Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

IDeI.De Uirginibū.L

tatem: ſed qui amant paupertatem. Paruergo omnino īmo nihil prodeſt exterior abrenunciatio ſine interiori vel comitante velſubſequente. Propria ſiquidem voluntasdeuꝫ impugnat: ⁊ aduerſus eū extollit̉. Ipſa eſt que paradiſum ſpoliat ⁊ ditat infernū:que ſanguinē chriſti euacuat: ditioni diaboli ſubiugat mundū. Uide qualit̓ propria vo.luntas aduerſet̉ deo. Nemo poteſt duobusdominis ſeruire. Nō poteris obedire ſimul⁊ diuine ⁊ proprie voluntati. Si enim volūtas tua voluntati diuine concordat iam nōpropria eſt ſed cōmunis: non tantum eſt hominis ſed hominis ⁊ dei. Ceterū voluntatidei ex debito creatiōis tue neceſſario es obnoxius. Quare? Quia ſola voluntas dei certa eſt quare creauerit ⁊ recreauerit te deusi. ſicut ait apoſtolus: Voluntarie genuit nosverbo veritatis. Facis quod debes: dumobedis ei. Debitu etiam virtutis penſum ꝑſoluis: dū eius voluntatē ⁊ habes in deſiderio: ⁊ ſeruas in obſequio. Ecce autē fallentediabolo ⁊ ſenſibꝰ tuis: ſeculo lenocināte adea que foris ſunt curioſe egrederis: ad quorum delectationē dum ꝓprie voluntatis aſtraheris concupiſcētia quodāmodo abrenūcias deo: ac ſi abnegans diceres: Hucuſqꝫte colui: volūtatē tuā feci: ſꝫ nullā in me deinceps habeas fiduciā: quia alij dn̄o ſeruire fidemqꝫ ſeruare ꝓpoſui. Ecce ꝓprie volūtatis iniqͥtate abnegaſti deū tuum: ſed necduſufficit tibi ip̄a negatio quinīmo impudētiſſimus predo ſubſequent̓ effectꝰ in poſſeſſiōeseiꝰ violēter debacharis: tam alimētis qͣꝫ indumentis q̄ p̄parauit nō contēptoribꝰ ſꝫ ſeruitoribus ſuis ad tante maieſtatis iniuriamimpudent̓ abutēs. Si in miniſterio es nihilcomedis: nihil bibis: nullo indueris qd̓ priꝰnō auferas: dūqꝫ de ſacrario victualia rapislatrocinio ſacrilegiū iūgis: accedis tamē adaltare ⁊ dn̄icū corpꝰ ⁊ ſanguinē tractans nihil in te criminale reperis: qui ſi ꝟitas ſubtiliter indagat̉ deū negaſſe cōuīceris: ac latroꝓbaris ac ſacrilegus. Sequit̉ tertiū qd̓ grauiſſimū eſt: quē abnegaſti: quē dep̄datꝰ es:ad vltimū moliris occidere. Permanēs em̄in inqͥtate tua peccatū tuuꝫ vis eſſe impunitum: in quo deū vis eſſe iniuſtū. Exigit em̄iuſticia eius vt vnicuiqꝫ reddat ẜm oꝑa ſuaQui enim deū vult eſſe in iuſtū: vult deū nōeſſe deum: ⁊ qui deſiderat nō eſſe deum: nōne quātū ī eo eſt ip̄e deū occidit: Proindeqvēdidiſti exteriorē poſſeſſionē tuā vt abſcodatur in agro regularis diſcipline theſaurūcontinētie emens: vade ⁊ vende interiorem

