In Bigilia Natalis dn̄i Sermo 21

II

bis pedes tenet affectiōis? Quid enī eſt ſpiritui nr̄o cum terrenis? Cur non ſpūalia deſiderat: ſpūalia querit: ſpūalia ſapit: O ſpiritus qͥ de ſurſum eſtis: qͥd vobis cum infi3. mis? Que ſurſum ſunt querite vbi chriſtuſeſt in dextera dei ſedens: que ſurſum ſūt ſa7. pite: non q̄ ſuꝑ terrā. Sed corpuſ qd̓ corrūpit̉ aggrauat animā: ⁊ depͥmit terrena inhabitatio ſenſum multa cogitantē. Neceſſitates multe miſeri huiꝰ corꝑis detinēt nosUiſcus quidā praui deſiderij ⁊ delectationis terrene volare non patit̉: ⁊ citius retrahit mentē: ſi forte aliqn̄ ſubleuet̉. Sꝫ nolite timere: cras egrediemī de lacu miſerie ⁊de luto fecis. Nam vt inde vos educeret:infixus eſt ipſe qͦꝫ in limo ꝓfundi. Nolite gͦtimere: cras egrediemī de corꝑe mortis: etde oī corruptiōe peccati. Agite diem iſtuꝫin chriſto: vt ambuletis ſicut ⁊ ipſe ambu⁊ lauit. Qui enī dicit ſe in chriſto manere: debet ſicut ipſe ambulauit ⁊ ille ābulare. Nolite ergo timere: qꝛ cras egrediemī ⁊ ſic ſemper cum dn̄o eritiſ. Uel quia ſignant̓ dictūet dn̄s erit vobiſcū ſic intelligamꝰ: vt dumſumꝰ in corꝑe poſſimꝰ nos eſſe cū dn̄o. id ēadherere eius volūtati: ſed non eſt ille nobiſcū vt ꝯſentiat volūtati nr̄e. Vellemꝰ enīiam liberi eſſe: ꝯcupiſcimꝰ diſſolui: egredideſideramꝰ: ſed adhuc differt ille certa excauſa. Cras egrediemur ⁊ dn̄ſ erit nobiſcūvt quicqͥd voluerimꝰ velit: ⁊ in nullo a nr̄avolūtate diſcordet. Itaqꝫ iuda ⁊ hieruſalem nolite timere: ſi ꝑfectionē quā d̓ſideratis nondū poteſtis adipiſci: ſed qd̓ minꝰ habet imꝑfectio ꝯuerſatiōis ſuppleat humili8. tas ꝯfeſſiōis: ⁊ imꝑfectū vr̄m viderūt ocus. li dei. Propterea enī mādata ſua mādauitcuſtodiri nimis: vt videntes imꝑfectioneꝫnr̄am deficere ⁊ non poſſe implere qd̓ de2. bet: fugiamꝰ ad miẜicordiā ⁊ dicamꝰ: Quoniam melior eſt miſericordia tua ſuꝑ vitas:et qui non poſſumꝰ in veſtitu innocētie ſeuiuſticie: apparemꝰ veſtiti ꝯfeſſione. Confeſſio enī ⁊ pulchritudo in ꝯſpectu dn̄i: ſi tam̄ſit vt diximꝰ non oris tm̄ ſed etiam totiꝰ hominis: vt oīa oſſa noſtra dicāt: dn̄e quis ſimilis tibi: idqꝫ ſolius pacis intuitu: ⁊ deſiderio reconciliatiōis ad deū. Talibꝰ enimdicit̉: o iuda ⁊ hieruſaleꝫ nolite timere craſegrediemī. id eſt. qͣꝫcito a corꝑe exierit anima: omēs ſimul affectiōeſ: omnia deſideriaquibus ꝑ vniuerſum interim mūdū: diſꝑſa ⁊ ligata tenebat̉ diſſoluent̉: ⁊ egrediet̉ d̓viſco hoc. Et dn̄s erit vobiſcuꝫ. Nimis idquidem vobis videri poteſt ſi tamē ad voſ

