Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De Reſurrectione dn̄i

ne dn̄.Sermo

te corda vr̄a ſuꝑ vias vr̄as. Satagite qͣꝫtūpoteſtis redimere cito in qͥbus offendiſtis.Dies enī dn̄i ſicut fur ita veniet. Sicut eniꝫnihil certiꝰ morte: ita hora mortiſ nihil incertius: qd̓ vt dignū eſt penſate ⁊ ad pēſandūcircūſpectiꝰ inuigilate. Deo qͥdē erit ad gloriam: angelis ad leticiaꝫ: ſubditis vr̄is odorad vitā: nobis aūt ad coronā. In quo chriſtus ⁊ chriſtos ſuos exaudire dignet̉ miniſtrando auxiliū gr̄e ſue: qui viuit ⁊ regnat ꝑoīa ſecula ſeculoꝝ Amen.De Reſurrectiōe Sermo 1Icit leo de triebū iuda. Uicit plane maliciaꝫ ſapientia: attingēs a fine vſqꝫ ad finem fortit̉: ⁊ ſuauit̉ vniuſa diſponēs: ſed ꝓme fortit̓: ſuauiter mihi. Uicit iudeoꝝ blaſphemiaſ in patibulo: fortē armatū alligauitin atrio: ⁊ de ipſo mortis imꝑio triūphauit.Ubi enī ſunt obprobria tua iudee: vbi ſuntzabulę vaſa captiuitatis: vbi ē mors victoria tua? Cōfuſus ē calūniator: raptor ſpoliatus ē. Nouū genꝰ potētie: hactenꝰ victorioſa mors obſtupeſcit. Quid tu iudee: qͥd pridie ante crucē agitabas caput ſacrilegū qͥdſacrū hoīs chriſti caput exagitabas obpro-brijs: Chriſtꝰ inqͥt rex iſrael deſcēdat d̓ cruce. O venenata lingua: verbū malicie: ẜmonequā. Nō eſt hͦ caypha qd̓ paulo ante dicebas: Expedit vt vnꝰ moriat̉ hō ꝓ ppl̓o: ⁊ n̄l. tota gens ꝑeat. At illud qꝛ mēdaciū nō eratnō loq̄baris de ꝓprio: non a temetipſo dicebas ſi rex iſrael ē deſcēdat d̓ cruce. hoc plane tuū eſt: magis aūt eiꝰ qui mēdax ē ab initio. Quid enī ꝯſeq̄ntie videt̉ hr̄e vt deſcendat ſi rex iſrael ē ⁊ nō magis aſcēdat? Sic n̄memiſti ſerpēs antique qͣꝫ ꝯfuſus abſceſſeris olim cū dice̓ p̄ſumſiſſes: Mitte te deorſum: ⁊ hͨ oīa tibi dabo ſi ꝓcidēs adorauerisme? Si tibi iudee excidit qd̓ audiſti: qꝛ dn̄sregnauit a ligno: vt regē abneges qꝛ manetin ligno? Sꝫ forſitā nec audiſti: qꝛ nō iudeisſꝫ natiōibꝰ hͨ ānūciatio debebat̉: Dicite inqͥtin natiōibꝰ qꝛ dn̄s regͣuit a ligno. Meritoꝓinde titulū regni p̄ſes gētil̓inſcpͥſit ligͦ: necpotuit iudeꝰ vt voluit corrūꝑe tituli inſcriptionē: necdū impedire dn̄icā paſſionē ⁊ noſtram redēptionē. Deſcēdat inqͥunt ſi rex iſrael ē. Immo ꝟo qꝛ rex iſrael ē titulū regninō deſerat: virgā imperij nō deponat: cuiuſnimirū imperiū ſuꝑ humerū eius: ſicut p̄cinit eſaias: Noli inqͥunt iudei ad pilatū: noliſcribere rex iudeoꝝ: ſed qꝛ ipſe dixit: rex ſuꝫiudeoꝝ. Et pilatꝰ. Qd̓ ſcripſi ſcripſi. Si pi-

