Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Suꝑ Qui gloriat̉ in dn̄o gl̓iet̉ Se.

Suo Qui ⁊ loriat intatio inutilis etiā in affectū cordis: ſcientesqm̄ non macula eſt iam ſed plaga: tota feſtnatione ad auxiliū ſpūs qui adiuuat infirmtatē nr̄aꝫ recurramꝰ: clamātes iſtud de pſa. mo ⁊ dicētes. Dn̄e miſerere mei ſana aīammeā qꝛ peccaui tibi. Humane em̄ ſunt tentationes iſtę nec ex toto caueri pn̄t qͣꝫdiu ī hoccorꝑe mortis ꝑegrinamur a dn̄o. Nemo tamen paruipēdat aut diſſimulet iſta: qm̄ et ſimortifera nō ſunt: certe ꝑiculoſa. Intentionē vero ⁊ ꝓpoſitū mentis ea ſollicitudīe cuſtodiamꝰ fratres qua vitā animaꝝ noſtrarūvolumꝰ cuſtodire: qm̄ iſtud omīno ē peccatū ad mortē: cū ex cōſenſu ⁊ deliberatiōe delinquimꝰ ꝓprio iudicio cōdemnati. Nec iōſane id dixerim: vt deſperet ſi quis forte delicti huiꝰ ſibi ꝯſcius eſt: ſed vt expaueſcat p̄cipitiū: et qui cecidit adijciat citiꝰ vt reſurgat.Nouerit em̄ excidiſſe ſe a iuſticia qͥcūqꝫ huiuſmodi eſt. Cuiꝰ os confractū eſt ⁊ cōminatū: nouerit p̄ciſum ſe a corꝑe xp̄i de quo ni1. mirū legit̉: Os nō cōminuētis ex eo. Vndeet in paſſione ſua licet plagis virgaꝝ in liuorē decolorata ſit cutis: vt liuore eius nos ſanaremur: licet clauis vulnerata ſit caro ⁊ lācea latus eiꝰ aꝑtuꝫ vt ſanguine eius redimeremur: os tamē nō eſt cōminutū ex eo. Pro138. pterea ⁊ ſanctꝰ dauid: nō eſt inqͥt occultatuos meuꝫ a te qd̓ feciſti in occulto. Et in alioioſ. pſalmo: oſſa inqͥt mea vt cremiuꝫ aruerunt.Qd̓ tunc fit cū oēm delectationē boni ꝓrſusamiſiſſe videat̉ anima: ſolāqꝫ ſibi aride intētionis fortitud: nē reſeruaſſe. Et vide ne forte tale aliquid etiā beatus iob pateret̉ cū di.13. ceret. Pelli mee cōſumptis carnibus adheſit os meū: vt videlicet corrupta affectionevix ſolā ſibi intentionē ſpiritalis cogitatiovendicaret.De verbis apoſtoli. Qui gloriaturin domino glorietur.Ui gloriat̉ inx. i.domino gl̓iet̉. Nouerat apl̓s gloriā ꝓpriā eſſe creatoris: non crea42. ture: ẜm illud: Gl̓iam meā alteri nō dabo: ⁊.2. gl̓ia in excelſis deo: ⁊ in terra pax hoībꝰ bo.113. ne volūtatis. Itēqꝫ: Nō nob̓ dn̄e nō nobisſꝫ nomini tuo da gl̓iam. Sꝫ ꝯſiderauit rationalē creaturam adeo affectare gl̓iam: vt autvix aut nunqͣꝫ ab hoc cōpeſci deſiderio poſſit: qͥppe que ad imaginē facta ē creatoris ꝓpterea ſcd̓m datā ſibi a deo ſapiētiā: ſaluberrimū adinuenit conſiliū dicens. Quādoquidem ꝑſuaderi nobis nō poteſt nō gl̓iari: ſaltē qui gl̓iat̉: ī domīo gloriet̉. Et ꝯſidera qͣꝫ

