N Dedicatione Eccleſie I

V

ſuauiter dormire p̄ſtabit: qui duꝫ adhuc leorugiens fremit: ⁊ ad vigilias excitat: ⁊ accēdit ad pugnam. Verū in his vt ſupra tetigimus: liberatio magis a malo qͣꝫ boni mune/ratio eſt: niſi ꝙ dura nos noſtre neceſſitatisexperientia cogit abſentiā mali boni cumulos eſtimare: quēadmodū cōſciētia grauiorīmunitatē criminū: plenitudinē reputat ſanctitatis. Hinc aduertere eſt qͣꝫ longe agima ſummo bono: qͥ carere culpa iuſticiā: carere miſeria beatitudinē iudicamꝰ. Abſit autēvt talē qͥs putet vbertatē domꝰ illius ⁊ torrentē voluptatis: ⁊ ſi qua ſūt alia q̄ nec oculus vidit nec auris audiuit: nec ī cor hoīs aſcēdit: q̄ p̄parauit deꝰ diligētibꝰ ſe. Nec ergoaudire velis o hō qd̓ auris hoīs nō audiuitnec ab hoīe q̄ras qd̓ humanꝰ nec oculus videt: nec animꝰ capit. Ne tn̄ hic penitꝰ taceamus: noſtrā hanc patriā a longe ſalutantestriplicē quandam odorari videmur: potētieſcilicet ⁊ magnificētie ⁊ glorie repromiſſionēSiqͥdē hō erat: ⁊ filiꝰ captiuitatis huiꝰ qͥ di70. cebat: Introibo in potētiasⁱ dn̄i. Ceteꝝ nosſcire poſſumꝰ quid ſit infirmitate carere tanqͣꝫ infirmitate circūdati: qͥd ꝟo ſit virtute indui ⁊ potētiam introire: nec modo potētiaꝫ:ſꝫ ⁊ multā potētiaꝫ: forte ⁊ omnipotētiam in.s. terim ſcire nō poſſumꝰ. Clamat etiā teſtis fidelis: qꝛ qͦs iuſtificauit: illos ⁊ magnificauit.Ad magnificētiā eā p̄ſertī quā p̄cedere deceat a magnitudīe cuiꝰ nec finis nec numerꝰ ēvtinā nr̄e interim exiguitati liceat expectarenā eſtimare nō licet. Iā ꝟo ne ip̄ius qͥdē vereri neceſſe eſt aut habere ſuſpectā gl̓ie ꝓmiſſionē: felicit̓ tūc ⁊ fiducialit̓ hauries gloriā: acuiꝰ interim appetitu tātis cōminatiōibꝰ deterreris. Erit em̄ tūc vnicuiqꝫ laus a deo ſecura certe ⁊ ſempiterna: finis parit̓ ⁊ diſcrio minis exꝑs: ⁊ vt ſcriptū eſt: Iocūda decoraqꝫ laudatio. Eya ergo frēs: virilit̓ interim intabernaculis militemuſ: vt ſuauit̓ deinde inatrijs qͥeſcamꝰ: vt nouiſſime in domo ſb̓limiter gl̓iemur: cū momētaneū hoc ⁊ leue tribulatiōis nr̄e ſupra modū in ſb̓ilime eternū pōdus gl̓ie oꝑabit̉ in nobis cū in dn̄o laudabimur tota die: in ꝟitate vtiqꝫ nō in vanitate:Sermo quintus vnde ſupra.Tia hodiefratres ſolēnitatē agimus ⁊ p̄clarā.Atqꝫ id qͥdē facile dixerī: ſꝫ ſi ꝑgitis q̄rere cuiꝰ ſctī: illud forte iā nō ita. Quotiens em̄ apl̓i ſeu martyris vl̓ ꝯfeſſoris alicuius memoria celebrat̉: haud difficile eſt dicere cuius: vtputa ſctī petri: ſtephani glorioſi