reſpicitis: ⁊ non ad ea que expectant vos.Nonne hoc vniuerſus mūdus expectat?Creatura enim ſubiecta eſt vanitati: ⁊ cadente hoīe quem ꝯſtituerat dn̄s dn̄m domus ſue ⁊ principē omnis poſſeſſionis ſue:tota ſimul hereditas corrupta eſt. Inde diſtemꝑatus aer: terra in oꝑibꝰ ade maledicta: ⁊ oīa ſubdita vanitati. Nec ſanę reꝑabitur hęreditas: donec reparent̉ heredes.Unde ⁊ iuxta apoſtoli teſtimoniū. Inge­ 7miſcit quoqꝫ ⁊ parturit vſqꝫ adhuc. Nec ſoli vtiqꝫ huic mūdo: ſed ⁊ angelis ⁊ hoībusſpectaculū facti ſumꝰ. Me inquit expectātiuſti: donec retribuas mihi. Et martyrescum iudicij diem poſtularēt non tanqͣꝫ vindicte cupidi ſed ꝑfectionē deſiderātes beatitudinis quam tūc habituri ſunt: acceper̄tdiuinū reſponſum. Suſtinete modicū tempus: donec impleat̉ numerꝰ fratrū veſtrorum. Acceperūt ergo iam ſingulas ſtolas:ſed non veſtient̉ duplicibꝰ: donec veſtiamur ⁊ nos. Uadia tenemꝰ ⁊ obſides ip̄a eorum corpora: ſine qͥbus ꝯſummari nō poſſunt: nec ea recipient ſine nobis. Vnde depatriarchis ⁊ ꝓphetis ait apoſtolus: Deomelius aliqͥd ꝓuidente ꝓ nobis vt non ſine nobiſ ꝯſummarent̉. O ſi cognoſceremꝰet nos quō expectant ⁊ qͣꝫtuꝫ deſiderāt aduentum noſtrū: qͣꝫ ſollicite querūt: qͣꝫ libenter audiunt bona de nobis. Quid tamē dehis loquor qui didicer̄t ex his que paſſi ſūtcompaſſionē: quādo ⁊ ipſi nos angeli ſancti deſiderāt? Nōne de vermicul̓ iſtis ⁊ depuluere iſto reſtaurandi ſunt muri celeſtishieruſalem: Putatis qͣꝫtum deſiderant ciues celi īſtaurari ciuitatis ſue ruinas. Quōſolliciti ſunt vt veniant lapides viui: qͥ coedificent̉ eis? Quō diſcurrūt medij int̓ noset deum: fideliſſime portātes ad deum gemitus noſtros: ⁊ ipſius nobis gratiā deuotiſſime reportātes? Plane non dedignabūtur vt ſimus eoꝝ ſocij: quoꝝ facti ſunt iamminiſtri. Nonne enī omnes admīſtratorijſunt ſpiritꝰ in miniſteriū miſſi: ꝓpter eos qͥhereditatē capiunt ſalutis? Feſtinemꝰ obſecro dilectiſſimi feſtinemꝰ: tota nos multitudo celeſtis curie expectat. Exultare angelos fecimus quādo ꝯuerſi ſumus ad penitentiam: ꝓficiamꝰ ⁊ feſtinemꝰ complerede nobis eoꝝ leticiā. Ue tibi quicūqꝫ es qͥdeliberas redire ad lutuꝫ: reuerti ad vomitum. Putaſne placatos habebiſ in iudicioquos tanto ⁊ tam ſperato priuare vis gaudio? Exultauerūt cum nos ad penitentiaꝫvenimus: tanqͣꝫ ſuper his quos ab ipſa in-

Sapͣ. o

psͣ. 138.psͣ. 118.

psͣ. 6.

i. Io.

psͣ. 95.

Col̓. 3.

Ro. 8.

osͣ .141.

Hebre .11.