Deati BernardiSer. CLIVIII
tas ip̄o neglectu quotidie deterior ſemetip̄aStillat ſuperni iudicis īdignatio: ex defectuvtiqꝫ charitatis: q̄ ſola oꝑit ml̓titudinē pctōrū. Egrediat̉ vtiqꝫ foras nec̄e ē: ⁊ curioſiꝰ exteriora cōſideret qͥ ſic int̓na deſpicit: p̄teritanō reſpicit: pn̄tia n̄ īſpicit: futura nō ꝓſpicit:Euident̓ proinde curioſitati pietas aduerſatur: ⁊ quē illa a corde euocat: iſta reuocat.Nimiꝝ pietas ip̄a eſt cultꝰ dei: ⁊ in corde colitur: qͥ in corde cognoſcit̉ habitare. Paritaūt curioſitas exꝑientiā mali vt facile qͥ permulta vagat̉ offendat: facile cadat ī laqueū:facile īueniat qd̓ ꝑnicioſe delectat. Cōfligitſane aduerſus hac ſciētie ſpūs: docēs eligere bonū: reprobare malū: docēs qͥd ꝑnicioſum ſit: qͥd ve expediat experiri. Verūtamēī multis ī ꝯcupiſcētiā exꝑiētia trāſire videt̉.Habes ergo hos gradus in dina filia iacob:quā nimirū ad vidēdū alienigenas ml̓ieresegreſſam emor filiꝰ ſichē corrupiſſe: ac deīdeblāditijs deliniſſe legit̉ eitā vt illiꝰ aīa ei inheſerit. Dico aūt in cōcupiſcētiā: ⁊ vt ꝓphetameminit in affectū cordis trāſiſſe hoīeꝫ: qͥ legem ſpreuit: honeſtatē abiecit: valefecit pudori: timorē aūt dn̄i penitus trāſilijt: ſoloqꝫvehit̉ appetitu: ſeqͥtur ꝯcupiſcētiā ſolā: ſolatrahit̉ voluptate: et ē apud eū ꝓ rōne volūtas. Cōtra hāc igit̉ ꝯcupiſcētiā mali dimicatfortitudo: neqꝫ em̄ vlla iā niſi ī manu forti liberatio eſt. Indicat ſibi hō ieiunia: corpꝰ caſtiget ⁊ ſb̓ijciat ẜuituti: ne forte iaꝫ de radicecolubri ęgrediat̉ regulus: de ꝯcupiſcētia cōſuetudo. Quēadmodū em̄ miẜa nimiū ⁊ miſerabilis hūana fragilitas ſine pruritu ꝯcupiſcētię aūt īpetu deſiderij ſola ꝯſuetudīe ipſa ad illicita trahat̉: vtinā oībus liceat ignorare. Nimiꝝ pctm̄ faciēs ſeruꝰ eſt pctī: ẜuusplane diaboli ad praua queqꝫ ꝓut ducit̉ ſequēs: a qͦ nimiꝝ captiuꝰ tenet̉ ad ip̄iꝰ volūtatē. Eſt aūt cōſuetudo hec grauis q̄dā ⁊ ꝑnicioſa cathena: ſoluēda vtiqꝫ faciliꝰ qͣꝫ rumpēda vt hͦ maxīe vulgare illud ꝓuerbium videat̉ vſurpari: induſtriā violētia potiorē: vtquēadmodū vis vi repellit̉: ⁊ feruore ſpūsferuor extinguat̉ deſiderioꝝ: vt maligni artem arte deludas: ⁊ ꝯſuetudini ꝯſiliū opponas. Alioqͥn ſi forte violētiā q̄ras: ⁊ caſtigationē corꝑis ſperas cōſuetudini p̄ualere: timēdū oīno eſt ne ſit ꝑnicioſus labor: ⁊ pͥusip̄a ſb̓ſtātia deficiat qͣꝫ inolita ꝯcupiſcētia: p̄ſertim ꝙ altera q̄dā natura ſit ip̄a ꝯſuetudoNeceſſariū itaqꝫ eſt cōſiliū vt ab ip̄o magniconſilij angelo mīſtratū: vel ab hoīe aliquoſpiritualia qui cogitatiōes ſathane ſpiritualiaqꝫ remedia nō ignoret: ſubtrahēda nobis
