De veritate

qm̄ docuiſti me oēm ꝟitatē eſſe rectitudinem: ⁊ rectitudo idē videt̉ mihi eſſe qd̓iuſticia. Iuſticiā quoqꝫ doce me quid eſſe intelligā. Uidet̉ nāqꝫ qꝛ oē qd̓ rectuꝫeſt eē: iuſtū eſt: ⁊ eſſe: ⁊ ꝯuerſim: qꝛ qd̓ iuſtū eſt eē: rectū eſt eē. Iuſtū eī ⁊ rectumeſt ignē calidū eſſe: ⁊ vnūquemqꝫ hominem diligētē ſe diligere. Nā ſi qͥd debeteſſe: recte ⁊ iuſte ē: nec aliud recte ⁊ iuſteeſt: niſi qd̓ debet eē: ſicut puto nō poteſtaliud eē iuſticia: qͣꝫ rectitudo. In ſūmanāqꝫ ⁊ ſimplici natura: qͣꝫuis nō ideo ſitrecta ⁊ iuſta: qꝛ debeat aliud: dubiū tamē nō eſt idē eē rectitudīem ⁊ iuſticiamM Habes igit̉ diffinitioneꝫ iuſticie: ſiiuſticia nō eſt aliud qͣꝫ rectitudo. Et qm̄de rectitudīe ſola mēte ꝑceptibili loquimur: inuicē ſe diffiniunt ꝟitas ⁊ rectītudo ⁊ iuſticia: vt qui vnā eaꝝ nouerit: etalias neſcierit: ꝑ notā ad ignotarū ſciētiā ꝑtingere poſſit.: īmo qͥ nouerit vnaꝫalias neſcire nō poſſit D Quid ergoAn dicemꝰ lapidē iuſtū cuꝫ a ſuꝑioribꝰinferiora petit. qꝛ hͦ facit qd̓ debet: quēadmodū dicimꝰ hoīem iuſtū: qͥ cū quoddebet facit M Nō ſolemus huiꝰ a iuſticia iuſtū dicere D Cur gͦ magis hōqͣꝫ lapis iuſtꝰ eſt: ſi vterqꝫ iuſte facit MTuip̄e an nō putas facere hoīs a facerelapidis aliqͦ mō differre. D Scio qꝛhomo ſpōte: lapis naturaliter ⁊ nō ſpōte facit. M Idcirco lapis. nō dicituriuſtꝰ: qꝛ nō eſt iuſtus: qui facit qd̓ debꝫ:ſi nō vult ꝙ facit D Dicemus gͦ iuſtūeē equū eū vult paſceri qꝛ volēs facit qd̓debꝫ M Nō dixi iuſtū eē eū qui facitvolēs qd̓ debꝫ: ſꝫ dixi nō eſt iuſtū qui nōfacit volēs qd̓ debet D Dic ergo quidſit iuſtꝰ M Queris vt video diffinitionē iuſticie: cui laus debet̉ ſicut ꝯtrarioeiꝰ: ſcꝫ iniuſticie debet̉ vituꝑatio. DIllam q̄ro. M Cōſtat qꝛ illa iuſticianō eſt in vlla natura: qui rectitudinē nōagnoſcit. Quicquid enī nō vult rectitudinē etiā ſi eā tenet: non meret̉ laudari:

qꝛ teneat rectitudīem: velle āt illā nō valet: qͥ neſcit eā. D Ueꝝ ē. M Rectitudo igit̉ que tenenti ſe laudē acquirit:non ē niſi in rōnali natura: que ſola rectitudinē de qua loquimur ꝑcipit. DIta ſequit̉. M Ergo qm̄ oīs iuſticiaeſt rectitudo: nullatenꝰ iuſticia que ſeruantē ſe facit laudabilē niſi in rationabilibꝰ. D Nō pōt aliter eē. M Ubiigit̉ tibi videt̉ iſta iuſticia ī hoīe que rational̓ eſt. D Nō eſt niſi in voluntateaut ſcientia: aut in oꝑe. M Quid ſiquis recte intelligit: aut recte oꝑatur: nōāt recte velit laudabit eū qͥſqͣꝫ de iuſticiaD Nō. M Ergo nō eſt iſta iuſticiaſciētie rectitudo aut rcītudo actōis: ſꝫ rectitudo volūtatꝭ. D Aut hͦ erit aūt nihil. M Uidet̉ tibi ſufficienter eſſe diffinita iuſticia quā querimꝰ. D Tu vide. M Quicūqꝫ vl̓t qd̓ debet: putaseū recte velle: ⁊ habere rectitudinē volūtatis. D Si quis neſciens vult quoddebet: vt cū vult hoſtiū claudere ꝯͣ illuꝫqui ip̄o neſciente vult in domo aliū occidere ſiue iſte habeat ſiue nō habeat aliquā volūtatis rectitudinem: non habetillā quā querimꝰ. M Quid dicis deillo qui ſcit ſę debere velle qd̓ vult. DPoteſt cōtingere vt intelligēs velit qd̓debet: ⁊ nolit ſe debere. Naꝫ cū latro cogit̉ ablatam reddere pecuniam: palameſt: qꝛ nō vult ſe debere: qm̄ igitur cogit̉velle reddere: qꝛ debuit ſed h̓ nullatenꝰlaudādꝰ eſt hac rectitudine M Quicibat eſurientē pauperē ꝓpter inanemgl̓iam: vult ſe debere velle qd̓ vult. Idcirco nāqꝫ laudatur: quia vult facere qd̓debet. Quid itaqꝫ de iſto iudicas. DNon ē huius rectitudo laudāda: ⁊ idconon ſufficit ad iuſticiā quaꝫ querimus.Sed oſtēde iā que ſufficiat. M Omnis volūtas ſicut vult aliquid: ita vultꝓpter aliud. Nā quēadmodū cōſiderādū eſt qͥd velit: ita vidēdū eſt cur velit.Quippe nō magis recta debet eē volen-

p 2