In Pſalmū. Qui habitat Se
almū. Qmabllā Rermo XVI
Sermo xvi vnde ſupraLamauit adme ⁊ exaudiam eum. hoc planeeſt teſtamentū pacis: hoc pietatiſfedus: hoc pactū miſcd̓ie ⁊ miẜatiōis. Sperauit in me liberabo eū. Nomē meū cognouit: ꝓtegam eum. Inuocauit me ⁊ ego exaudiam eū. Niſi enī hec aūt ſimilia diceret: qͥsnon diffideret? Quis gloriabit̉ caſtuꝫ ſe habere cor? Nunc autē apud te ꝓpiciatio eſt:et ꝓpter hanc legē tuā ſuſtinui te dn̄e. Dulcis lex: que meritū exauditiōis ī clamore cōſtituit poſtulatiōis. Clamauit inqͥt ad me etexaudiaꝫ eum. Merito nō exaudit̉ qui clamare diſſimulat: aut oīno non poſtulās: auttepide poſtulans ⁊ remiſſe. Siqͥdem in deiauribus deſideriū vehemēs clamor magne regione autē remiſſa intentio: vox ſubmiſſa. Qn̄ illa penetrabit nubeſ qn̄ audiet̉ in celis? Nempe vt clamandū ſibi nouerit homointer pͥmordia ſue or̄onis: ipſe quē oraturuseſt patrē in celis eſſe ꝓtinus ammonet̉: qͦ videlicet impetu quodam ſpūs illo ſibi iaculādam eſſe meminerit orationē. Spūs eſt deꝰet in ſpiritu clamet neceſſe eſt: quiſqͥs clamorem ſuū ad eum deſiderat ꝑuenire. Sicut eīnon ad faciem hoīs reſpicit tanqͣꝫ homo ſedmagis intuet̉ cor: ſic ad cordis potius voceqͣꝫ corporis aures eiꝰ: cui merito dicit̉. Deꝰcordis mei. Hinc eſt ꝙ moyſes foris tacens14 intus audit̉ dicēte dn̄o: Quid clamas ad meClamauit ad me ⁊ exaudiā eū. Non īmerito. Clamorē magnū ſane magnitudo neceſſitatis extorſit. Quid enī clamāſ petijt: niſi cōſolationē: liberationē: glorificationē: Alioqͥn quō ſuper his exaudit̉: ſi ꝓ alijs clamatExaudiā eum ait: In quo exaudies dn̄e vein qͥbus. Cum ipſo ſum in tribulatiōe: eripiam eum ⁊ glorificabo euꝫ. Ad magnū illudtriduū qd̓ proxime ſumꝰ celebraturi: huncmihi trinariū arbitror referendū. Siqͥdem ⁊ipſe ꝓpter nos tribulationē ⁊ dolorem īuenit: qn̄ ꝓpoſito ſibi gaudio ſuſtinuit crucemꝯfuſiōe ꝯtēpta. Verūtamē que de ipſo erātſicut ante mortem p̄dixerat: finem habuer̄t:et ſicut in morte dixit ꝯſūmata ſunt: ⁊ extūcſabbatizauit. Nec dilata eſt gloria reſurrectionis: die tertia: ſummo diluculo ſol iuſticie de tumulo ortus eſt nobis. Ita ergo fructus pariter tribulatiōis ⁊ veritas ereptionis: in manifeſtatiōe glorificatiōis apparuitNihilominꝰ qͦꝫ ⁊ in nobis: ſimile quoddamtriduū poſſe videbit̉ aſſignari. Cū ipſo ſumait in tribulatione. Quando hoc niſi in die
