Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Feria. IIII. Ebdomade Penoſe er.

Ser. I

Igilate anīofratres: ne infructuoſe vos huius temꝑis ſacramēta ꝑtranſeant. Copioſa ē benedictio: date receptacula munda: deuotas aīas: mentes vigiles: affectus ſobrios: puras cōſcīasexhibete tantis cariſmatibꝰ gr̄aꝝ. Nimiruꝫammonet nos ſollicitudinis huiꝰ nō mō ſpecialis ip̄a cōuerſatio quā ꝓfeſſi eſtis: ſꝫ et generalis eccl̓ie obſeruatio cuiꝰ filij eſtis. Vniuerſi ſiqͥdē xp̄iani ſacra hac ſeptimana autp̄ſolito aut p̄ter ſolitum pietatē colunt: modeſtiā exhibent humilitatē ſectant̉: induuntgrauitatem: vt xp̄o paciēti quodāmō cōpati videantur Quis em̄ tā irreligioſus qͥ noncōpungat̉: qͥs tā inſolēs vt nō hūiliet̉: quistā iracundus vt nō indulgeat: qͥs tā delicioſus vt nō abſtineat: qͥs tā flagitioſus vt nōꝯtineat: qͥs tā malicioſus vt nō peniteat hisdiebus? Merito qͥdē. Nempe adeſt paſſiodn̄i vſqꝫ hodie terrā mouēs: petras ſcindēſaperiēs monumēta: ꝓpe eſt etiā reſurrectioeiꝰ: in qua ſolēnitateꝫ celebrabitis altiſſimodn̄o: vtinā vſqꝫ in altiſſima q̄ fecit magnaliaalacritate ⁊ auiditate ſpūs ſubeūtes. Nihilin mūdo poterat meliꝰ fieri: qͣꝫ qd̓ factū eſt adn̄o his diebꝰ. Nihil mūdo poterat meliusvel vtiliꝰ cōmendari: qͣꝫ vt ritu ꝑpetuo celebret ⁊ ſingulis ānis meoriale eiꝰ in deſiderioaīe: ⁊ meoriā abundantie ſuauitatis ſue eructet. Utrūqꝫ aūt ꝓpter nos: ꝙ in vtroqꝫ nobis ſalutis fructꝰ in vtroqꝫ vita ſpūs noſtri.Mirabilis paſſio tua dn̄e ieſu q̄ paſſionesoīm nr̄m ꝓpulſauit: ꝓpiciata eſt omībꝰ iniquitatibꝰ noſtris: ⁊ nulli vnqͣꝫ peſti nr̄e inuenit̉ inefficax. Quid em̄ tā ad mortē: qd̓ nontua morte ſaluat̉: In hac igit̉ paſſione frēstria ſpecialiter ꝯuenit intueri: opꝰ: modum:cauſam. Nā in opere qͥdē patiētia: in modohumilitas: in cauſa caritas cōmendat̉. Patientia aūt ſingularis: ꝙ vicꝫ cum ſupra dorſum eius fabricarēt pct̄ōres cū ſic extenderetur in ligno vt dinumerarent̉ omīa oſſa eiꝰ:cum fortiſſimū illud ꝓpugnaculū qd̓ cuſtodit iſrael vndiqꝫ foraret̉: cū foderent̉ manꝰet pedes ſicut agnus ad occiſionē ductus ſitet tanqͣꝫ ouis coram tondente non aꝑuit osſuum: nō aduerſus pr̄em murmurās a quomiſſus fuerat non aduerſus humanū genuſꝓ quo que non rapuit exoluebat: non deniqꝫ vel ꝯtra populū ip̄m peculiarē ſibi a quoꝓ tantis bn̄ficijs tanta mala recipiebat Plectunt̉ aliqui ꝓ pctīs ſuis et humiliter ſuſtinent: hoc ip̄m tn̄ eis ad pacīam reputatur.

