Meditationes anſelmi

ſuā ꝑſonā aſſumpſit filius dei. Ut ī eaꝑſona eēt hō deus qͥ haberet qd̓ ſuꝑarꝫnō ſolū omnem een̄tiam q̄ deus non eſtSed om̄e debitum qd̓ ſoluere peccatores debēt. Et hic tamē nihil ꝓ ſe deberꝫſolueret ꝓ alijs qui quod debebāt reddere nō habebant. Precioſior ē nāqꝫ vita hominis illius qͣꝫ oē quod deus nō ē⁊ ſuꝑat oē debituꝫ qd̓ deberēt peccatores ꝓ ſatiſfactōe. Si enī illius interfectio ſuꝑat oēm multitudīem ⁊ magnitudinē peccatoꝝ que cogitari pn̄t extra ꝑſonā dei. Palam ē qꝛ vita eius magis ēbona qͣꝫ oīa peccata ſint mala q̄ extra ꝑſonā dei ſūt. Hanc vitā homo iſte cū exdebito mori nō debebat: qm̄ peccator n̄erat ſponte dedit de ſuo ad honorē patris cū eam ſibi auferri ꝓpter iuſticiamꝑmiſit: vt exēplū oībus alijs daret iuſticiā dei ab illis nō eſſe deſerēdum ꝓptermortē quā ex neceſſitate aliqn̄ ſolue̓ dn̄tCū iſte qui eā non debebat ⁊ ſeruata iuſticia vitare poſſet eā ſibi illatam ꝓpteriuſticiam ſponte ſuſtineret. Dedit itaqꝫhumana naturā deo in illo hoīe ⁊ nō exdebito qd̓ ſuum erat: vt redimeret ſe inalijs in quibꝰ qd̓ ex debito exigebat̉ reddere nō habebāt. In oībus his diuinanatura nō eſt humiliata ſed humana exaltata nō illa eſt minuta ſed iſta miſericorditer eſt adiuta Capitulū. IIIIEc humana natura in iſto hoīenpaſſa eſt aliqͥd vlla neceſſitate:ſediſola libera volūtate: nec alicui violentie ſubcubuit. Sed ſpōtaneavoluntate ad honorem dei ⁊ volūtateꝫalioꝝ hominū q̄ illi mala volūtate ſuntillata laudabiliter ⁊ miſericorditer ſuſtinuit. Nec vlla cogēte obedientia ſꝫ potenti diſponēte ſapientia: nō enī illi hoīpr̄ vt moreret̉ cogendo p̄cepit. Sed illequod pr̄i placituꝝ: ⁊ oībus ꝓfecturumintellexit: hoc ſpōte fecit: nō enī ad hͦ eūcogere potuit pr̄ qd̓ ab eo exigere nō debuit: nec pr̄i tātus honor potuit nō pla-

cere quē tamē bona volūtate filius ſpōte obtulit. Sic itaqꝫ pr̄i liberam obediētiā exhibuit cū hoc qd̓ patri placituruꝫſciuit ſpōte facere voluit. Deniqꝫ quoniā pr̄i illi hanc volūtatē bonā dedit qͣꝫuis liberā nō īmerito dicit̉ qꝛ ille velutp̄ceptū pr̄is accepit. hoc vtiqꝫ mō obediens fuit pr̄i vſqꝫ ad mortē. Et ſic̄ mādatū dedit illi pater ſic fecit. Et caliceꝫquem dedit illi pr̄ bibit. Hec eſt enī perfecta ⁊ liberrima humane nature obedientia cū voluntatē ſuā liberā ſponte voluntati dei ſubdit: ⁊ cū acceptam bonaꝫvolūtatem ſine om̄i exactōe ſpontaneālibertatē oꝑe ꝑficit. Sic homo iſte redemit oēs alios: cū hoc qd̓ ſpōte dedit d̓ocōputat pro debito quod illi debebant.Quo p̄cio nō ſemel tm̄ a culpis hō redimit̉. Sed etiam quotiens cū digna penitētia redierit recipit̉. Que tn̄ penitētia peccāti nō ꝓmittit̉. Sed qm̄ in cruce factus eſt: ꝑ crucē nr̄ chriſtus nos redemit. Qui gͦ ad hanc gr̄am volunt cuꝫdigno affectu accedere ſaluant̉. Qui gͦillam ꝯtemnūt: qꝛ debttū qd̓ debēt nonreddunt iuſte damnant̉. Capl̓m. V.Cce aīa chriſtiana hec eſt virtꝰe creationis tue: hec eſt virtus libertatis tue: hoc eſt p̄cium redēptōnis tue. Captiua eras: ſed hoc modo redempta. Ancilla eras ⁊ ſic liberata. Sic es exul reducta: ꝑdita: reſtituta⁊ mortua reſuſcitata. hoc mādat homohoc ruminet: hoc ſugat: hoc glutiat cortuū. Cū eiuſdē rēdēptoris tui carnem ⁊ſanguinē accepit os tuū. hoc fac in hacvita cotidianū panem victum ⁊ viaticum tuum. Quia ꝑ hoc ⁊ non niſi per hͦ⁊ tu manebis in xp̄o ⁊ xp̄ūs in te. Et infutura vita erit plenū gaudium tuum.Sed o tu domīe tu qͥ vt ego viuerē mortem ſuſcepiſti. Quō letabor de libertate mea que non eſt in fide niſi de vincul̓tuis. Qualiter gͣtulabor de ſalute mea:cum nō ſit niſi de doloribus tuis. Quō