IIn Dedicatione eccleſie

Icatione eccleſieSer.

Ialiqn̄ qͥnqꝫ verba locutꝰ es: in qͥbus non vera puritas reſonaret: in qͥbus nō ſancta pietas audiret̉? Non ego ſuꝑ te doleo cui deſideriū aīe tue tribuit deꝰ: mihi potiꝰ adēptuꝫdoleo: fidele ꝯſiliū: auxiliū grande: viꝝ vnanimē: hoīeꝫ ẜm cor meū. In me hec oīa mala ceciderūt. In me tranſierūt ire tue dn̄e ieſu: ⁊ terrores tui ꝯturbauerūt me. Elōgaſtia mę amicū ⁊ ꝓximū: ⁊ notos meos a miẜiaextrahēs: me in miſerijs reliquiſti. Abſtuliſti mihi germanos carne: germaniores ſpū:⁊ intus negocijs ⁊ in ſecularibꝰ ẜm te ſapiētes. Suſtuliſti hinc alios atqꝫ alios: qͥ onusmeū portabant: onꝰ grāde qd̓ mihi impoſuiſti. Unꝰ mihi ꝓpe ſolus hūbertꝰ ſuꝑat tantis neceſſarijs meis: eo ſuauior amicus quoantiquior: ⁊ hūc tuliſti qm̄ tuꝰ erat. Ego ſolus ad verbera relinquor: ego maior ī ſingulis: ⁊ oēs fluctus tuos induxiſti ſuꝑ me. Vtinam quē flagellas occidas ſemel: ⁊ nō miſerum hoīem tot ⁊ tantis mortibꝰ ſerues. Verūtamē nō ꝯtradico ſermonibꝰ ſancti: ſed qͥcepit ip̄e me ꝯterat: ⁊ hec mihi conſolatio ſitvt affligēs dolore non parcat. Ego in flagella ꝑatꝰ ſum: ſi fortepiꝰ pr̄ in bn̄ficia flagellacōmutet: vn̄ ⁊ ꝟ̓ba nō murmure plena ſuntſꝫ dolore. Nō ploro humbertū: neqꝫ em̄ illeplorādus eſt: qͥ vocatꝰ eſt ad mēſam diuitis.Sed ſuꝑ me ⁊ ſuꝑ vos ploro: ſuꝑ domū iſtāſuꝑ ceteros frēs nr̄os: qͥ oēs ab eiꝰ ore ꝯſiliūexpectabāt. Sic ⁊ ſaluator crucē ſuā tāqͣꝫ latro ſuū laqueū portās: cū mulieres que cū agalilea ſecute fuerāt ſuꝑ ſe lamētantesⁱ reſpi..3ceret: cōuerſus ad eas dixit: Filie hierl̓m nolite flere ſuꝑ me: ſꝫ ſuꝑ voſip̄as flete: ⁊ ſuꝑ filios vr̄os. Etem̄ ea q̄ de me ſunt finē habet.Que videtis mihi p̄parari tꝑalia ſunt: q̄ nōvidetis eterna. Si tꝑalia ſūt: trāſitoria ſūt ſitrāſitoria ſūt ⁊ mortalia ſūt: ⁊ trāſeūdi vl̓ moriēdi argumētū: hͦ ſolū ē qꝛ videri pn̄t. Tꝑalia q̄ in hūberti morte cōſpeximꝰ: ſꝫ iam obtinet gaudiū ⁊ leticiā in ꝑpetuas eternitates.Nō eſt ergo lugēdus nobis cui nec luctꝰ necdolor eſt. Sed nec ꝓ nobis quibꝰ ille ſublatus eſt murmurāduꝫ: magis gr̄as agamꝰ ꝙtādiu ꝯceſſus eſt nobis. Siqͥdē (vt ego arbitror) decēniū iam decurſum eſt: ꝙ non vixitniſi vobis ⁊ nobis atqꝫ hic timor meꝰ: ne iōtranſlatꝰ ſit: qꝛ non eramꝰ iam digni conſortio illiꝰ. Quis ſcit tamē ſi idcirco ſublatꝰ fuerit: vt nos ſuis interceſſionibꝰ ꝓtegat apudpatrem? Utinam ita ſit. Si enim tante charitatis erat dum eſſet nobiſcū: vt omnia quead corpoream neceſſitateꝫ ſpectant libētiusmihi qͣꝫ ſibi cederet: quātomagis nunc cum

