Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In Annunciatione Marie

Ser.

uerūt iuſticiā: quā in oī vita ſua ſecuti ſunt.hoc em̄ int̓eſt int̓ martyres ⁊ ꝯfeſſores: qd̓ īter petrū ſil̓ oīa relinquētē: et abraā ſubſtātiā mūdi in bonos vſus expēdētē. Sic em̄ illiꝯſummati in breui expleuerūt tꝑa multa:iſti ꝟo lōga et multimoda traxere martyriaUirgines ſancte planū eſt: qꝛ tꝑantiā ſeminauerūt: q̄ ſic libidinē calcauerūt.In Annūciatiōe btē marie ſer. j.T inhabitet gloria in terra noſtra: miẜcordia ⁊ veritas obuiauerūt ſibi: iuſticia et pax.i. oſculate ſunt. Gl̓ia nr̄a hec ē ait apl̓us: teſtimoniū cōſciētie nr̄ę. Nō quidē tale teſtimoniū: quale ille ſuꝑbus phariſeꝰ habebat: ſeducta et ſeductrice cogitatiōe: teſtimoniumꝑhibēs de ſeipſo ⁊ teſtimoniū eiꝰ verū nonerat: ſꝫ cū ſpūs ipſe teſtimoniū ꝑhibet ſpiritui noſtro. Porro hoc teſtimoniū in tribusconſiſtere credo. Neceſſe eſt em̄ primo oīmcredere ꝙ remiſſionē peccatorū habere nonpoſſis: niſi ꝑ indulgētiaꝫ dei: deinde ꝙ nihilprorſus habere queas oꝑis boni niſi et hocdederit ipſe: poſtręmo eternā vitā qd̓ nullispotes oꝑibus ꝓmereri niſi gratis det̉ ⁊ illa.Quis em̄ pōt facere mundū de īmundo cōceptū ſemine: niſi qͥ ſolus eſt mūdus? Vtioqd̓ factū ē nō pōt nō fieri: ipſo tn̄ nō imputāre erit quaſi non fuerit. Qd̓ ꝓpheta quoqꝫ. cōſiderās ait: Beatꝰ vir cui non imputabitdn̄s peccatū. De oꝑbꝰ ꝟo bonis certū omnino eſt: ꝙ nemo hec habeat a ſeipſo. Namſi ſtare nō potuit humana natura adhuc integra: quāto minꝰ poterit ꝑ ſeip̄am reſurgere iā corrupta. Certū eſt ad ſuū originē vniuerſa quātū in eis eſt tēdere: ⁊ ī eā ſemꝑ eſſepartē ꝓcliuiora. Sic ⁊ nos qͥ de nihilo creati ſumꝰ: conſtat qꝛ ſi nobiſipſis reliqͥmur: inpeccatū ſemꝑ qd̓ nihil eſt declinamus. Iaꝫvero de eterna vita ſcimꝰ: qꝛ nō ſunt condigne paſſiōes huiꝰ tꝑis ad futurā gloriā quenec ſufficiūt. ſi vnꝰ oēs ſuſtineat. Neqꝫ enimtalia ſunt hoīm merita: vt ꝓpterea vita eterna debeat̉ ex iure: aut deꝰ iniuriā aliquā faceret niſi eā donaret. Nā vt taceā ꝙ meritaomnia dona dei ſūt: ⁊ ita homo magis propter ipſa deo debitor eſt qͣꝫ deus homini: qͥdſunt merita omnia ad tantā gloriā? Deniqꝫqͥs melior ē ꝓph̓a cui dn̄s ipſe iā inſigne teſtimoniū ꝑhibet dicēs: Uirū inueni ẜm cormeū: Uerūtamē ⁊ ipſe neceſſe habuit dice2 re deo: Nō intres in iudiciū cū ẜuo tuo dn̄eNemo ſe itaqꝫ ſeducat: qͥa ſi bene cogitarevoluerit īueniet ꝓculdubio ꝙ nec cū deceꝫ

