De triplici CuſtodiaGer. I
dalizabit̉ audiēs ⁊ tabeſcet: eoqꝫ facilius extiguet̉ in eo charitas: quo ampliꝰ ante viuecc. re videbat̉. Si inimicꝰ ait meꝰ maledixiſſetmihi: ſuſtinuiſſem vtiqꝫ. Et quidē cauet ſibiprudēs auditor: cauet ⁊ ip̄e ſi nō deſipit: qͥ ſibi nouerit eſſe detractū: ille ne veneno inficiatur: iſte ne ſcādabo ꝑturbet̉. Sed qd̓ in ſeeſt tn̄ lingua maledica: ⁊ illiꝰ ꝑcutiēs cōſciētiam: ⁊ iſtiꝰ vulnerās charitatē: ſecū paritervtrunqꝫ ꝑemit. Nunqͥd viꝑa nō eſt linguaiſta: Forociſſima plane: nimiꝝ q̄ tā letalitertres inficiat flatu vno. Nunqͥd nō lācea ē lingua iſta? Profecto: ⁊ acutiſſima: quę tres36. penetrat ictu vno. Lingua inqͥt eorū gladiꝰacutꝰ. Gladiꝰ eqͥdē anceps: īmo triceps eſtlingua detractoris. Nec ꝟo eiuſmodi līguāip̄o etiā mucrone qͦ dn̄icū latꝰ cōfoſſuꝫ ē crudelioreꝫ dicere verearis? Fodit em̄ hͨ qͦꝫ xp̄icorpꝰ ⁊ mēbrū de mēbro: nec iā exanime fodit ſed facit exanime fodiēdo. Ip̄is qͦꝫ nocētior ē ſpinis quas illi tā ſublimi capiti furormilitaris impoſuit: ſeu etiā clauis ferreis qͦsſanctiſſimis manibꝰ illis ⁊ pedibꝰ ꝯſūmatioiudaice iniqͥtatis īfixit. Niſi em̄ huiꝰ qd̓ nūcpungit̉ ⁊ trāffodit̉ corꝑis ſui vitam illiꝰ vitecorꝑis p̄tuliſſet: nunqͣꝫ illud ꝓ iſto mortis iniurie crucis ignomīe tradidiſſet. Et dicimuſLeuis res ſermo: tenera: mollis ⁊ exigua carolingua hōīs qͥs ſapiens magnipēdat. Leuis qͥdē res ſermo: quia leuit̓ volat: ſed grauiter vulnerat: leuiter trāſit: ſed grauit̓ vrit.leuit̓ penetrat animū ẜꝫ nō leuit̓ exit: ꝓfert̉ leuit̓ ẜ nō leuit̓ reuocat̉: facile volat: atqꝫ ideofacile violat charitatē. Uilis res muſca moriēs eſt: ſed exterminat oleū ſuauitatis. Teneruꝫ mēbrū lingua. Attamē vix teneri poteſt: ſubſtantia quidē infirmū atqꝫ exiguuꝫ:ſed vſu magnū ⁊ validū inuenit̉. Modicuꝫmēbruꝫ eſt: ſed niſi caueas magnū malum.Tenuis eſt ⁊ lata: aptiſſimum vacuādis cordibꝰ inſtrumentū: ſicut multoꝝ mihi int̓ voſconſciētias arbitror atteſtari. Niſi forte oēstam perfecti ſimus vt nunqͣꝫ nobis poſt lōgas cōfabulationes inuēta ſit mens quodāmō vacua: meditatio minꝰ deuota: ſicca magis affectio: ⁊ olocauſtū orationis non adeopingue: ꝓpter verba ſiue q̄ diximꝰ ſiue etiāque audiuimus: verba tamē: facile enim lingua labit̉: nec minꝰ facile illabit̉ cordi: ita vtmultis interloquendū minus ꝓfuerit ꝙ propriam cohibuerint: dum non cauerint̉ alienam. Vtilis eſt frater qui tibi loquet̉: ſapiēſeſt religioſus ac timēs deuꝫ: plus dico: angelus eſt ⁊ angelus lucis: etiam ſic caue tibi neaudias vnde ledaris. Nec perſonam tibi ve
