Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

IDer.OSeat Dernardi

ore: qd̓ ipſe plaſmauit? Quid in ſuo vtat̉ vtlibet artifex inſtrumēto? Nō tm̄ aures eorūſꝫ ⁊ labia mea aꝑi dn̄o: ego em̄ labia mea nōꝓhibebo dn̄e tu ſciſti. Bn̄ eī oīa facis: ⁊ ſurdos facis audire: ⁊ mutos loqͥ. Audite ergofrēs qͥd de iohāne loquat̉: cuius ſolēnis ho. die natiuitas celebrat̉. Ip̄e īquit erat lucerua ardēs ⁊ lucēs. Magnū teſtimoniū frēsmei. Magnꝰ em̄ eſt cui ꝑhibet̉: ſꝫ maior eſtipſe qui ꝑhibet. Ille inquit erat lucerna ardens ⁊ lucēs. Eſt em̄ tm̄ lucere vanū: tm̄ ardere parꝝ: ardere ⁊ lucere ꝑfectū. Audi qͥddicat ſcpͥtura: Sapiēs ꝑmanet vt ſol: ſtultꝰāt vt luna mutat̉. Quia em̄ ſplēdꝫ luna ſineferuore: mō plena: mō exigua: mō nulla videtur. Mutuatū ſiquidē lumē nunqͣꝫ in eodem ꝑmanet ſtatu: ſꝫ creſcit: deficit: extenuatur: annihilat̉: ⁊ penitꝰ non cōparet. Sic ſicqui conſciētias ſuas in alienis labijs poſuerunt: modo magni: mō parui ſunt: mō nulli:ſcd̓m ꝙ adulantiū linguis vel vitupare placuerit vel laudare. At ꝟo ſolis ſplēdor igneus eſt: ⁊ cū feruet acrius: etiā oculis lucidiorexhibet̉. Sic ſapiētis ardor internꝰ foris lucet: ⁊ ſi non ei dat̉ vtrunqꝫ curat ſemꝑ ardere magis: vt pater ſuus qͥ videt in abſconſoreddat ei. Ue nobis fratres ſi luxerimꝰ tātūNam lucemꝰ quidē ⁊ magnificamur ab hoībus: ſꝫ mihi ꝓ mīmo eſt vt ab hūano iudicetdie. Qui em̄ iudicat me dn̄s ē: qͥ feruorē abom̄ibus exigit: ſplēdorē vero non ita. Ignēinquit veni mittere in terrā: ⁊ quid volo niſi vt accēdat̉? hoc nēpe cōmune mādatumhoc eſt qd̓ exigit̉ ab vniuerſis: nec vlla ſi deeſſe cōtigerit admittit̉ excuſatio. Cęterū ſingularit̓ apl̓is ⁊ apl̓icis viris dicit̉: luceat luxvr̄a corā hoībꝰ: nimiꝝ tanqͣꝫ accēſis ⁊ vehement̓ accēſis: ⁊ quibꝰ nō timeat̉ a flatu qͥlibꝰaut impulſiōe vetoꝝ. Dictū ē ⁊ iohāni: ſꝫ illi in aure audiūt: iohānes in ſpū tāqͣꝫ angelꝰerudit̉. Nimiꝝ tāto ꝓpinquior deo quantovox verbo vicina: cui nulla voce alia mediaqd̓ foris ſonet oporteat intimari. Neqꝫ enimiohānē p̄dicatio ſed inſpiratio docuit: queꝫrepleuit ſpiritꝰ in vtero matris ſue. Vere ardens ⁊ vehement̓ accēſus quē ſic p̄occupauit flāma celeſtis: vt iā xp̄i ſentiret aduētumqui necdū ſentire poterat vel ſeip̄m. Nimirū nouus ille ignis qͥ recēs ellapſus ē celo ꝑos gabrielis in aurē intrauerat virginis: ⁊ ꝑmatris aurē introiuit ad ꝑuulū: vt ab ea hora vas electiōis ſue ſpūſſanctus impleret etlucernā xp̄o dn̄o pararet. Fuit ergo iā tuncardens lucerna: ſꝫ interim adhuc ſub modiodonec ſuꝑ cādelabrū poneret̉: ⁊ luceret om