milibꝰ poſſit occurre̓ ei qͥ viginti mllibꝰ veītad ſe. Verū hec q̄ nūc diximus om̄ino ſufficiūt: ſꝫ magis initiū qd̓dā ⁊ velut fundamentuꝫ fidei ſunt habēda. Ideoqꝫ ſi credis peccata tua nō poſſe deleri niſi ab eo cui peccaſti ſoli: ⁊ in quē pctm̄ nō cadit benefacis: ſedadde adhuc: vt ⁊ hͦ credas qꝛ ꝑ ip̄m tibi peccata donant̉. hoc eſt teſtimoniū qd̓ ꝑhibetin corde tuo ſpūſſctūs dicēs: Dimiſſa ſunt tibi pctā tua. Sic em̄ arbitrat̉ apl̓s: gratis iu 2ſtificari hoīem ꝑ fidē. Ita meritis quoqꝫ ſiccredis nō poſſe haberi niſi ꝑ ip̄m: nō ſufficitdonec tibi ꝑhibeat teſtimoniū ſpūs veritatis: quia habes ea per illū. Sic ⁊ de vita et̓na habeas neceſſe eſt teſtimonium ſpiritus:qd̓ ad eā diuino ſis munere ꝑuenturꝰ. Ipſeem̄ peccata condonat: ipſe donat merita: etp̄mia nihilominꝰ ipſe redonat. Porro teſtimonia iſta credibilia facta ſunt nimis. Naꝫde remiſſione quidē peccatorū validiſſimuꝫteneo argumentū dn̄icā paſſionē. Vox ſiqͥdem inualuit ſanguinis multo plus qͣꝫ voxſanguinis abel: clamās in cordibꝰ electorū:remiſſionē oīm peccatorū. Traditꝰ eſt enimꝓpter peccata noſtra: nec dubiū quin potētior ⁊ efficacior ſit mors illiꝰ in bonū: qͣꝫ peccata noſtra in malū. De bonis aūt oꝑbꝰ argumētū nihilominꝰ efficax mihi eſt reſurrectio eiꝰ: quia reſurrexit ꝓpter iuſtificationēnoſtrā: Porro de ſpe p̄miorū teſti moniū eiꝰeſt aſcēſio qꝛ aſcendit ꝓpter glorificationemnoſtrā. Hec tra in pſalmis habes: dicente ꝓpheta. Beatꝰ vir cui nō imputabit dn̄s pec­ 3catū. Et alibi: Beatꝰ vir cuiꝰ eſt auxiliū abs 1te. Item alibi: Beatꝰ quem elegiſti ⁊ aſſumⁱpſiſti: habitabit in atrijs tuis. Hec eſt gloriavera: gl̓ia inhabitans: qꝛ ab eo eſt qͥ ꝑ fidemhabitat in cordibꝰ noſtris. Filij vero adamgloriā q̄ abinuicē eſt q̄rētes gloriā que a ſolo deo nō volebāt: ſꝫ ſic gloria extrīſecus fluentē ſectātes habebāt gloriā non in ſemetipſis ſꝫ magis in alijs. Uis noſſe vnde ſit homini inhabitans gloria? Dico breuiter: qm̄ admyſtica feſtinat intētio. Nā ⁊ ea ſola ꝓpoſuerā in verbis illis ꝓpheticis diligētiꝰ inueſtigare: ſꝫ reflexit ad moralia occurrens pͥmafrōte apl̓icus ſermo: de interna gloria ⁊ teſtimonio ꝯſciētie. Sic ergo inhabitat hͨ gl̓ia ēth̓ ī terra nr̄a: ſi mīa ⁊ ꝟitaſ obuiāt ſibi: ⁊ ſeſeiuſticia ⁊ pax oſculent̉. Preueniēti ſiqͥdē miſericordie vt veritas noſtre cōuerſionis occurrat neceſſe eſt: ac decetero ſanctimoniaꝫſectemur ⁊ pacē ſine qua nemo videbit deūUbi em̄ cōpungit̉ qͥs iā tūc eū miſericordia.p̄uenit: ſꝫ nequaqͣꝫ ingrediet̉: donec ei ꝟitas

1. Coꝝ. 1.

pͣs. 142

S. 3v.

pͣs .3j.qͣꝫ. 83.ps. 64.

Roma 3.