De Quadruplici debitoc
GCF. I
ſinuoſa volumina nūc caput caudā: nūc caudā capite tegere cōſueuit. Deniqꝫ ⁊ ſerpensnō fortior erat ſed callidior cūctis aīantibus.3. terre: ait ſcriptura: Vnde ⁊ ab interrogatione incepit mentē mulieris explorans: ſciensingenio nō viribꝰ laborāduꝫ: cur p̄cepit vobis dn̄s deꝰ inqͥens ne comederetis? Que reſpōdit: Ne forte moriamur. Quod deus ꝓ.s. certo poſuerat dicens: Quacunqꝫ die comederitis morte moriemini: iſta ſub dubio ſupponit: ne forte inqͥens: ſi comederimꝰ moriamur. Et audi ingeniū maliciamqꝫ ſerpentisNequaqͣꝫ inqͥt moriemī. Deus affirmat: mulier dubitat: ſathā negat. Sic ⁊ ego tmeo neſicut ſerpens euam ſeduxit aſtucia ſua: ſic etſenſus veſtri corrumpant̉ a caſtitate q̄ eſt inchriſto ieſu. Putaſne aliqͥs in vobis eſt: cuidicat in cogitationibꝰ ſuis: cur p̄cepit vobisdeus vt iſtā regulā teneretis? Scd̓m em̄ impetū ſpirituū vr̄oꝝ huic tepido remiſſiorē illiferuēti vitā artiorē ꝓponit: hoc folū expetēs⁊ expectās: vt quoqͦ modo tollat eū a ꝯſilioiuſtoꝝ ⁊ congregatione. Profecto ſpūs illeqͥ tibi hec loquit̉: ſpūs mendax eſt: ſpūs poteſtatē habēs: qui tibi inuidet locū tuū. Unde ⁊ ſapiēs huiꝰ rei non ignarꝰ: ſi ſpūs pote.1o. ſtatē habentis ſuꝑ te aſcederit ait: locū tuuꝫne dimiſeris. Abſit em̄ vt ſpūs veritatis qͥ tehuc adduxit: te reducere velit: qꝛ non eſt inore eiꝰ eſt ⁊ nō: ſed eſt in illo eſt: ſicut irrefra12. gabilis auctoritas teſtat̉. Nemo (ait apl̓usloquēs ī ſpū dei dicit anathema ieſu. Ieſusſaluator ſiue ſalus: anathema ſeꝑatio interpretat̉. Qui ꝟo tibi ſeꝑatiōeꝫ a ſalute ſb̓murmurat: nec dei ſpūs eſt nec a deo: qꝛ ſpūſſanctus nō diſꝑgere ſꝫ colligere venit: qͥ ſemperreuocat diſꝑſos iſrael ī terrā ſuā. Quid? Uitam fortiore aliqͥs q̄rat? Dico vobis qꝛ iſtafortiſſima eſt: ⁊ qͥ ex oī ꝑte ſi diſſimulare nolueris: pͥme illi ſchole ſaluatoris ꝓ ſua poſſibilitate reſpōdeat. An audes ad molliorē vcogitādo deſcēdere?: O ſi ꝯgnouiſſes ⁊ tu qͣꝫmulta ⁊ qͣꝫ multis debeas: videres qͣꝫ nihilſit qd̓ facis qͣꝫ nec inter mīma numerādū adcomꝑatione debitoꝝ tuoꝝ. Vis ſcire q̄ ⁊ qͥbus debeas. Primo chriſto ieſu debes oēmvitā tuā: qꝛ ip̄e vitā ſuā poſuit ꝓ vita tua: ⁊cruciatꝰ amaros ſuſtinuit: ne tu ꝑpetuos ſuſtineres. Quid tibi dirū vel duꝝ eſſe poteritcū recordatꝰ fue̓is: qꝛ ille ī forma dei ī die et̓nitatis ſue in ſplēdoribꝰ ſanctoꝝ ante luciferum genitꝰ: ſplēdor ⁊ figura ſubſtātie dei: venit ad carcerē tuū: ad limū tuuꝫ: infixꝰ (vt dicitur) vſqꝫ ad cubitos ī limo ꝓfundi. Quidnō ſuaue tibi: cū tibi collegeris oēs amaritu
