Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati BernardiSer. ACLII

terunt reges terre: ⁊ principes cōueneruntin vnū aduerſus dn̄m ⁊ aduerſus chriſtumeius. De hac iteruꝫ euangeliſta: Abeuntesphariſei conſiliū inierūt: vt caperēt ieſum inſermonē: Et iterum: Collegerūt pontifices⁊ phariſei cōciliū: Vt quid hoc? Sicut iohānes teſtat̉: vt interficerēt ieſum. Quā ꝟo ꝑtinax ſit iſta reproborū vnitas: docet ip̄e dominꝰ qͥ de corꝑe diaboli ad beatū iob loquit̉dicēs: Corpꝰ illiꝰ qͣſi ſcuta fuſilia ⁊ cōpactaſquamis ſe p̄mētibꝰ. Vna vni cōiūgit̉: ⁊ neſpiraculū qͥdē incedit ꝑ eas. Vna alteri adherebit. ⁊ tenētes ſe nequaqͣꝫ ſeꝑabunt̉. Talis vnitas īmo ꝟo ꝑuerſitas ſolet eſſe aliqͦrūfratrū tepide ac remiſſe ꝯuerſantiū: quibꝰ ſiqͥd honeſtatis aut inſigne cuiuſqͣꝫ bone ꝯſuetudinis ꝑſuadere velis promptiores ſūt maiori diſpedio ac difficultate grauiori reſiſtere: qͣꝫ tā facili cōpēdio aſſeqͥ velle: qd̓ rectumeſſe ꝯſtiterit. Peruerſa ⁊ execrāda talis vnitas. Hac ergo a cordibꝰ ⁊ ſermonibꝰ noſtrisexcluſa: illā q̄ bona eſt ⁊ tm̄ bonorū eſt ꝓſeqͣmur. Et ip̄a quidē gemina eſt. Alia eſt em̄ q̄iuſtificat: alia q̄ glorificat. Illa meritū: iſta p̄4 miū eſt. Deniqꝫ de illa ſcriptū eſt: Multitudīs credētiū erat cor vnū ⁊ aīa vna. De hac.e aūt: Qui adheret dn̄o vnus ſpūs eſt. Et qͦniam ī futuro magis ſperāda ē: res eſt em̄ futuri tꝑis magis qͣꝫ p̄ſentis: eaꝫ interim omittamꝰ ⁊ a deo ſperemꝰ potiꝰ qͣꝫ tractemꝰ. Illam ꝟo q̄ iuſtificat que etiā nūc potiſſimū neceſſaria eſt: in vſum nr̄i oꝑis aſſumamꝰ. Ipſa eſt em̄ decus ſuauitatis: quā dulcedine ſa32. cra inſonat pſalmiſta: Ecce qͣꝫ bonū. ⁊ qͣꝫ rocundū habitare frēs in vnuꝫ. Cuiꝰ vnitatiscū deſcripſiſſet ſermo ꝓpheticꝰ pulchritudineꝫ eius: etiā nō tacuit vtilitatē: qm̄ illuc inquiens mandauit dn̄s benedictionē ⁊ vitā.Hic ſcꝫ benedictionē: ⁊ in futuro ſeculo vitāeternā. Ipſe eſt em̄ inqͣꝫ vnitas: quā ſummadiligētia obſeruanda tradidit apoſtolus diτº cens: Solliciti ſeruate vnitatē ſpūs ī vinculo pacis. Seruat̉ aūt hoc vnitatis bonū duobus modis ab his qͥ curam gerūt ſeruādi.Debet quiſqꝫ ꝑfectꝰ vnitatē habere ad ſeipſum: debet ⁊ ad ꝓximū. Ad ſeip̄m ꝑ integritatem: ad proximū per conformitate. Omnis quippe creatura: ⁊ maxime rationabilisdebet ſuū principiū imitari. Si ergo deꝰ not̉. 6. ſter vnus eſt: dicēte moyſe: Audi iſrael dn̄sdeus tuꝰ vnus eſt: ſed ⁊ ille cum ſit vnus etidem atqꝫ in ſeip̄o ꝑfectus nec vllo indigēs:ineſt ei tamen benignitas erga nos: ⁊ amorEx beniuolentia in nos veniens: debemus ⁊nos quiſqꝫ ſibi vnus eſſe per intęgritatē vir