lim ſuſpectā eſſe ſed linguā: p̄ſertim in ẜmocinatione cōmuni. Bona quidē culūbe ſimplicitas: ſꝫ in hac ꝑte qͦꝫ ſerpētis aſtuciā nonomittas. Maria ne angelicū quidē verbuꝫſine diſcuſſiōe p̄teriēs cogitabat qualis eſſetiſta ſalutatio. Tu quoqꝫ ſi crebris exꝑimentis ſaltē ſollerter aduertiſti qͣꝫtū noceat verba: nō deſpicies ſi ſollicitꝰ fueris: quādo quideꝫ intereſſe neceſſe eſt collocutionū: nō modo ori circūſpectionē: ſꝫ ad auri nihilominuſadhibere cautelā. Nō miremini ꝙ huic gradui ꝓficientiū diutius īmoremur: plures ſiquidem inter vos proficientes eſſe credimꝰqꝫ perfectos. Forte tamen nimij videamurin ſuggillatione verboruꝫ. Sed mementotequoniā lingua eſt que cōtra vitia lingue loqͥtur: vt in eo vl̓ maxime haberi debeat excuſata: ꝙ nec ſibi parcat: et aduerſus ꝓpria qͦꝫſuijpſius pericula muniat audiētes. Vētuseſt ſermo: ſed nō ſemꝑ eſt vētus vrens. Sur oge inqͥt aquilo ⁊ veni auſter: perfle ortū meum: ⁊ fluant aromata illiꝰ. Eſt qͦꝫ magna nihilominꝰ ſermonis vtilitas: ⁊ frequenter inlingua fructꝰ p̄cioſiſſimus reperit̉. Nēpe iuſti vita ex fide eſt: ⁊ fides ex auditu: auditusper verbum dei. Quomō enim viuet quis:niſi crediderit: quōmō credet niſi audierit: qͦmodo audiet nͤſi ānunciet̉ ei? Sane propterea maiorē ei diligentiā ⁊ diligentiorem cuſtodiam conuenit exhiberi: ꝙ ſit iuxta ſcrituram mors ⁊ vita in manibus lingue. Alioquin ſi ſola ineſſet vita: nec circūciſio quidēei ſꝫ ſola mors: etiam abſciſio deberet̉. Nūcvero ponenda nobis ori noſtro cuſtodia: ⁊oſtiuꝫ circūſtantie labijs: vt nec vitalē edificationē clauſura damnet eterna: nec letalispernicies libeꝝ ſortiat̉ egreſſuꝫ. Uigilemꝰitaqꝫ ſuꝑ opera noſtra fratres: ne vl̓ omittamꝰ qd̓ p̄ceptū: vel qd̓ ꝓhibitū ē cōmittamꝰHortat̉ nos ad bi ꝑtita hāc cuſtodiaꝫ ꝓph̓acum dicit: Declina a malo ⁊ fac bonū. Uigi p̄slemus nihilominꝰ ſuper verba noſtra: ne ineis vel offendere deum vel ꝓximum nocerecontingat. Felix ſiquidē quē in om̄i cōfabulatiōe duplex timor ille ſollicitat: ⁊ duoꝝ cōſideratio ſtimulat auditoꝝ: pͥmū qͥdē diuinemaieſtatis: in cuiꝰ manꝰ incidere ꝓrſus horrēdū: dehinc fraterne infirmitatis cui nihilominꝰ ꝑfacile eſt offendiculū dare. Puto tn̄ne eū qͥdē qͥ in verbo cauet offenſionē: perfectum adhuc dici oporterere: niſi forſitan cōparatiōe prioris qui tantū ſuꝑ omnia vigilabat. Nā ⁊ veritas in euangelio de vigilantibus ſeruis ⁊ aduentum dn̄i p̄ſtolantibus loquēs: ſi inquit in tertia vigilia venerit ⁊ ita Luiiij
D iiij
ys. 54.
pē. 36.
gͣ. 3º.
Luc̄ .22.
Can̄. 4.