AnſelmiLiber.
vt non poſſimus qͥ oīa oꝑa nr̄a oꝑaris.Sicqꝫ magis amiremur ⁊ laudemꝰ abiſſū bonitatis tue ꝙ eadē q̄ tu facis ī nobis grata tibi ſint ⁊ accepta. ⁊ iudicasea digni mercede: ⁊ ita ꝙ etiā caliceꝫ aq̄frigide nō dimittis abſqꝫ mercede: ⁊ eoip̄o nr̄am allicis volūtatē: quā adeo liberā ꝓpter tui ſimilitudīem feciſti vt cogi nō poſſit. Multis etiā alijs mōis adviā ꝟitatis ⁊ ꝑfectōnis nos allicere ſtuduiſti. Un̄ hͦ merebamur dn̄e vt ad nosdeſcēderes: ⁊ humanitatē nr̄am tibi taꝫmitabiliter vnires: ⁊ in ea tā humilitercū hoīe conuerſareris niſi ꝙ nos ad ꝑfectōnē tui amoris ſic ꝓuocare volebas:vt dū viſibiliter deū ꝯgnoſcimꝰ ꝑ huncinuiſibiliū ⁊cͣ. Quis gͦ homo dignꝰ eratvt filius dei morteꝫ ꝓ eo pateret̉. Autqͥs vnqͣꝫ meruit tuo corꝑe ⁊ ſanguīe refici: niſi ꝙ tu deus meꝰ in hͦ oſtēdiſti auiditatē amoris tui circa nos: vt ſalteꝫ exmultitudine ⁊ magnitudīe tam mirabiliū beneficioꝝ tuoꝝ ad mutuā dilcōneꝫaccēdētes cor nr̄m ⁊ in captiuitatē amoris tui redigeres Innūerabilia nimis ſt̓bn̄ficia tua dn̄e qͥbus volūtatē noſtramexcitas vt ꝑfecte ⁊ ardēter te ſeqͥ velimꝰmaxīe aūt q̄ ꝓuocarēt: īmo ſi ſic dicereliceret cogeret volūtatē nr̄am tue conſideratio bonitatis ex qͣ oīa bona creataꝓcedūt Qui aūt pauca exꝑtus eſt ⁊ nōdū exercitatus de te qͥ ſpūs es ſpūalitercogitare volue̓it Sic meditari de te poterit inchoare. Primus aſſumat ī mentē ſuam aliquā aīam ꝟtutibus ꝑfectam⁊ de illa ita ſpecialiter cogitet quaſi nulli corꝑi ſit cōiūcta: imaginet̉ aūt in illaoēm ꝑfectioneꝫ ꝟtutū que vnqͣꝫ de aliqͣaīa poterit cogitari ſcꝫ qͣꝫ bona: qͣꝫ dulcꝭqͣꝫ patiēs: qͣꝫ miẜicors: qͣꝫ ſapiēs: qͣꝫ caritatiua: qͣꝫ fidel̓ qͣꝫ pia: qͣꝫ iuſta: qͣꝫ vera: qͣꝫhumil̓ ⁊cͣ. in hūc modū ⁊cͣ. Cū aūt circaaīam talia cogitauerit cogitet ꝙ hͨ anīaeſt ſimilis creatori in virtutibus: qͥ eamad ſimilitudīem ſuā fecit. ⁊ poſtea tran-
ſferat ſe ad creatorē: vt oīa q̄ in aīa ꝑfecta poterūt inueniri in creatore infinitacogitet ⁊ immēſa ⁊ ea ip̄a naturā ſuameſſe: ⁊ ſic qͦdammō inuiſibilia dei ꝑ ea q̄facta ſūt cōſpiciat intellecta. h̓ eſt quidēinitial̓ modus cogitādi de te dn̄e quemqͥ ſollicite ſeqͥtur meditando te intrabitfontē viuū ⁊ dulcedīem tue nature: queqͣꝫto maior eſt oībus beneficijs tuis: tāto magis afficit nr̄am volūtateꝫ vt ſeqͣmur ardēter ieſū filiū tuū ad laudē bonitatis tue nos informantem.Ercio enī ſedit nr̄m ductoreꝫ ettinſtructore cū ſubdit venire pme. Ꝙtūcūqꝫ curramus feruenter ſeq̄ndo nullus p̄cedit te ⁊ nullus vadit iuxta te. Oēs nos oꝑtet ire poſt te.Quia tu es pͥmogenitus ī ml̓tis fratribus. Primo dicis dn̄e diſcipulis venite⁊ videte: poſtea dicis venite poſt me vtqd̓ in te viderunt imitent̉: deinde dicisvēite ad me oēs qͥ labo. ⁊ one. eſ. ⁊ egoreficiā vos ⁊cͣ. vt iugū tuū ſuaue ⁊ onꝰtuū leue: quod qui ſuſceperint hilariterpoſſint portare ad gl̓iam pr̄is tui. Tandem dicis: venite bn̄dicti pr̄is mei: ꝑci.reg. Sic dn̄e iſte ē fideliſſimus legatustuꝰ qui pͥmo ponit ſe nobis in exēplumcū dicit: venite ⁊ videte: ⁊ poſtea inuitatad veniēdū pꝰ ſe. Ueniētes ad ſe vocatvt reficiat ne deficiat. Tādē aſſumet adreqͥem: vbi tn̄ reqͥeꝫ nō hēbimꝰ nocte acdie dicētes. ſctūs .ſ.ſ. do. d. ſab. Ibi abſterges dn̄e oēm lacrimā ab ocul̓ delictoꝝ tuoꝝ qm̄ nō erit ampliꝰ mors vltraneqꝫ luc. ⁊cͣ. Sꝫ dn̄e quo iſtd̓ poſſit eſſenō bn̄ pōt cōp̄hēdere aīa mea q̄ aliqͦ mōexꝑta ē qͣꝫta ſit afflictio noſcere te ⁊ nonpoſſe laudare te: cū ⁊ ip̄a afflictionē generet ꝓpter gͣtitudīeꝫ ꝙ licet ei affligi ꝓeo ꝙ nō p̄t laudar̄ te: īmo oīa q̄ vnqͣꝫ adlaudē tuam cogitare loqͥ vl̓ agere p̄t afflictonem ei generant: qꝛ his indignamſe putat: et quia tibi in nullo poterit reſpōdere. Sic ergo anima incarcerata in