LAAIIIISEI Inibꝰ qͥ erāt in domo dn̄i. Illo em̄ tꝑe ſolū adhuc potuit illuminare modiū ſuū: ſoli interīlucere matri: magnū ei pietatis ſacramentūreuelās ip̄o motu noue exultatiōis. Un̄ mi­ Lhi hoc inqͥt: vt veniat mater dn̄i mei ad meQuis em̄ tibi indicauit matrē dn̄i mulier ſācta? Unde me noſti? Vt facta ē inqͥt vox ſa Ulutatiōis tue ī auribꝰ meis: exultauit in gaudio infans in vtero meo. Illuminauit ergoiā tūc modiū ſuū ſub quo latebat ardens lucerna ſub modio: totū paulo poſt mūdū nouis illuſtrat̉ a fulgoribꝰ. Ille erat inqͥt lucer Ina ardēs ⁊ lucēs. Non ait lucēs ⁊ ardēs: qͥaiohannes ex feruore ſplēdor: non feruor prodijt ex ſplendore. Sūt em̄ qui nō lucent: qͥaferuent: ſed magis feruēt vt luceant. At iſtiplane nō feruēt charitatis ſpiritu ſed ſtudiovanitatis. Uultis noſſe quemadmodū arſitiohannes ⁊ luxit: Ego vtrūqꝫ in eo triplicēpoſſe arbitror inueniri: ⁊ ardorē ſcꝫ ⁊ ſplēdorem. Ardens em̄ erat in ſeipſo vehemēti auſteritate cōuerſatiōis erga xp̄m intimo quodam ⁊ pleno feruore deuotiōis: erga peccāttes ꝓximos conſtantia libere increpatiōis.Luxit nihilominꝰ (vt paucis dixerim) exēplo: digito: verbo: ⁊ ſeip̄m oſtēdēs ad imitationē: ⁊ luminare maiꝰ qd̓ latebat ad peccatorū remiſſionē: ⁊ ipſas qͣꝫ tenebras noſtrasilluminās ſicut ſcpͥtū eſt: Quoniā tu illumi/ gonas lucernā meā dn̄e deꝰ meꝰ illumina tenebras meas: vtiqꝫ ad correptionē. Conſidera igit̉ hoīeꝫ angelicū ꝓmiſſum oraculo: ꝯceptū miraculo: ſctīficatū ī vtero: ⁊ nouū ī nouo homine penitētie mirare feruorē. Uictū.et veſtitū ait apl̓us habētes his ꝯtenti ſimꝰApl̓ica ꝑfectio iſta eſt: ſed iohānes etiaꝫ heccontempſit. Deniqꝫ audi dn̄m in euangelioUenit inquit iohānes non manducans necᵐbibens: plane nec veſtiens. Sicut em̄ nō eſtlocuſta cibꝰ niſi aliquorū forte irrationabilium aīaliū: ſic nec pilus cameli humanū eſt īdumentū. Quid tu pilos tuos camele depoſuiſti? Utinam gibbum magis depoſuiſſes.Quid vos irrōnabiles fere ⁊ reptilia deſerti: cibos exquiritis delicatos? Iohānes ſanctus homo miſſus a deo: īmo angelus dei ſi.cut ait pr̄: Ecce mitto angelū meum ante te.Hic ergo iohānes qͦ nullꝰ maior in natis mulierū īnocētiſſimū illud corpꝰ ſic caſtigat: ſicextenuat: ſic affligit: voſ īdui feſtinatiſ byſſo⁊ purpura ⁊ ſplēdide epulari. Heu hic eſt p̄ſentis totꝰ honor diei: hec baptiſte reuerētiatota: hec natiuitatis eius ꝓphetata quondāleticia eſt Cuius enim memoriaꝫ agitis o nimis delicati cultores: cuius celebratis nata-

Ecdi .24

Luc̄. 12.

Io. 5

Abid̓

Io. 5.

Luc̄. i.

pͣs. 1.

Mat. 11.

Luc̄ .3.

Thl. .6.