ſeſieeilli ſumme charitati que deꝰ eſt inheret: maiorem habet in me habet gratiā ⁊ charitatē?Sed forſitan nūc de me: ⁊ de ꝯu̓ſatione meaplenius nouit veritatē: nec compatit̉ vt ſolebat ſed vt vere or indignatur. Quod ſi etiaꝫꝓpter peccata noſtra abſtulit eū deꝰ: vt idēip̄e obtineat: vt nobis hocip̄m miſericorditer relaxet̉ p̄cemur: ne pena ſuꝑ penā ſuſtineamus. De reliquo frēs dico vobis: ſi ſeq̄remini veſtigia eiꝰ nō tam facile in vanis cogitationibꝰ ⁊ ocioſis ſermonibus: in iocis ⁊ſcurrilitatibꝰ laberemini: qꝛ in his multū ꝑditis: ⁊ de vita vr̄a ⁊ de tꝑe vr̄o. Volat irreuocabile tp̄us: ⁊ dū creditis vos cauere penam iſtā minimā: incurritis ampliorem. Illud em̄ ſcitore: qꝛ poſt hāc vitā in puris purgabilibꝰ locis cētuplicit̓ q̄ fuerint hic neglecta reddūt̉ vſqꝫ ad nouiſſimū qͣdrātē. Scioego qꝛ durū ē hoī diſſoluto app̄hēdere diſciplinā: ꝟboſo ſilētiū pati: vagari ſolito ſtabilem ꝑmanere: ſꝫ duriꝰ ⁊ multo duriꝰ erit futuras illas moleſtias tolerare. Et homo iſte qͥhic ſepultꝰ: eſt multa in pͥncipio ſicut ip̄e cognoui ſuꝑ hmōi tēptamēta ſuſtinuit: ſꝫ cummulto luctamine pugnauit ⁊ vicit. Et ſicuttūc ei duꝝ erat pugnā in tēptatiōibꝰ ſuſtinere: ſic ei mō duriꝰ eſſet ad illas ineptias reuolare: qꝛ bona ꝯſuetudo ꝑuenerat in naturā.Exercete vos ī doctrīa iſta: ⁊ attēdite formāillā quā vidiſtis ī eo ⁊ audiſtis: vt ad eū ꝑueniatis ad quē ip̄e ꝑuenit: qͥ ē bn̄dictꝰ ī ſecl̓a.In dedicatiōe eccl̓ie Sermo. I.Eſtiuitas hodierna: frēs tāto nob̓ debet eſſe deuotior qͣꝫto familiaror eſt. Nā ceterasquidē ſctōruꝫ ſolēnitates cum eccleſijs alijshabemꝰ cōmunes: hec ꝟo ſic nobis ē ꝓpriavt neceſſe ſit vel a nobis eaꝫ vel a nemine celebrari. Noſtra eſt: qꝛ de eccleſia nr̄a magisaūt nr̄a: qꝛ de nobiſip̄is. Miramini forſitā⁊ erubeſcitis celebrari feſta de vobis: ſꝫ nolite ſieri ſicut equꝰ ⁊ mulus: qͥbꝰ nō eſt intellectus. Quid em̄ lapides iſti potuerunt ſctītatis habere: vt eoꝝ ſolēnia celebremus? Habent vtiqꝫ ſctītatē: ſed ꝓpter corꝑa vr̄a. Anꝟo corꝑa vr̄a ſancta eſſe qͥs dubitet: q̄ tēplūſctīſpūs ſūt vt ſciat vnuſqͥſqꝫ poſſidere vasſuū in ſanctificatione: Itaqꝫ ſctē ſunt aīe ꝓpter inhabitantē ſpm̄ dei in vobis. Sanctaſunt corpora ꝓpter animas: ſancta eſt etiaꝫꝓpt̓ corꝑa domꝰ. Adhuc certe corruptibilitenebat̉ in carne ⁊ in corꝑe peccati: in quo ⁊graue adulterij crimē admiſit: illius aīa qͥ dicebat: Cuſtodi aīam meaꝫ qm̄ ſanctus ſum. pꝫ

.Luc. v.

psͣ. 85.