occaſio eſt: ⁊ oportunitas fugiēda pctī. Legimꝰ frēs ī heremo fornicatiōis ſpū quēpiaꝫimpugnatū: laudabili ꝓrſus induſtria a pr̄ecuratū. Aduocās em̄ ſenior fratrē alterū ſecreto: iuſſit vt eūdē laceſſiret īiurijs: ⁊ priorip̄e qͣſi accepta ab eo īiuria q̄reret̉: anxiebatur: anxiebat̉ ille ⁊ cōfuſus vehement̓: ſic inbreui oblitꝰ eſt priſtine tēptatiōs: vt q̄rentide ea nō ſine āmiratiōe plurima reſpōdereiPape viuere nō licet ⁊ fornicari libet? Sedfortę nedū venit cui victoria repoſita ē queꝫtriūphus manet: cui corona debet̉: ⁊ ꝯtemptus ex ꝯſuetudine ꝓdit: quāto liberiꝰ tanto deſperatiꝰ peccās totas iā cōcupiſcētie laxat habenas: toto impetu fert̉ ī p̄ceps: ſicut ⁊ſcriptū eſt: Peccator cū venerit in ꝓfundū.maloꝝ ꝯtēpnit. Hūc ergo contēptū neceſſeeſt vt ſpūs intellectꝰ impugnet: illuminās tenebras cordis: ⁊ lucē diuine miſcd̓ie: ⁊ copioſe miẜatiōis īfundēs: Intelligētia nempediuinis ⁊ altiſſimis rebꝰ attribuenda eſt: qͣsqͥdem rō humana nullatenꝰ: difficile aūt velfides ipſa comprehēdere poſſit: vt eſt illud. ꝑUbi abundauit delictū: ſuꝑabūdauit ⁊ gratia. Iam ſi ꝯtēptus ꝑſtiterit: accedere neceſe eſt ⁊ maliciā: vt quā pōt ꝯſolationē deſperatꝰ miſer admittat: ⁊ cui nō eſt ꝑs in bonisletet̉ vel in malis: letet̉ cū malefecerit ⁊ exultet in in rebꝰ peſſimis. Ex his ergo ſolū hocremediū eſt: vt ip̄e aduerſus maliciā ſapientia cōgrediat̉: ꝓpriaqꝫ dextera p̄liet̉: q̄ ſuccūbere omnino nō nouit. Quādo em̄ liberetur qͥ in habituationē deſcēdit: niſi p̄ueniat̉in bn̄dictionibꝰ ſuꝑne dulcedinis: vt clauuꝫclauo expellat: ⁊ peſtiferā dulcedinē vitioꝝiocūditas ſpūal̓ vnctiōis excludat? Attīgitergo a fine vſqꝫ ad finem fortiter ſapiētia victrix: eradicādo ſingula vitia: ſingulas inſerendo virtutes. Excutit̉ ſiquidē negligētiavt timoris ſpūs repleat mentē: abijcit̉ curioſitaſ: vt ſuccedat pietas: exꝑiētia mali fugat̉apponit̉qꝫ ſciētia. Sic ⁊ ꝯcupiſcētie p̄ualetfortitudo: ⁊ ꝯſiliū ꝯſuetudine amputat: ⁊ intellectꝰ vigēs contēptū amouet: ⁊ deſperante omnino malicia ſapiētia regnat. Qua quidem triūphante de cetero miſerā illā qua ꝑnicioſe negligētia ſuꝑauerat peius excitauerat curioſitas: attraxerat exꝑiētia: tenueratꝯcupiſcētia: ligauerat ꝯſuetudo: ꝯtēptꝰ ī carcereꝫ truſerat: malicia iugulauerat: timor ſuſcitat: pietas blāde demulcet: ſciētia qͥd actūſit indicās dolorē apponit qd̓ ſuū ē: fortitudo erigit: ꝯſiliū ſoluit: intellectꝰ educit d̓ carcere: ſapiētia mēſaꝫ ponit: refocillat eſurientem: ⁊ ſalutaribꝰ reparat alimētis.
Ao. 5.
Prouer.