aūt ſcꝫ pr̄is nr̄i bn̄dicti: vel alicuiꝰ ceteroruꝫmagnoꝝ pͥncipū magne curie celi. Nūc ꝟonullius eoꝝ ſolēnitas agit̉: agit̉ tn̄ nonnullaſolēnitas. Nec mō nōnulla: ſꝫ nō parua. Etſi iā vultis audire: feſtiuitas domꝰ dn̄i tēplide: ciuitatis regis eterni: ſponſe xp̄i. Nemoſane ambigit ſanctā eſſe ſpōſaꝫ ſanctiſanctorum: ⁊ om̄i celebritatis honore digniſſimaꝫ.An ꝟo domū dei ſanctaꝫ eſſe qͥs dubitet: dequa legit̉: Domū tuā decet ſanctitudo? Sic⁊ ſctm̄ eſt tēplū eiꝰ mirabile ī eqͥtate: ſꝫ ⁊ ciuitate ſctāꝫ ioh̓es ſeſe vidiſſe teſtat̉. Vidi inqͥtſanctā ciuitatē hierl̓m nouā deſcēdentē d̓ celo: a deo paratā: tanqͣꝫ ſponſam ornatā viroſuo. In qͥbus ſane ꝟbis aꝑire cepi iā: qd̓ adhuc fateor diſſimulare volebā. Dico autē ꝙin eadē ſpōſa q̄ ciuitas: ſꝫ ⁊ tēpluꝫ qͦꝫ ⁊ domꝰnihilominꝰ ſit. Neqꝫ id miꝝ p̄ſertim cū ſil̓it̓vnꝰ ſit: qͥ ſe ei ſpōſuꝫ dignat̉ ⁊ regē deū ⁊ patrēfamilias exhibere. Necdū tn̄ vobis arbitror ſatiſfactū: donec euidētiꝰ q̄ domꝰ huiuspatriffamilias: qd̓ hoc tēplū dei: que ciuitasregis iſtiꝰ: q̄ nā deniqꝫ huiꝰ glorioſi ſpōſi ſpōſa dici eē meruerit audiatis. At ego ſuꝑ hͦ qͥdē nō paꝝ vereor loqͥ qͥd ſentiā: ne que vr̄mqd̓ abſit: aut minꝰ fidelit̓ aūt minꝰ hūilit̓ audire ꝯtingat: ne qͥs forſitā ab hoc adiutorio:aut elatus exeat pre puſillanimitate ſpirituſſui. Opto em̄ ſemꝑ vos ⁊ fideles ⁊ humilesinueniri: qd̓ vtrunqꝫ ſumoꝑe ſit neceſſariuꝫad ſalutē. Solis nanqꝫ hūilibꝰ ip̄e dat gr̄aꝫcui etiā ſine fide placere impoſſibile eſt. Opto igit̉ ⁊ om̄ibꝰ modis cupio vt ⁊ paruulos⁊ magnos: īmo vt plus miremī: ⁊ nihil ⁊ aliquid ⁊ grāde aliqͥd ⁊ vos exhibere curetis.Neqꝫ em̄ ſine magno animo bona illa tā magna caꝑe: aut vim facere poteritis regno celorū: nō plus qͣꝫ idē celoꝝ regnū intrare: Ni ꝓſi cōuerſi fueritis ⁊ efficiamini ſicut paruuli.Nō ſum homo ꝓfundi ſenſus: nō poſſuꝫ vobis qd̓ nō guſtaueriꝫ eructuare. Dicā tamēqͥd interduꝫ in me ſentiā actitari: vt ſi qͥs forte ſibi vtile iudicauerit imitet̉. Quia em̄ oliꝫꝑſuaſum eſt mihi vt miſerear aīe mee: placi/ E.turꝰ exinde deo meo: frequent̓ de ea recogito: vtinā aūt magis ſꝑ liceret. Erat qn̄ id actitari mīme libeat: nepe qd̓ minꝰ ſi tn̄ minꝰ ⁊nō magis mīme diligerē eaꝫ. Quō em̄ amatqͥs cuiꝰ mortē amat? Qd̓ ſi vt veꝝ eſt ⁊ īdubitabile mors aīe iniqͥtas eſt: abſolutā ꝓinde liquet eſſe ſentētiā: ꝙ iniqͥtatē qui diligit̉ p̄s.odit aīam ſuaꝫ. Oderā ergo eā ⁊ odiſſeꝫ adhuc: niſi hoc mihi qd̓cūqꝫ amoris eiꝰ initiuꝫis qͥ pͥor eā dilexerat cōtuliſſet. Ipſiꝰ ꝓindebn̄ficiū nōnunqͣꝫ de ea cogitās: videor mihi

yij

x cv

psͣ. 14-

Ro. 8.

2. 10.

Mat .18.

Ecc̄i. 30.

psͣ. 92.

Apoc̄. 21.

Apoc̄. 21.