemꝰ. Ac ſi dicat. Sicaro non ꝓdeſt qͥcqͣꝫ: ſed ſpūs eſt qͥ viuificatip̄am: ſeꝑare oportet p̄cioſuꝫ a vili: ⁊ digniorem p̄ponere ꝑtē: vt ẜm ſpm̄ ambulemusnō ẜm carnē. Ad ſpiritū em̄ debet fieri conuerſio carnis: vt ſeruiat ip̄a ⁊ nō ſeruiat̉ ei:vt dicat ſpūs ſeruo ſuo: veni ⁊ veniat: fac h̓⁊ faciat illud. Sic enim erit vxor nr̄a ſicut vitis abūdās: ⁊ ſaluabit̉ ꝑ generationē filioꝝqͥ ſunt oꝑa bona: ſi fuerit ip̄a quidē in lateribus domꝰ nr̄e .i. in abſcōdito ⁊ humili loco:aīa vero refideat in medio tanqͣꝫ domina: tāqͣꝫ pater familias: tanqͣꝫ iudex: vt fiat qd̓ ſcriptū eſt: Aīa mea ī manibꝰ meis ſemꝑ. Ma/ I6ledictꝰ em̄ ſpūs ille qͥ partē ſuam deterioremfacit. Maledictꝰ hō qͥ paſcit ſterilē ⁊ viduenō bn̄ facit. Deniqꝫ vt teſtat̉ idē apl̓us: Si gc

psͣ. 24

psͣ. 86.

R9. 8.

Iob .13

Fall̓. 5