Flagellant̉ alij nō tā purgādi qͣꝫ ꝓbandi coronandiqꝫ: ⁊ maior in eis pacīa cōprobat̉ ⁊cōmendat̉. Quō nō maxima cenſeat̉ in xp̄oqui in funiculo hereditatis ſuę ab his quibꝰſpecialiter aduenerat ſaluator: crudeliſſimamorte mulctabat̉ ſicut fur nullū oīno peccatū nec actu ꝓprio nec ꝯtractu ſed nec in quocreſcere poſſꝫ habens? Nimirū in quo habitat omīs plenitudo diuinitatis nō vmbratice ſed corꝑaliter: in quo deus eſt mundū reconciliās ſibi: nō figuratiue ſꝫ ſubſtantialit̓qui deniqꝫ plenꝰ ē gr̄e ⁊ veritatis nō cōꝑatiue ſed ꝑſonaliter vt faciat opꝰ ſuū. Alienuꝫeſt opꝰ eiꝰ ab eo ęſaias loquit̉: qꝛ ⁊ opꝰ ſuuꝫ Efuit qd̓ dedit ei pater vt faceret: ⁊ alienū abeo vt talis talia ſuſtineret. Ita gͦ habes inoꝑe patientiā. Nam modū ip̄m ſi diligēterattendas: non modo mitē: ſed ⁊ humile corde cognoſces. Nēpe in humilitate iudi. iuꝫeiꝰ ſublatū eſt: cū nec ad tantas blaſphemias nec ad falſiſſima q̄ ſibi obiciebant̉ crimīareſpōderet. Uidimꝰ inqͥt eū ⁊ nō erat ei aſpectus: non ſpecioſum forma p̄ filijs hoīm ſedopprobriū hoīm ⁊ tanqͣꝫ leproſū: nouiſſimūviroꝝ virū doloꝝ adeo ꝑcuſſum ⁊ hūiliatūita vt nulla eēt ei ſpēs neqꝫ decor O nouiſſimū ⁊ altiſſimū: o humilē ⁊ ſublimē. o opprobriū hoīm ⁊ gloriā angeloꝝ. Nemo illo ſublimior: nemo humilior. Deniqꝫ ſputis illitꝰopprobrijs ſaturatꝰ eſt: morte turpiſſima cōdemnatꝰ eſt: cū ſceleratis deputatus eſt. Nihil ne merebit̉ vel iſta hūilitas: q̄ hūc habꝫmodū īmo que tam eſt vltra modū? Sicuteſt patientia ſingularis: ſic ⁊ hūilitas ammirabilis vtraqꝫ ſine exemplo. Vtrāqꝫ tn̄ magnifice cauſa ip̄a cōmendat: nimirū em̄ caritas ē. Propter nimiā qͥdē caritatē ſuā: qͣ dilexit nos deꝰ: vt ẜuū redimeret: nec pr̄ filionec ſibi filiꝰ ip̄e peꝑcit. Vere nimiā: qꝛ ⁊ mēſurā excedit modū ſuꝑat: plane ſuꝑeminēsvniuerſis. Maiorē inqͥt caritatē nemo ha­ Ibet vt anīam ſuam ponat qͥs ꝓ amicis ſuis.Tu maiorē habuiſti dn̄e: ponēs eā etiā proinimicis. Cum em̄ adhuc inimici eſſemꝰ: permortē tuā ⁊ tibi recōciliati ſumꝰ ⁊ pr̄i. Quenaꝫ alia videbit̉ eſſe vel fuiſſe vel fore huicſimilis caritati? Uix ꝓ iuſto quis morit̉: tuꝓ impijs paſſus es: moriēs ꝓpt̓ delicta nr̄aqu veniſti iuſtificare gͣtis peccatores: ẜuosfacere frēs: captiuos cohęredes: exules reges. Nec ſane aliud aliqͥd patientiam hāc ⁊hūilitatē eque illuſtrat: qͣꝫ ꝙ tradidit ī mortē aīam ſuā: ⁊ pctā multoꝝ tulit: ꝓ trāſgreſſoribꝰ rogās vt nō ꝑirent. Fidelis ſermo etomni acceptōe dignꝰ. Qꝛ em̄ voluit oblatꝰ

Io. 15.

Eſa. 28.