Homelia.De Uillico iniquitatis

tentia ſcilicet afflictionē corporis ⁊ pauꝑtatem quorū alterū intelligit̉ per fodere: alteꝝper mendicare. Vt em̄ ſic moralit̓ dicam: fodere eſt ſarculo cōpunctionis ⁊ aratro cōfeſſiionis in fructus bone oꝑationis cordis noſtri iugera diſſulcare: qd̓ facere ꝓpheta nosāmonet dicēs: Scindite corda veſtra ⁊ nonveſtimēta veſtra. Et hinc eſt illud qd̓ ait cuſtos vinee d̓ ſterili ficulnea ad dn̄m ſuū. Dimitte eam ⁊ hoc anno: vt ego veniēs fodiaꝫcirca illaꝫ: ⁊ apponā ſtercora. Sed hͦ iſte dequo hic agit̉: pͥmo facere ꝑtimeſcēs ait: Fodere non valeo. Contra quē recte ꝑ ſalomonem dicit̉: Piger ꝓpter frigus arare noluitmēdicabit ergo eſtate: et non dabit̉ ei. Quiem̄ nunc ꝓpter pauorē mentis aut torporeꝫmacerare ꝑ penitētiā ⁊ affligere negligit: cūſol iuſticie in iudicio velut in eſtatę clarueritqueret requiē ſed nō accipiet̉: qꝛ ꝓpter illaꝫus oꝑari bona contēpſit. Sequit̉. Mēdicareerubeſco. Hoc legit̉ adlitterā tm̄. Sūt em̄ qͥdam qui erogāda bona ſua pauꝑibus: culpas ſuas redimere velle vt ⁊ hoc cogitandoꝑtractāt: ſꝫ poſtmodū timētes ne egeant: erga egentes tenaces fiūt: ⁊ ab eo qd̓ mēte cōceperāt ſe ſuſpendūt: p̄cipue qꝛ vidēt aliqͦsqui ſua ſe ſic dediſſe fatent̉ ⁊ penitēt: de qui.110bus bene ꝑ ſalomoneꝫ dicit̉: Qui obſeruatventū nō ſemīat: ⁊ qui ꝯſiderat nubes nūqͣmetit. Venti nomine malignꝰ ſpūs qui mētem tēptationibꝰ impellit: ⁊ nubis appellatione peccator expͥmit̉. Qui ergo attēdit vētum nō ſeminat: ⁊ qui cōſiderat nubes nūqͣꝫmetit: qꝛ qͥ tēptationes maligni ſpūs metuit⁊ iniquorū lapſus cōſpicit in bono oꝑe neqꝫexercetur: nec in iudicio quo conſolet̉ inueniet: ſed ⁊ nunc quoqꝫ vileſcit. Proptereaqͣꝫuis villicus paulo ante dixerat: fodere nōvaleo mēdicare erubeſco: penitēs tamē ſubxtu. t jungit qd̓ ſequit̉: Scio quid faciam. Uideteqͥd facit timor: quippe ꝑutilis dn̄o ſuo. Ip̄ieſt qͥ qd̓ dn̄s iuber: hoīes facere cogit. Certe iſte villicꝰ hodie nō dixiſſet ſcio quid faciāſi non timuiſſet. Sed timuit: qm̄ illi ſubito timor adueniens claua comminationis taleseiictus impreſſit dicens: Audis miſerabilisaudis: euigila tandem: quia hora eſt iam tede pigricia ſurgere. Si nō amore: ſaltē timore euigila. Crux em̄ tibi duplex dura parat̉:altera iam iā corꝑis: altera poſtmodum corporis ⁊ qīe gehenalis. Cogita ergo cruciattuos quos p̄ſentialit̓ medullitꝰ ſenties iamin morte. Mors inqͣꝫ ip̄a eſt crux horribiliſad quā quotidie feſtinas ⁊ non attēdis. Uide quomō mors te crucifigit. Crura ne tue-