latus qd̓ ſcripſit ſcpͥſit: chriſtꝰ nō ꝑficiet qd̓incepit. Ipſe enī cepit ⁊ ſaluauit nos. Sꝫ dicunt. Alios ſaluos fecit: ſeipſum nō pōt ſaluum facere. Immo ꝟo ſi deſcēderit: neminem ſaluū faciet. Cū enī ſaluꝰ eſſe non poſſitniſi qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finē: qͣꝫtominuſpoterit eſſe ſaluator? Alioſ ergo ſaluos fecitnā ſaluatore cū ſit ſalꝰ ipſe nō indiget. Oꝑatur ſalutē nr̄am: nec caudā deeſſe patit̉ ſacrificio veſpertino hoſtie ſalutaris. Nouit inique quid cogites. Nō tibi dabit occaſionem ſurripiēde nobis ꝑſeuerantie: que ſolacoronat̉. Nō facit obmuteſce̓ p̄dicatoꝝ linguas ꝯſolantiū: puſillanimes ⁊ dicentiū ſingulis tu locū tuū ne deſeras: qd̓ ſine dubioſequeret̉ ſi rn̄dere poſſent: qꝛ chriſtꝰ ſuū deſeruit. Proni enī ſunt ſenſus hoīs ⁊ cogitationes in malū. Sine cauſa maligne paraſtiſagittas tuas in pharetra: ⁊ diſcipuloꝝ ſuſpiria cumulas obprobrijs iudeoꝝ. Illi qͥppe deſperāt illi improperāt: ſed chriſtū neutra tela nocebūt. Aliud tp̄s elegit ꝯfortādisdiſcipulis: ⁊ aliud adu̓ſarijs ꝯfutādis. Interim patientiā magis exhibet: humilitate cōmendat: obedientiā implet: ꝑficit charitatē.His nanqꝫ virtutū gēmiſ qͣttuor cornua crucis coronant̉. Et eſt ſuꝑeminētior charitasa dextris obediētia: patientia a ſiniſtris: radix virtutū humilitas in ꝓfundo. His ditauit tropheū crucis ꝯſumatio dn̄ice paſſiōiscū ad iudeoꝝ blaſphemias humilis: ad vunera patiēs: intꝰ linguis: clauiſ exteriꝰ pūgeret̉. Nā ⁊ charitas ī eo ꝑfecta ē: ꝙ ꝓ amicisaīaꝫ poſuit: ⁊ obediētia ꝯſūmata: cū inclinato capite tradidit ſpm̄: factꝰ obediēs vſqꝫ admortē. His ſpoliare dotibꝰ: hac pͥuare gl̓iaxp̄i ſatagebāt eccl̓iaꝫ qͥ dicebāt. Si rex iſrl̓ēdeſcēdat d̓ cruce. Nimirū vt n̄ ſit iā obediētie forma: n̄ incētiuū amoris: n̄ patīe vel hūilitatis exēplū: ſꝫ deleri habeant ex euāgelioꝟba illa ſuauiſſia ⁊ dulciora ſuꝑ mel ⁊ fauūMaiorē hac dilectione nēo hꝫ: vt aīaꝫ ſuāponat qͥs ꝓ amicꝭ ſuis. Et ad pr̄eꝫ. Opꝰ cō­ I6ſūmaui: qd̓ d̓diſti mihi vt faciā. Itēqꝫ ad diſcipl̓oſ. Diſcite a me qꝛ mitis ſū ⁊ hūil̓ corde AEt ego ſi exaltatꝰ fuero a t̓ra: omīa trahā ad ꝯºmeip̄m. Hoc ē eī qd̓ dolet venenati ſerpētisaſtutia exaltatū ī d̓ẜto ſerpētē eneū: cuiꝰ in .n.tuitu ſanēt̉ vulnera q̄ inflixit. Alioqͥn qͦ naꝫalio īſtigāte miſiſſe credimꝰ vxoreꝫ pilati adip̄m dicētē: Nihil tibi ⁊ iuſto illi: ml̓ta eī paſ­ 51ſa ſū hodie ꝑ viſū ꝓpt̓ eū: Tiebat gͦ iā tūc: ſꝫnūc maxīę ꝟtute cruciſ eneruari ſe ſētiēſ īimicus ſera ducit̉ pnīa: ⁊ qͦs īſtigauit ad crucifigendū: inſtigat ad ſuadendū vt de cruce de

k iiij

Mat. 27.

Apo .5.

Dat.

ps. 9.

Eſaie.Io. I

Io. ij.

40. 15I0. 177

Mat .15Io. 12.

Mat. 25.

V

Nume. 27