Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In die Natalis dn̄iSermo VII

VII

culi: fortis in pͥncipē pacis. Breuit̓ curro: qꝛet fatigatis ⁊ ſcientibꝰ legem loquor. Quid tibi muſitabūde lucifer in tanta defluitiōe ⁊ effuſione? Clauſum eſt tibi totū itinerariū deiet malignās oculus tuus h̓ nimiuꝫ caligauitSed ⁊ dn̄s meus āmirabilis fuit in natiuitate: ꝯſiliariꝰ fuit in p̄dicatiōe: deus in miraculoꝝ choruſcatiōe: fortis in paſſione: pr̄ futuriſeculi in reſurrectiōe: pͥnceps pacis in illa eterna btītudine. Nō terreamī nouitate verboꝝqꝛ nihil nouū introducit̉. Sic ⁊ olim noīa cōmutata ⁊ effuſa ſunt: abram in abraam: ſaraiin ſaram: ⁊ ſi qͣs alias īmutatiōes in illa veteri officina vos legiſſe recolitis. Sed ⁊ ab ipſispene mūdi pͥncipijs: in archano qͦdā ſcripturarū loco diuini noīs effuſioneꝫ inueniſſe merecolo. Loquit̉ dn̄s ad moyſen de liberatiōeiſraelis: ⁊ poſt multam dei ⁊ moyſi ꝯfabulationē: ꝓpheta ſubtilit̓ inquirit nomē eius. Edn̄s dicit: Ego ſum qͥ ſum: hͦ eſt nomē meū ineternū. Hec dices filijs iſrael. Qui ē miſit mead vos. Perterritꝰ moyſes inextricabilis auctoritate vocabuli: ac ſi diceret: hoc exceditintellectū meū: non poſſum caꝑe niſi effundasͣ. tur. Audiat a maieſtate. Ego ſum deꝰ abraā:deus yſaac: ⁊ deus iacob. Uides effuſioneꝫ.Ecce deus angeloꝝ vocat ſe deū hoīuꝫ. Curramus gͦ frēs in odore vnguētoꝝ iſtoꝝ: curramus ad oleuꝫ de oliua ſpecioſa in campis:expreſſum: nulla infectū amurca: nulla ſub̓arū amaritudīe. Oleū qd̓ exhilarat faciē hoīsqd̓ ſanat vulnera: dolorē tollit: reddit ſuauitatē. Nōne ſamaritanꝰ noſter nobis a latrone peſſimo vulneratis attulit vinū ⁊ oleuꝫ adpurgandū ⁊ mitigandū vulneris magnitudnem? Sed multū olei: parū vini. Multū miſerięordie: iuſticie parū. Sic quippe decebat2 miſerantē: ſic miſero expediebat. Nō intresin iudicio cū ſeruo tuo ait iuſtꝰ: qꝛ nō iuſtificabit̉ in ꝯſpectu tuo oīs viuens: ſed corona mein mīa ⁊ miſeratiōibꝰ. Veniēs quippe hodieqͥnqꝫ vaſa attulit olei: nō niſi duo vini. Spiritus enī ſapīe: intellectꝰ: ꝯſilij: ſciētie: pietatismīe: dulcedinē ſonat: mīam fragrat: eructuatſanitatē. Fortitudo ⁊ timor vinū ſunt: ſꝫ hͦ vinō potatꝰ ē potēs ille cū chriſtꝰ in ſpū fortitudinis deſcēdit ad inferos nō timidus ſꝫ timendus. Uideamꝰ nūc qͣre oleo cōparet̉. Oleū ſivos meliꝰ non habetis: lucet: paſcit: ⁊ vngit.Idē facit chriſti nomē: ⁊ ꝑ oīa ꝯſonat cōparationi. Lucet p̄dicatū: paſcit recogitatū: inuocatū lenit ⁊ vngit. Uide qn̄ p̄clara lumīarialumē noīs huiꝰ ſuꝑ eloq̄ntie cādelabꝝ portauerūt: ſi nō illuxerūt choruſcationes dei orbiterre: ſi nō in ſplēdore fulgoris huiꝰ cōmota ē

