De cōcordia gratie

vident̉ attribuere Plures etiā aſſeruntexperimēto ſe ꝓbare ꝙ hō nequaqͣꝫ vllo libero fulciat̉ arbitrio qm̄ ml̓tos abſqꝫ numero immēſo mētis et corporis conatu nitūtur vt bene viuāt qͥ quadā difficultate immo īpoſſibilitate aggrauatinihil ꝓficiūt: aut poſt magnū ꝓfectumrepēte irreperabiliter deficiūt libeꝝ aūt M lūtas vt illis ſua vide ſubueniāt. In haarbitriū mōſtrat eadē ſcriptuta nos habere hͦ mō. Dicit deꝰ ꝑ yſaiā. Si volueritis ⁊ audieritis me bona terre cōmeditis. Et dauid. Quis eſt hō qͥ vult vitādi. di. vi. bo. ꝓhibe linguā tuā a malo ⁊la. t. n. lo. do. Diuerte a malo et fac bonū. Et dn̄s in euāgelio. Uenite ad meoēs qͥ laboratis ⁊ onerati eſtis et ego reficiā vos. Tollite iugū meū ſuꝑ vos: etdiſcite a me qꝛ mitis ſū ⁊ hūilis corde ⁊inuenietis requieꝫ aīabus vr̄is. Pluraetiā alia ⁊ innumerabilia ſūt: q̄ vidēturlibeꝝ arbitriū ad bene oꝑandū excitare⁊ quia monita ꝯtemnit exprobare. Qd̓auctoritas diuina nequaqͣꝫ faceret ſi volūtatis libertatē nullā in hoīe cognoſceret. Sed nec vllo mō eſſet cur deꝰ bonisvel malis: ꝓ meritis ſingulorū iuſte retribueret ſi ꝑ libeꝝ arbitriū nullꝰ bonuꝫvel malū faceret. Qm̄ ergo in ſacra ſcriptura quedā inuenimus que ſoli gr̄e fauere vident̉ et quedā que ſolū libeꝝ arbitriū ſtatuere ſine gr̄a putātur fuer̄t qͥdā ſuꝑbi qͥ totā virtutē efficatiā: in ſolalibertate arbitrij cōſiſtere ſūt arbitrati ⁊ſūt nr̄o tꝑe multi qͥ libeꝝ arbitriū eē aliqͥd penitus deſperāt. In hac itaqꝫ queſtione hec erit intētio vt libeꝝ arbitriuꝫſimul eſſe cū gr̄a ⁊ cū ea oꝑari in multismōſtremus ſicut illud p̄ſciētia atqꝫ p̄deſtinatōe cōcordare reꝑimus. Sciēdū ēqꝛ ſicut nō de alio libero arbitrio ſit hecvt ſupra dixi qm̄ niſi de illo ſine quo ſalutē nemo meret̉: poſtqͣꝫ intelligigilemhabet etatē ita nō de alia gr̄a: qͣꝫ de illaſine qua nullꝰ ſaluat̉ hō. Oīs em̄ creatura gr̄a exiſtit qꝛ gratis facta eſt ⁊ mul-

ta bona dat deus ꝑ gr̄am in hac vita ſine qͥbus hō ſaluari nō poteſt. In infantibꝰ qͥdem qͥ baptizati moriūtur anteqͣꝫſuo poſſint vti libero arbitrio nō apparet ꝯcordia quā querimꝰ qm̄ in illis gr̄aſola operat̉ ſalutē ſine illoꝝ libero arbitrio. Nā h̓ quoqꝫ gr̄a eſt qꝛ dat̉ alijs vobētibus itaqꝫ intelligibilē etatē mōſtrādū eſt qd̓ inueſtigamꝰ qꝛ de hijs ſolumverſat̉ hͦ queſtio. Quicūqꝫ aūt ex hijsſaluātur ꝑ iuſticiā ſaluari dubiū nō eſtIuſtis em̄ ꝓmittit̉ vita eterna qꝛ iuſtiimꝑpetuū viuēt et apud do. eſt mi. eoꝝꝘ aūt iuſticia ſit rectitudo volūtatis:ſacre ſepe mōſtrat auctoritas. Qua dere ſufficit̉ vnū exemplū ꝓponere. Cumem̄ dixiſſet dauid nō relinquet do. ple.ſ. et heredi .ſ. nō de̓. quoaduſqꝫ iuſticiatormēti. ni. iudi. vi doceret nos: qͥd eētiuſticia: interrogādo ait. Et q̄ iuxta illāAd qd̓ ip̄e ſibi reſpōdens ait. Oēs qͥ recte ſūt corde hͦ eſt qͥ recta ſūt voluntate.Ꝙͣuis em̄ corde credamꝰ ⁊ intelligamꝰſicut corde volumꝰ nō tn̄ iudicat ſpūſſāctus illum rectū hr̄e: cor qͥ recte credit eiintelligit et nō rctē vult qꝛ nō vtit̉ rectitudine fidei: ⁊ intellectꝰ ad rctē volēdūꝓpter qd̓ datū eſt rōnabili creature rctēcredere et intelligere. Nā neqꝫ rectū intellectū dicēdū eſt hr̄e qͥ ſcd̓m illū nō recte vult oꝑari: ꝓpt̓ qͦd fides dicit̉ ⁊ dat̉Recte igit̉ intelligamꝰ dauid dixiſſe rectos corde: rectos volūtate. Sed ne qͥsexiſtīet auctoritate diuīa dici iuſtū illuꝫvel rectū qͥ nō niſi ꝓpt̓ aliqͥd tenet rctītudinē volūtatis: dicimꝰ iuſticiā rctītudinē eē volūtatis ꝓpt̓ ſe ſeruataꝫ: qͥ em̄ſolū ꝓpt̓ aliqͥd illā ſeruat nō eā diligit:ſꝫ aliud ꝓpt̓ qͦd illā ẜuat et ideo nō ē dicēdꝰ iuſtꝰ nec talis rctītudo noīnāda eſtiuſticia. Quādo de p̄ſciētia ⁊ libero arbitrio tractabamus exēplo quodā mōſtrauimꝰ eſſe poſſe ſimul rctītudinē hācquā voco iuſticiā: et libeꝝ arbitriū ꝑ qd̓