dines dn̄i tui: ⁊ rememoraberis. Primū qͦſdem infantiliū neceſſitatū: deinde laboꝝ qͦsꝑtulit in p̄dicādo: fatigationū in diſcurrēdotēptationuꝫ in ieiunādo: vigiliaꝝ in orādo:lachrymaꝝ in cōpatiēdo: inſidiaꝝ in colloquēdo: poſtremo periculoꝝ in falſis fratribus: cōuitioꝝ ſputoꝝ colaphoꝝ ſubſannationuꝫ: exprobrationū: clauoꝝ horūqꝫ ſimilium: q̄ in ſalutē noſtri generis triginta ⁊ tribus annis oꝑatꝰ eſt in medio terre. O qͣꝫ indebita miſeratio: qͣꝫ gratuita: ⁊ ſic ꝓbata dilectio: qͣꝫ inopinata dignatio: qͣꝫ ſtupēda dulcedo: qͣꝫ īuicta māſuetudo: regē glorie ꝓ deſpicaciſſimo vermiculo crucifigi. Quis audiuit vn̄ qͣꝫtale: aut qͥs vidit huic ſimile? Uixem̄ ꝓ iuſto qͥs morit̉: ip̄e pro iniuſtis ⁊ inimicis mortuꝰ ē eligēs exulare a celis vt nos reportaret ad celos: amicꝰ dulcis: cōſiliarꝰ prudens: adiutor fortis. Quid retribuaꝫ dn̄o ꝓomnibꝰ q̄ retribuit mihi? Nōne ſi cōferrent̉in me om̄es vite filioꝝ adam: ⁊ omnes diesſeculi: ⁊ labores oīm hoīm qͥ fuerūt qͥ ſūt ⁊ qͥerūt: nihil eſſet ad comꝑationē corꝑis illiusqd̓ ſpectabile ⁊ ſtupendū ē ꝟtutibꝰ etiā ſuꝑnis in cōceptu de ſpūſctō: in ortu de ꝟgine: īvite īnocētia: ī doctrīe affluētia: in choruſcatiōibꝰ miracuoꝝ: ī reuelatiōibꝰ ſacr̄oꝝ: Uides igit̉ qꝛ ſic̄ exaltant̉ celi a t̓ra: ſic exaltataē vita illa a vita nr̄a: q̄ tn̄ poſitaē ꝓ vita nr̄a.Sicut nihil ad aliqͥd nullā habet comꝑationeꝫ: ita ⁊ vita nr̄a nullā habet ad vitam illiꝰꝓportioneꝫ: cū illa dignior: iſta miſereor eſſenō poſſit. Nec me putes rem exaggerare ſermonibꝰ: qꝛ hic deficit oīs lingua: nec ſufficitoculus vel ad intuēdū tante dignationis archanū. Cuꝫ ergo ei donauero quicqͥd ſum:qͥcqͥd poſſuꝫ: nōne iſtud ſic eſt: ſicut ſtella adſolē: gutta ad fluuiū: lapis ad montē: granūad aceruū? Nō habeo niſi minuta duo: īmominutiſſima corpꝰ ⁊ aīam: vel potiꝰ vnū minutū: volūtatē meā: ⁊ nō dabo illā ad volūtatē illiꝰ: qͥ tantꝰ tantillū: tantis bn̄ficijs p̄uenit: qͥ toto ſe totū me cōparauit. Alioqͥn ſi illam retinuero qua fronte quibꝰ oculis: quamente: qua cōſciētia vado ad viſcera miſericordie dei nr̄i: ⁊ audeo ꝑfodere illud fortiſſimuꝫ ꝓpugnaculū qd̓cuſtodit iſrl̓: ⁊ illiꝰ ſanguinis non guttas ſed vndas a qͥnqꝫ ꝑtibꝰcorꝑis in meuꝫ preciū detorquere? O generatio ꝑuerſa ⁊ infideles filij: quid facietis indie calamitatis delonge venientis ad cuiusfugietis auxiliū? Sed nunqͥd huic ſoli debitorſum: cui vix paꝝ aliqͥd retribuere poſſū?Exigūt a me p̄terita peccata mea futurā vitam meā: vt faciā fructus dignos penitētie:
l. Coꝝ. 12.
Acc̄a .17
peq̓ .x.
abi. s.