QDeI.ꝓprietatē lōge ꝓfecto grauiorē ad relinquēduꝫ ⁊ oīno ꝑnicioſaꝫ ad retinēdū vt p̄cioſaꝫmargaritā ſapiētie cōpares: quā qͥ īuenit beatus ſi tenuerit eā. Vis eam habere? Seruamādata. Sic em̄ ſcpͥtū eſt: Cōcupiſti ſapīaꝫ: iẜua mādata ⁊ dn̄s dabit illā tibi. Impendeigit̉ obediētiā: ⁊ recipies ſapiētiaꝫ. Quō em̄poſſumꝰ deo placere aūt ip̄e nob̓ ſaꝑe: ſi eismādatis cōtēpſerimꝰ obedire? Un̄ interro Mgāti ī euāgelio diuina ꝯtinuo mādata adoleſcēti ꝓponit ẜuādā: oſtēdēs ī nobis faciēdāeiꝰ volūtatē: a qͦ eternā ſperamꝰ retributiōeꝫPropt̓ qd̓ dicit: Nō om̄is qͥ dicit mihi dn̄e Mdn̄e: intrabit ī regnū celoꝝ. Et alibi: Quid 7vocatis me dn̄e dn̄e: ⁊ nō facitis que dicoHoc ordine debes ꝓgredi. Cōtinere nō potes in ſeculo: fuge ſeculū ⁊ app̄hēde diſciplinaꝫ: vbi ꝓfecto īuenies ꝯtinētiā. Iugulatispoſtmodū ꝑ cōfeſſionē carnalibꝰ deſiderijsde vitijs aīe poteris liberiꝰ iudicare: de qͦrūradicibꝰ flagitioꝝ pullulāt ſurculi: ⁊ in ꝑfectū turpitudīs corpus excreſcūt. Hęc aīe vi j.tia: ſpūalia neqͥcie vocat apl̓s: q̄ parū diſcernere poteras dū carnalibꝰ occupabaris deſiderijs: ⁊ ī eis q̄ foris ſūt delectabaris. Poſtqꝫ ergo exteriorē delectationē amiſeris: niſiſenſeris interiorē diu ſtare nō poteris. Queeſt illa? Uiſitatio ſctī ſpūs. Hāc tibi auferriīuenies ꝑ ꝓpriā volūtatē. Uēde eā mādatisdei diligent̓ obeiēdo: ⁊ ꝓ ea inuenies vitameternā. Dicit em̄ ꝟitas: Si vis ad vitā veni Ore: ẜua mādata. Ecce habes ꝯtinētiā qͣ corpus tuū poſſideas in ſctīficationē: habes ſapientiā qͣ deo placeas in deuotione. Habesaliqͥd tibi: habes aliqͥd deo: ſꝫ qͥd habes ꝓximo: Quid ē qd̓ dicit apl̓s: Siue ſobrij ſumꝰ.vobis: ſiue excedimꝰ deo? Quibꝰ loquitur?Proximo loquit̉. Qui ergo exceſſū ſuū datd̓o: ſobrietatē ſuā ꝓxīo: qͥd ſibi retinet? Cari i.taſ nō q̄rit q̄ ſua ſūt. Quare. Quia n̄ ē egena⁊ habet ⁊ ſuꝑabūdat. Ita ⁊ tu neceſſe habeas aliqͥd ad opus ꝓximi: vt ꝓbes q̄ ſit volūtas dei bona ⁊ bn̄placēs ⁊ ꝑfecta. Probasin te volūtatē dei bonā ꝑ ꝯtinētiā: bn̄placentem ꝑ ſapiētiā: reſtat vt ꝓbes ꝑfectā ꝑ miſericordiā: q̄ qͥdē ſignificat̉ ꝑ ſagenā miſſam inmare: ⁊ ex om̄i genere piſciū ꝯgregantē. Sagena ſiqͥdē miſcd̓ie ꝑ mare fraterne charitatis trahit̉: ⁊ bonos et malos piſces: id eſt tāamaras qͣꝫ dulces affectiōes ꝯͣhit: oībꝰ ſe cōformās: ⁊ oīm in ſe tā adu̓ſa qͣꝫ ꝓſpera traijciēs: flēs cū flētibꝰ: gaudēs cuꝫ gaudētibꝰ: q̄tandē veniēs ad litus qn̄ videlicet de ẜuitute corꝑis huiꝰ liberabit̉ in libertatē glorie filioꝝ dei: qͥcqͥd amaꝝ: qͥcqͥd triſte: qͥcqͥd adu̓x ij

x ij

Iaco .I.

Mat. 6.

i. Coꝝ. 13.

Mat .19.

Mat .19.

Sapͣ. 1.

2. Coꝝ. 5.

Mat. 7Luc̄. 6.

Coꝝ. 5.