tutis: ⁊ vnū cum proximis per vinculuꝫ dilectionis. Hanc imitationē loquens de charitate cōmendat nobis apoſtolus iohannesdicēs: Quia ſicut ille eſt: ⁊ nos ſumꝰ in hoc i. Iomundo. Sed hanc vnitatē quam quenqꝫ ſibijpſi diximus habere debere: tria ſunt queſolent impedire: nimietas: puſillaminitas:leuitas. Et nimij quidem ſunt qui putant ſepoſſe quod non poſſunt: ⁊ quod nō acceperunt preſumūt. Quorum ſpeciē tenebat petrus in paſſione dn̄i: cum diceret: Dn̄e tecuꝫ Lnc̄.paratꝰ ſum ⁊ in carcerē ⁊ in mortē ire. Puſillanimes contrarij ſunt nimijs. Et horū qͦꝫtenuit imaginem petrus cum diceret: Exia Luc̄me: qꝛ homo peccator ſum domine. Leuesſunt ⁊ inconſtantes: qui circumferunt̉ omnivēto doctrine: quibus quod paulo ante placuit nunc diſplicet: ⁊ quod nunc eligūt poſtpaululum reprobrant. Sed qͥd ꝓdeſt hec vitia enumeraſſe: niſi etiā doceamꝰ quibꝰ remedijs poſſit quiſqꝫ in ſemetip̄o curare: Proſequamur vnitatis inimicos: nec ꝯuertamurdonec deficiant. Igit̉ contra nimietatē opponēda eſt cōſideratio proprie fragilitatis:Ip̄a em̄ eſt que odioſam p̄ſumptionē potiſſimū deijcit. Contra puſillanimitatē habenda eſt diuine fiducia poteſtatis: vt qd̓ tuisſis: ⁊ cuꝫ apoſtolo dicas: Omnia poſſum in Pᵐviribꝰ nō poſſe putas: ex illiꝰ adiutorio poſeo qui me confortat dn̄o ieſu xp̄o. Contra leuitatē adhibēda eſt conſultatio ſenioris: ſcꝫne doctrinis varijs ⁊ peregrinis abducarisſꝫ facias quod lex diuina p̄cipit. Interrogapatrē tuū ⁊ annūciabit tibi: maiores tuos etdicent tibi. Diximꝰ de illa vnitate quā habꝫquiſqꝫ ad ſeip̄m: dicamꝰ ⁊ de illa quā habetad proximū. Sed illa duobꝰ modis habet̉:dū ⁊ nos ꝑ dilexionē tendimꝰ in alterū: ⁊ alterius quoqꝫ viciſſim in nobis recipimꝰ affectuꝫ. Et hoc etiā duobꝰ modis impedit̉: obſtinatione ⁊ ſuſpitiōe. Obſtinatio non permittit nos ad alteriꝰ cor ingredi: nec ſuſpitiopatit̉ credere nos ab alijs amari. Ita ſit vtnec nos aliuꝫ obſtinati diligimꝰ: nec ab alijsdiligi ſuſpitioſi putamꝰ: vt vnitas p̄ cuꝫ ꝓximis habēda eſt impediat̉. Verū hinc duplici morbo duplex charitas medet̉: illa ſcilꝫ q̄nō ſua q̄rit: ⁊ iterū illa q̄ oīa credit. Habeatobſtinatus charitatē nō q̄rentē q̄ ſua ſunt: ⁊alios diligat. Habeat ſuſpitioſus charitatēoīa credentem: ⁊ ab alijs ſe diligi ſine dubiocrędat.Sermo de beatiſſima v̓gīe mariapoteſt legi cum ſequētibus in viſitatione eiuſdem.

Deut̓ 6.

Mat. 22.

1. Coꝝ.

Iob .45.

Eph .4.

psͣ. 132.

Act̉. 4

Act̉. 4

Io. 11

Phil̓. 4

Luc̄. 5.

Luc̄. 23

Io. 5