tū ſuꝑexcedit pauli philoſophia: philoſophſam ſapientiū mundi huiꝰ: que nimiꝝ ſtulticia eſt apud deū. Cū em̄ nōnullos viderentph̓i alienis delectari laudibꝰ et gl̓iam abinuicē querere: qui inter eos fuere p̄cipui: prudēter aduerterūt vanam eſſe huiuſcemodigl̓iam ⁊ penitꝰ cōtemnendā. Sed cōſiderantes deinde ac ſtudioſius inqͥrentes q̄ naꝫ appetēda eſſet gl̓ia ſapienti: hic iā plane euanuerunt in cogitationibꝰ ſuis: ꝓpriā cuiqꝫ ſufficere gl̓iam arbitrātes: quaſi vero anīa quea ſemetip̄a eſſe nō pōt: a ſe poſſit eſſe beata.Sicut ergo cupidi laudis aliene tota ſollicitudine oꝑam dabant ea oꝑari q̄ mirarēturhoīes et laudarēt: ſic iſti ſola ea iudicabantſectanda eē: q̄ interior arbiter animꝰ approbaret. Et hec quidē ſumma ph̓ia ſapientiuꝫhuiꝰ mundi eſt: ip̄a quoqꝫ minꝰ habens: licet ꝓpinquior veritati. Unde ⁊ vtrāqꝫ gloriā ſublimi veritatis cōtemplatiōe tranſcendens apl̓s: qui gloriat̉ inquit: nō in altero: n̄in ſe: ſed in dn̄o gloriet̉ Et eā q̄ veritati videbat̉ eſſe vicinior: maiori ꝓinde redarguensſollicitudine ⁊ condēnans certo iudicio velritatis: Nō eī inqͥt qui ſeip̄m cōmēdat ille ꝓbatus ē: ſed quē deꝰ cōmēdat. Vt quid enī:aut de alteriꝰ hoīs: aut de meo ip̄iꝰ iudicioſollicitꝰ ſum: cuiꝰ nec vituꝑio reprobus: neclaude ꝓbatꝰ inueniar. Fratres ſi me an̄ veſtrū oporteret tribunal aſtare: merito ſupervr̄is laudibꝰ gloriarer. Qd̓ ſi vel meo ip̄iuseſſem iudicandus ex aīe iure meo ip̄iꝰ teſtīonio cōtentus ꝓprijs laudibꝰ delectarer: nūcaūt nec vr̄o: nec meo: ſꝫ dei iudicio pn̄tandꝰquāte inſipiētie īmo ⁊ inſanie eſt: aut in vr̄ome aut in meo ip̄iꝰ teſtimonio gloriari: p̄ſertim cū ip̄e ſit in cuiꝰ oculis omnia nuda ſūtet aperta: ⁊ cui nequaqͣꝫ opus ſit vt qͥs ei teſtimoniū ꝑhibeat de homībꝰ? Merito ꝓinde apl̓s ip̄e vane ⁊ fallacis gl̓ie reprobatur:Mihi inquit ꝓ minimo eſt: vt a vobis iu­ 1dicer aut ab humano dię ſed neqꝫ meip̄m iudico. Nihil em̄ mihi cōſcius ſum: ſed non inhoc iuſtificatus ſum: qui aūt iudicat me dominꝰ ē. In quibꝰ ꝟbis iſtud quoqꝫ diligenter ꝯſiderandū eſt: ꝙ alienū quidē iudiciuꝫꝓ mīmo habens: ſuū qͦꝫ nequaqͣꝫ ſequeret̉:qͣꝫuis nō illud a deo ꝓmīmo iudicaret habendū. Nemo em̄ ſcit hoīm que ſunt in homine niſi ſpūs hoīs qui in ip̄o eſt: vt cōparatione interioris teſtimonij: exteriꝰ oīno ꝓnihilo ſit habendū. Quid em̄ mihi cū eoꝝ laudibꝰ: qͥbꝰ ignotꝰ ſum? Qd̓ ſi vel ip̄e qͥ in homīe eſt ſpūs: oīa que hoīs ſunt noſſe poſſet:ꝓfecto ſufficeret teſtimoniū eiꝰ. Nūc autem

C iij

ps. 40.

Exo. 12.

1. Cax. i.

55.5.Mat .2.

Eſa. 42.Mat .2.psͣ. 113.

Iob .15

psͣ. 138.

psͣ. 57

pō. 113.

1. Coꝝ. 2.

2 Coꝝ. 10.