tribulatiōis noſtre: in die crucis nr̄e: dū implet̉ qd̓ ipſe ait: In mūdo qͥdem preſſuram?habebitis: ⁊ qd̓ apl̓s eiꝰ oēs qui pie volunt2viue̓ in chriſto ꝑſecutionē patiunt̉: Nam liberatio plena atqꝫ ꝑfecta: ante diem ſepulture eſſe nō poterit: qd̓ maneat iuguꝫ graueſuꝑ filios adam: a die exitus de ventre mr̄iseoꝝ vſqꝫ in diē ſepulture in mr̄em oīuꝫ. Inhac ergo die eripiam eū inqͥt qn̄ nihiliam vltra qd̓ vel corꝑi vel anime faciat mūdus habebit. Sane glorificatio diē vltimū manet:diem reſurrectiōis: qn̄ ſurget in gloria qd̓ inignominia interī ſemīat̉. Un̄ ſcimꝰ ꝙ nobiſcū ſit in tribulatiōe? Ex eo vtiqꝫ: ꝙ in ipſatribulatiōe nos ſumꝰ. Quis eniꝫ ſuſtineret:quis ſubſiſteret: qͥs ꝑſiſteret ſine eo: Omnegaudiū exiſtimemꝰ: cū in tribulatiōes varias inciderimꝰ frēs mei: non modo qꝛ ꝑ multas tribulatiōes oportet nos intrare ī regnūdei: ſed qm̄ iuxta eſt dn̄s his qͥ tribulato ſūtcordę. Si ambulauero in medio vmbre mor ꝑtis ait qͥdam: non timebo mala: qm̄ tu mecūes. Ita ergo nobiſcū eſt omībus diebꝰ vſqꝫad ꝯſummationē ſeculi. Qn̄ aūt nos erimuſcum ipſo? Nimirū qn̄ rapiemur obuiā chriſto in aera: ⁊ ſic ſemꝑ cū dn̄o erimꝰ. Qn̄ apparebimꝰ cum ipſo ī gloria? Nempe cū chriſtus apparuerit vita nr̄a. Interim ſane abſcondat̉ neceſſe eſt: vt p̄cedat tribulatio ereptionē: ereptio glorificationē. Vox liberatiConu̓te̓ aīa mea in requiē tuā: qꝛ dn̄s bn̄fe/ ẜͦcit tibi. Quia eripuit aīam de morte: oculosmeos a lachrymis: pedes meos a lapſu. Eripiam eū ⁊ glorificabo eū. Felix qͥ te interimꝯſolatorē ⁊ adiutorē habet: adiutor in oportunitatibꝰ in tribulatiōe. At qͣꝫ felicior queꝫiam eripuiſti: ⁊ exemiſti tantis malis: qͣꝫ felicior qͥ iam ereptꝰ eſt: ne malicia mutet intellectū illius: aut ne fictio decipiat aīam eius.Longe tn̄ p̄ his oībꝰ feliciſſimꝰ ille erit queꝫaſſumpſeris ad teipſum: quem repleueris ībonis domꝰ tue: ⁊ claritati tue ꝯformaueriſeum. Et nūc filioli clamemꝰ in celū: ⁊ miſerebitur nr̄i deus noſter. Clamemꝰ in celuꝫ: qꝛſub celo oīa: labor ⁊ dolor: vanitas ⁊ afflictio ſpūs. Deniqꝫ prauū eſt cor hoīs ⁊ inſcrutabile: ꝓni ſenſus eius in maluꝫ. Non eſt inme bonū: hoc eſt in carne mea. Lex peccatiin ea habitat: adu̓ſus ſpm̄ ꝯcupiſcit. Poſtremo ⁊ cor meū dereliqͥt me: ⁊ corpus mortuum eſt ꝓpter peccatū. Sufficit auteꝫ diei qͦꝫmalicia ſua: ⁊ eſt mūdus ipſe poſitꝰ in maligͦQuā nequā in oībꝰ ſeculū pn̄s: qͣꝫ nequit̉ aduerſus aīam ſecularia deſideria militare noſcunt̉. Sūt ⁊ pͥncipes mūdi huiꝰ tenebraruꝫ
B ij
exty-
Exc. 14
Io. 16.2. Thi .3.
p̄s. 114.
psͣ. v.