et ꝯtremuit terra: In noīe ieſu chriſti ſurge ⁊ambula: dicit claudo pͥnceps apl̓oꝝ. Nonneqͣſi fulgur exiliuit ab ore petri: cū noīatum eſtnomē qd̓ os dn̄i noīauit? Et ſtatim inqͥt ꝯſolidate ſunt baſes eiꝰ ⁊ plante. Vocabulū ieſu ſicut origenis lingua nobilior diffiniuit dulce ⁊glorioſuꝫ oī adoratu cultuqꝫ digniſſimū: qd̓n̄prius ab hoībꝰ decuit efferri in mūdū ſed a qͦdam ſublimiori excellētioriqꝫ natura. Omēsquippe ꝓphete nomē iſtud aut neſcierūt: autpenitus tacuerūt: ⁊ reſeruata eſt prerogatiuedignitas archāgelo gabrieli: qͥ ſancto ore ſancte virgini illud pͥmū euoluit. Nōne eſaias inexceſſu mētis captꝰ verbis archāgelicis eiſdēpene ſyllabis ꝯſentit vſqꝫ ad ſancti noīs nouitatē? Paſcit reuera: nec eſt felicior paſtio ī loco paſcue vbi noſ dn̄s collocauit. Quid equementē cogitātis impinguat? Nomē: eſu mel īore: in aure melos: in corde iubilus. Oīs cibꝰqui nō ꝯdit̉ hͦ ſale: infatuatꝰ eſt. Scriptura q̄nō fuerit interlita oleo tāte deuotiōis: inſipida eſt. Olim mihi tulliꝰ dulceſcebat: blandie/bat̉ ⁊ ſyrenes: vſqꝫ in exiciū dulces meū incātauerūt intellectū. Lex: ꝓphete: euāgelium:epl̓e: ⁊ oīs gloria ſnīarū dn̄i mei ⁊ ſeruoꝝ eiꝰ:aut parua videbat̉: aut nulla. Neſcio mō qͥsdulciꝰ mihi īmurmurat filio ieſſe: qͥ vario ſermonū ⁊ ſnīarū ꝯcētu oēs illos qͦs dilige̓ ꝯſueuerā: ineloq̄ntes reddit ⁊ mutos. Lenit ⁊ vngit: qꝛ nihil ſic recreat in tribulatiōe. Deniqꝫet ꝓbare licet: Inuoca me inqͥt in tribulatiōe pꝫeruā te ⁊ honorificab̓ me. hoc ē nomē: hͦ ē oleum: hͨ olei effuſio. Amē dico vob̓: nō deficieth̓ lechitꝰ olei nec minuet̉: donec pluuiā volūtariā q̄ ſegregata ē hereditati. eiꝰ diffuſiꝰ inſtillet: donec faciat celū nouū ⁊ terrā nouaꝫ: Qꝛmīa eiꝰ ab eterno ⁊ vſqꝫ ī eternū ſuꝑ timēteseū. Sꝫ iā ſurgamꝰ ⁊ p̄paremꝰ nos ad ſolēnioris miſſe iubilationē: nec cordibꝰ ꝑcentes necvocibꝰ: ad honorē pueri qͥ natꝰ ē nob̓: qͥ ē dein ſecula bn̄dictꝰ. Amen.Sermo. vij. vn̄ ſupra: Uel potiꝰ debet legi in cōceptiōe beatiſſime marie virgioisTultate fratreſī dn̄o: qꝛ d̓ dn̄a illa ẜmo ſuccedit: q̄ſingl̓are in cordibꝰ vr̄is vēdicat pͥncipatū: q̄ ē ad cuiꝰ nomē hūilit̓ inclinatꝭ: cuiꝰhoris reuerēt̓ aſſiſtitꝭ: cuiꝰ mēoriā iugit̓ freq̄ntatis. Hec ē q̄ vr̄is affectibꝰ ſuauit̉ indulceſcitQ magͣ ml̓titudo dulcedīs eiꝰ: Spūs enī eiꝰ ꝑ̄sſuꝑ mel dulcis: in qͣ dulcis dn̄s cum omī ſua Ecdulcedīe ſuꝑuenit. Cū enī fecerit deꝰ oīa oꝑaſua valde bona: hͦ melius fecit ꝯſecrās ī ea ſi-

d iiij

E

pͣs. 142

Ubi. sͣ.

Exo. ⁊

Act. 3

3. 80

pͣs. 30Ecc̄. 24