Beati BernardiSer. LXXXVII

eterna tabernacula. Et hoc ī loco ſuo exponetur ſed non modo: ſed videamꝰ quid ſequicus tur. Cōuocatis ſingulis debitoribꝰ ⁊cͣ. Memini me ſuꝑius dixiſſe miſericordiā ⁊ veritatem charitatē cū alijs ml̓tis quaſi ruricolaseſſe: ⁊ debere eaſ huic diuiti dn̄o reddere: ſuos effectꝰ: quaſi fructꝰ operū ſuorū ꝑ manꝰvillici. Nihil ergo eſt aliud qd̓ dicimꝰ villicum debitores dn̄i ſui ꝯuocaſſe: niſi vnūquēqꝫ in corde ſuo qͥd fecerit vel qͥd feciſſe debuerit: iuxta poſſe viriū ſuaruꝫ ꝑtractaſſe. Qd̓quotiēs agimꝰ fere ꝑ oīa reos nos eſſe ꝯgnoſcimꝰ: p̄cipue tn̄ in eo ꝙ ꝑ charitatē largiuserogaſſe debuimꝰ: ⁊ in eo ꝙ ꝑ penitētiā illisqͥ nos iniuriauerūt cōdonaſſe ꝑfectiꝰ debebamus. Et hoc dat̉ intelligi cū huic queſtioni ſcꝫ quātū debes dn̄o meo: reſpondet̉ cētum cados olei. Per centū em̄ ſignificat̉ ꝑfectio: ꝑ oleū miẜicordia. Eſt ergo ſenſus. Debeo centū cados olei: id eſt. ꝙ mihi iniurt antibꝰ ꝑfecte dimiſiſſe debuera nō dimiſi. Cuins ſubſequēter adiungit̉: Sede cito: ſcribe qͥnquaginta. Nouimꝰ ꝙ ſedere humiliationē:cito feſtinationē: ſcribere firmitatē: qͥnquagīta penitentiā deſignat: Et ſuꝑ his cōuenientia habemꝰ exempla: ſꝫ qꝛ ſatis eſt notū nonꝯuenit: ſꝫ qͥd ſibi verba velint dicemꝰ. Cū ego dicimꝰ ſede ciro ⁊ ſcribe qͥnquaginta: idēeſt ac ſi qͥs dicat ſibimetip̄i aut ꝓximo ſuo.Qui fateris te peccaſſe miſericordia: humiliare cito: firmꝰ ꝑmane in pnīa. Deīde alio diis xit: Tu ꝟo qͣꝫtū debes? Cētū choros tritici.Fere hec eſt eadē q̄ſtio ⁊ rn̄ſio cū pͥma: ex cepto ꝙ illa eſt de indulgētia: hec de charitateHic em̄ frumētū charitatē deſignat: quēadmodum ſuperius per oleum miſericordiamdixerimus deſignari. hoc itaqꝫ huius queſtionis reſponſio nobis innuit: ꝙ qui ſeculihuiꝰ ſubſtātiā poſſidemꝰ: ꝑfecte egētibꝰ erogaſſe debuimꝰ: ꝙ ſi nō fecerimꝰ cū poſſemꝰapud ſūmū pr̄eꝫ familias debiti vinculo obligamur: ſicut ſcriptū eſt: Qui habet ſubſtātiam huiꝰ mūdi: ⁊ viderit fratrē ſuū neceſſitatē habere: ſi clauſerit viſcera ſua ab eo: vere charitas pr̄is nō eſt in eo. Huiꝰ tn̄ obligatiōis nodꝰ celerit̓ irūpit̉: ſi bene ꝑficiat̉ qd̓ſequit̉: ſcꝫ ſede cito: ⁊ ſcribe octoginta: id eſthumiliare (ſicut expoſuimꝰ) in obſeruatiōemandatorū dei: ⁊ certa ſpe hęreditatis eterne. De cado ⁊ choro dicāt alij ꝓ abūdantiaſenſus ſui qͥd ſenſerint: ego ſuꝑ his nihil aliud dico: niſi ꝙ vnūquodqꝫ vas eſt ad mēſurandi in ſuo genere: ⁊ hic ſignificare poſſūtmēſurate: id eſt diſcrete debere age̓ penitentes: qͣſi ſic occidāt hoſtē ne perimāt ciuē: qͥ-

