AnſelmiLiber
tiam p̄cioſe ad dexteram tuā conſedentis ꝓlis interpellatiōe reſtauraˡ placatꝰad vitā qͣꝫ aliū enī dirigā interceſſorē ꝓme tibi neſcio: niſi hūc qui eſt peccatisnr̄is ꝓpiciatio qͥ ſedet ad dexterā tuamqͥ etiā cōi ſibi gl̓a pietatē tuā interpellatꝓ nobis. Ecce aduocatus meus apudte deū ⁊ pr̄em ecce pōtifex ſūmꝰ: qui nōeget alieno expiari ſanguīe qꝛ ꝓpͥo fulget ꝓfuſus cruore. Ecce hoſtia ſctā bn̄pl acēs ⁊ ꝑfecta in odorē ſuauitatis ⁊ oblata ⁊ accepta. Ecce agnus ſine macl̓aqui ſe corā condētibus obmutuit: qͥ plagis ceſus: ſputis illitus ꝓbris affectꝰ osſuū nō aꝑuit. En qui peccatum nō fecitpctā nr̄a ꝑtulit: ⁊ languores nr̄os ſuo liuore ſanauit. Aſpice pie pater pijſſimūfiliū tuū ꝓ me tā impio paſſum: reſpicepr̄ clemētiſſime eū qui patit̉: ⁊ reminiſcere benignꝰ ꝓ quo patit̉. Nōne hic eſtille innocēs mi dn̄e quē vt ſeruū redimeres: filiū tradidiſti: nūquid nō auctorvite hic eſt: qui vt ouis ad occiſionē ductꝰtibiqꝫ obediēs vſqꝫ ad mortē factꝰ. atrocis nō timuit necis ſubire genus. Recole totius ſalutis diſpoſitor quia hic ip̄eeſt quē etſi ex tua ꝟtute genuiſti: mee tn̄infirmitatis ꝑticipē fieri voluiſti: vere hͨeſt tua deitas q̄ meā induta naturā crucis aſcēdit patibulum: qui aſſūptaqꝫ carne triſte tulit ſuppliciū. Reduc deꝰ meꝰocl̓os maieſtatis ſuꝑ opus ineffabil̓ pietatis: intuere dilecte natū toto corꝑe extenſum terne manus innocuas pio manantis ſanguīe: ⁊ remitte placatus ſcelera que patrauerūt manus me. Conſidera latus crudeli foſſum cuſpide: ⁊ renoua me ſacroſācto fonte illo quē inde fluxiſſe credo. Uide immacl̓ata veſtigia q̄nō ſteterūt in via pctōꝝ ſed ſꝑ ambulauerūt in lege tua diris confixa clauis etꝑfice greſſꝰ meos in ſemitis tuis: fac meodio habere oēm viam iniqͥtatis: viaminiqͥtatis miſericors amoue a me. facqꝫme ꝓpicius viam ꝟitatis eligere. Oro
te rex ſeculoꝝ ꝑ hūc redemptorē meumfac me currere viā mandatoꝝ tuoꝝ vt eivaleā ſpū vniri qui nō horruit mea carne veſtiri. Nunqͥd nō attendis pie pater adoleſcentis filij cariſſimū caput niuea ceruice deflexa: p̄cioſa reſolutum inmorte. Aſpice mitiſſime cōditor dilecteſobol̓ hūanitateꝫ ⁊ miſerere ſuꝑ infirmiplaſmatis debilitatē. Candet nudatuꝫpectus: rubet cruentū latus: tenſa arentviſcerā: decora lāguēt lumīa regia pallent ora. ꝓcera rigent brachia: pendentcrura marmorea: rigat terebratos pedeſſācti ſanguīs vnda. Specta gl̓ioſe genitor gratiſſime ꝓlis lacerata membra⁊ memorare benignus que mea eſt ſubſtantia. Conſpice dei hominis penaꝫ etreuela ꝯditi hoīs miſeriā: vide redemptoꝝ ſuppliciū ⁊ remitte redēpti delictuꝫHic ē dn̄e mi quē ꝓpter peccata populitui ꝑcuſſiſti licꝫ ip̄e ſit dilectꝰ in quo tibibn̄ cōplacuiſti Hic eſt ille innocēs ī quodolus inuētꝰ nō eſt ⁊ tn̄ cū iniqͥs reputatus eſt. Quid cōmiſiſti dulciſſime puervt ſic iudicaretꝭ qͥd ꝯmiſiſti amātiſſimeiuuenis vt ſic tractareris. Quid ſcelustuū que noxa tua que cauſa mortis q̄ occaſio tue dānationis. Ego eniꝫ ſum tuiplaga doloris: tue culpa occiſionis: egotue liuor paſſionis: tui cruciatus labor:Ego tue mortis meritū tue vindicte flagitiū. O mirabilis cenſure ꝯditio: ⁊ ineffabilis miſterij diſpoſitio peccat iniqꝰ⁊ punitur iuſtus: delinqͥt reus ⁊ vapulat innocēs: offendit impius: dānat̉ plꝰqd̓ meret̉ malus. patitur bonꝰ. Quodperpetrat̉ ſeruꝰ exſoluit dn̄s. Quod cōmittit homo ſuſtinet deꝰ. Quo nate d̓iquo tua deſcēdit humilitas: quo tua deflagrauit caritas: quo p̄ceſſit pietas: qͦexcreuit benignitas: quo tuus attigit amor: qͦ peruenit compaſſio ego enī iniq̄egi tu pene multaris. Ego facinus admiſi tu vltione plecteris: ego crimē edidi: tu tortore ſubicerꝭ: ego ſuꝑbiui tu hu-