tenus diſtendunt̉: manꝰ ⁊ brachia decidūt.pectus anhelat: ceruix langueſcit: labia ſpumāt: oculi ſtupeſcūt: vultꝰ horreſcūt: faciesexudat: ⁊ morte tacta palleſcit. Et hec vtiqꝫq̄ videmꝰ deforis ⁊ q̄ ſentimꝰ leuia ſūt: ad eaque intus anima miſerabilis iam preguſtat.Nam ſenſuns a corpore cito cito recedit: animam ſua mors comitat̉ eūtem. Qui aūt cruciatus te maneant: audi quid ꝓpheta de ꝑditis dicat: Sicut oues inquit in inferno pōº pꝫſiti ſunt: mors depaſcit eos. Et iob. Tranſe Isunt inqͥt a frigore nimio ad calorem nimiuꝫDe quo ⁊ alibi dicit̉: Quis poterit ex vob̓habitare cū igne deuorāte? Aut qͥs habitabit ex vobis cuꝫ ardoribꝰ ſempiternis. Hecaudiēs villicꝰ: plane ſi timuerit ne mireris.Et notanduꝫ ꝙ timor iſte quadriformis eſtſcilicꝫ mundanus: ſeruilis: in tialis: ⁊ filialisMundalis: qui facit credere a malo ꝓ euitatione pene. Seruilis qui facit a malo abſtinere ꝓ euitatione pene mali retinēs volūtatē. Initialis timor gehēne: de qͦ dicit̉ ꝑ ꝓpheta: Initiū ſapiētie timor dn̄i. Filial s: d̓ ẜquo ꝑ eūdē dicit̉: Timor dn̄i caſtꝰ ꝑmanet pꝫin ſeculū ſeculi. In duabꝰ formis vtilis ē hominibꝰ ſemꝑ: ī alijs mīme. In initiali formaliter frēdēs vt mō dictū eſt: ad villicū venitꝓpter qd̓ ait: Scio qͥd faciā: vt cū amotꝰ fuero ⁊cͣ. Hec amotio nihil eſt aliud: qͣꝫ hominis interioris: id eſt aīe ⁊ corꝑis ſeꝑatio. Etnotandū ꝙ ſcire nos exponere nō oportet:qꝛ ip̄emet ſuū ſcire ſcꝫ qͥd facere velit innotuit: ꝑ hoc qd̓ ſequit̉ dicens: Vt cū amotꝰ fuero a villicatione: recipiāt me in domos ſuasIn hoc ꝙ ſuū ſcire expoſuit: meminit poetedicētis: Scire tuū nihil eſt niſi ſcire tuū ſciatalter. Uiſus ſiqͥdē eſt munꝰ hoc dixiſſe ſcꝫqui ſunt qͥ reciꝑe eum debeāt qd̓ tn̄ cū dixerat in domos ſuas: ſuccincte dep̄hēditur annotaſſe. Sunt nāqꝫ qͥ hoīes recipiūt: quorūſunt domꝰ celi ⁊ eterna tabernacula: ⁊ hi qͥſint dn̄s ad diſcipulos ſuos loquēs patēteroſtendit in illis verbis ſuis cū dicit: Siniteparuulos venire ad me: taliū eſt em̄ regnuꝫcelorū. Et alibi: Btī pauꝑes ſpū: qm̄ ip̄oꝝ.ē regnū celoꝝ. Ab his gͦ neceſſe ē emē regnūcelorū quorū eſt. Vere neceſſe ē: qꝛ nō habemus hic vt ait apl̓us manentē ciuitatē ſꝫ futuram inqͥrimꝰ. Et itē de ſe ſuis cōfigēs ait:Scimꝰ ꝙ ſi terreſtris domꝰ noſtra huius habitationis diſſoluat̉: ꝙ habemus ex deo domū nō manufactā eternā in celis. Hāc vtiqꝫnos emere docet dn̄s in ſubſequentibꝰ dicens: Facite vobis amicos de māmona ini-quitatis: vt cuꝫ defeceritis recipiant vos inp iij

p iij

reper 19

2

ppei .2.

Luc̄ 13.

Ecc̄s 11

Tertue

Textus

psͣ .48.Iob .24

psͣ .48.Iob .24

Eſa. 33

hgͣ. 110.psͣ .18.

Mat. 19

Iob .24

Lut̄. 6.

Mat. 5.

Hebre. 13.

Tertus