Liberanſelmi

do quod debet: qͣꝫ volendo ꝓpter quoddebęt. Quapropter oīs voluntas habꝫqͥd ⁊ cur. Om̄ino nāqꝫ nihil volumus:niſi ſit cur velimus. D Oēs hoc ī nobis cognoſcimus. M. Cur aūt tibi videt̉ vnicuiqꝫ volēdū qd̓ vult: vt laudabilem habeat volūtatē. Quid eī volendo ſic palā eſt: qꝛ qͥ nō vult qd̓ debet: iuſtus nō eſt. D. Nec minꝰ aꝑtum mihividet̉: qꝛ ſicut volēdū eſt vnicuiqꝫ qd̓ dꝫita v̓olēdū eſt: ideo: qꝛ debet vt iuſta ſiteiꝰ volūtas. M Bn̄ intelligis hͨ duoneceſſaria eē v̓olūtati ad iuſticiaꝫ velle:ſcꝫ ꝙ debet: ac ideo quia debet. Sꝫ dic̄an ſufficiant. D Cur no? Cū aliquisvult qd̓ debet: qꝛ cogit̉: ⁊ ideo cogit̉: qꝛh̓ velle debet: nōne hͨ quodāmodo vultꝙ dicit̉: qm̄ debet. D Non poſſū negare. Sꝫ alio mō vult iſte: alio mō vult iuſtꝰ M Diſtīgue iſtoſ modos. D Iuſtus nāqꝫ cū vult qd̓ debet: ſeruat volūtatis rectitudine: nō ꝓpter aliud in quāiuſtus eſt: qͣꝫ ꝓpter ip̄am rectitudinem.Qui autē nō niſi coactus: aut extraneamercede cōductus: vult qd̓ debet: ſi ſeruare dicēdus ē rectitudīeꝫ: nō eā ſeruatꝓpter iſtā: ſed ꝓpter aliud M Uolūtas gͦ iuſta eſt: que ſui rectitudīem ẜuatꝓpter ip̄am rectitudīem. D Aut iſtaaut nll̓a iuſta volūtas ē. M Iuſticiaigit̉ eſt: rectitudo volūtatis ꝓpter ſe ſeruata D Uere hec eſt iuſticie diffinitōquā q̄rebam. M Uide tn̄ ne forte aliꝗd in ea debeat corrigi. D Ego nihilin ea corrigēdū video. M Nec ego.Nulla nāqꝫ iuſticia eſt: q̄ nō eſt rectitudo: nec alia qͣꝫ rectitudo volūtatis iuſticia dicit̉ ꝑ ſe. Dicit̉ eī rectitudo actiōisiuſticia: ſꝫ niſi cū iuſta volūtate fit actio.Rectitudo āt volūtatis etiam ſi impoſſibile ſit fieri qd̓ recte volumꝰ: tn̄ nequaqͣꝫ amittit nomē iuſticie. Qd̓ aūt ẜuatadicit̉ forte dicet aliqͥs: ſi rectitudo volūtatis nō niſi cū ſeruat̉ dicenda iuſticia ēnō mox vt habet̉ iuſticia: ſed nec accipi-

mus iuſticiam: cū illam accipimus: ſednos ſeruādo facimus eā iuſticiā eē. Nāprius accepimus illā ⁊ habemus quamſeruemus. Nō enī ideo illā accipimus:nec idcirco illaꝫ primitꝰ habemus: quiaſeruamus: ſed illam incipimꝰ ideo ſeruare: qꝛ accipimus ⁊ habemus. Sed ad hͦreſpōdere nos poſſumus: qꝛ ſimul accipimus illam ⁊ velle habere. Nō enī illāhabemus: niſi volēdo: etſi eā volumushoc ip̄o ſolo eā habemus. Sicut aūt illam ſiml̓ habemus ⁊ volumus: ita illaꝫſimul volumus ⁊ ẜuamus: qm̄ ſicut eaꝫnō ſeruamus: niſi cū illam volumus: ſicnō eſt qn̄ eam velimus ⁊ nō ſeruemꝰ: ſꝫqͣꝫdiu eaꝫ volumus: ſeruamus: ⁊ donecſeruamus: volumus. Qm̄ gͦ eodē tempore cōtingit nobis illam ⁊ velle ⁊ habere: nec diuerſo tꝑe in nobis ſūt et velle ⁊ſeruare: ea ex neceſſitate ſimul accipimꝰ⁊ habere illam ⁊ ſeruare: ⁊ ſic qͣꝫdiu habemus ſeruamus: nec vlla ex his generatur incōuenientia. Quippe ſicut eiuſdem rectitudinis acceptio natura pͥus ēqͣꝫ habere aūt velle illam qm̄ habere illam aūt velle nō eſt cā acceptionis: ſedacceptio facit velle illam ⁊ habere: ⁊ tamen ſimul ſunt tꝑe: acceptio ⁊ habere ⁊velle. Simul enī accipimus illā: ⁊ accipere ⁊ habere: ⁊ tamē ſimul ſūt tꝑe acceptio ⁊ habere ⁊ velle: ⁊ mox vt eſt accepta eſt habita: ⁊ volumus eam ita habere ſeu velle eam qͣꝫuis natura pͥus ſint qͣꝫſeruare illā: ſimul tamē ſūt tꝑe. Quarea quo ſimul accipimus ⁊ habere ⁊ velle⁊ ſeruare voluntatis rectitudinē: ab illoaccipimus iuſticiam: ⁊ mox vt volumꝰ⁊ habemus eandē rectitudīem volūtatiiuſticia dicēda ē. Qd̓ ꝟo addidimꝰ ꝓpter ſe ita neceſſariū eſt: vt nullo modoeadeꝫ rectitudo niſi ꝓpter ſe ẜuata iuſticia ſit. D Nihil poſſum cogitare ꝯtraM Uidet̉ tibi ꝙ iſta diffinitio poſſitaptari ſūme iuſticie ẜm ꝙ de re loqͥ poſſumus. de qͣ nihil aūt vix ꝓpͥe aliqͥd po-