Ser. LXXXVIIniam ſcriptū eſt: Si recte offeras: ⁊ nō rectediuidas: peccaſti. Recte offerimꝰ: caꝫ bonoſtudio bonum opus agimꝰ: ſed non recte diuidimus: ſi diſcretionē habere in bono opere poſtponamus quā qͥ diſſimulat: etiā recteofferētes: ſicut beatꝰ ait gregoriꝰ peccat. Sequit̉. Et laudauit dn̄s villicuꝫ iniqͥtatis: eoꝙ prudent̓ egiſſet. Sunt qͥ mirantur vnde hͨlaus ꝓceſſerit: cū nō dicat̉ ad litterā ꝑſoluiſſe debitū ſꝫ curtaſſe: ꝙ ſi quis egerit attēdat̉potiꝰ imitari debet villicꝰ qͣꝫ admirari. Secularit̓ em̄ prudent̓ egit: qͥ que reddere nonpotuit: ne ſuꝑ his argueret̉ furto: caute celauit: ⁊ ẜm apl̓i verba dicētis: Si nō caſte ſaltem caute. Eſt nāqꝫ minoris culpe quēlibetcunqꝫ ſe ſolū dare morti qͣꝫ ſi ceteros ſecū tol̓lat ꝯtagione peccati: ⁊ quoqꝫ ſibi ꝑutile ſūmāqꝫ prudentia fuit: qꝛ apud quos reciperetur effecit: ſi amoueret̉ a villicatione. Sed ⁊altiꝰ loquar: plene ẜm moralē intelligentiaꝫmulta laude eſt dignꝰ qͥ relicto errore pͥſtineconuerſationis: diuiti deo ſatiſfaciens reditad gr̄aꝫ. Et ꝓpter hoc eū dn̄s laudauit: qͥaſiue hoc modo vel hoc modo dicatur feciſſeprudēter egit. Nec moueat quēqͣꝫ qd̓ dicit̉ iiquitatis. Nō em̄ ponit̉ hic eo ꝙ operet̉ adlaudē: ſed ad eoꝝ qͥ audierūt tollendā deſperationē: ſicut dn̄s teſtat̉ ad ꝓphetā dicens:Multiplicate ſūt infirmitates eorū: poſtea psͣaccelerauerūt. Nō ꝯgregabo cōuēticula eorum de ſanguinibꝰ: nec memor ero noīm eorum ꝑ labia mea. Ad hoc em̄ mattheꝰ ſuum.cognomen retinuit publicanꝰ. hoc qd̓ ſeqͥt Tetur quia filij huiꝰ ſeculi prudētiores ſunt ingeneratione ſua filijs lucis: dictū eſt nob̓: vtſecl̓ariū īutilē imitemur prudētiā: ſic̄ moyſeſ.ibi nos myſtice docet dicēs: Cum egreſſusfueris ad pugnā: ſi videris mulierē pulchrā⁊ amaueris eā: rades ei ceſariē ⁊c̄. ⁊ erit tibivxor. Et dictū eſt ſimul ad magnā noſtramerubeſcētiā: ac ſi dixiſſet nobis illud prophete. Erubeſce ſydon: ait mare: Grandis eniꝫ Flenobis debet eſſe verecundia: ꝙ filij perditionis promptiores ſunt in appetendis malisqͣꝫ nos ſumꝰ in celeſtibꝰ laudis: de qͥbꝰ beatus gregorius ait: Qui celeſtis vite dulcedinē inqͣꝫtū poſſibilitas admittit ꝑfecte cognoue̓it: ea q̄ ī terris amauerat libent̓ cūcta derelinquit. Et ad hec incitamur cū dicit̉: Fa Luocite vobis amicos de māmona iniqͥtatis: vtcū defeceritis recipiant vos in eterna tabernacula. Bonꝰ ſermo ⁊ omni acceptione dignus: docēs nos illis am citia iungere: qͥ nōpoſſunt in eterna ſęcuꝫ tabernacula collocare. Qui videlicet ſunt illi: niſi quos ſuꝑius

i. Io. 3.

Textus

Textys

Textue

Luc̄. 16.

psͣ. 15.

Eſa. 23.

Deut̓. 21

Textus

extas