⁊ azimo
illi aūt nec iudeos nec xp̄ianos ī hͦ ſe ꝓfitētur: qꝛ deū in fermenti ſui figura: necventuꝝ vt iudei: nec veniſſe vt xp̄iani:ſine peccato ſignāt: ſed potius pagāisfauere vidētur qui illū ſicut alios homines peccato fermētatū exiſtimāt. Si ꝟoaīunt xp̄ianos nō debere vti figuris: qꝛvetera trāſierūt in quibus erāt neceſſarie negāt vt alia taceā baptiſmū eſſe figurā cuiuſdā mortis ⁊ ſe pulture: cōtraapl̓m dicēteꝫ. Quicūqꝫ baptizati ſumꝰin xp̄o Ih̓u in morte ip̄ius baptizati ſumus. Cōſepulti em̄ ſumus cū illo ꝑ baptiſmū in mortē. Aut ſi cōcedūt nos vtifiguris ſed nō in eiſdē rebus quibus infigura lex vetus vtebat̉: et ideo nō eſſepanē azimū aſſumēdū: ad vllā figuraꝫ:qꝛ adhuc in eadē lege accipit̉. quare baptizant in aqua cū pr̄es noſtri om̄es inmoyſe baptizati ſūt in nube: et mari: ꝙnegare nequeūt in figura fuiſſe. Uitentquoqꝫ aquā ne videatur baptizare baptiſmo iohanis qui baptizauit in aquaSi ergo irrep̄hēſibiliter figurat̉ baptizamus in aqua: licet illud baptiſm.a vetus ꝙ fuit: huiꝰ noui figura in aqua fuerit: que eſt iſta grecoꝝ ſapiētia que ꝓpt̓hoc qꝛ vetus paſcha ꝑ quod nr̄m figurabat̉ celebratū eſt in azimis deteſtaturnos ſacrificare corpus xp̄i qui ē paſchanr̄m: de azimo in figura: ſiue ad commemorādū: quia talis fuit ille cuius corpꝰſacrificamus: ſcilicet ſine peccati infection: ſiue ad cōmouēduꝫ nos qꝛ corpuseius comedimus tales debere eſſe ſcd̓mapl̓m dicētē. Expurgate vetus fermentum vt ſitis no. con. ſi. eſt. azi. etem̄ paſcha nr̄m immolatꝰ eſt xp̄s. Itaqꝫ epulemur nō infer. ve. neqꝫ infer. ma. ⁊ne. ſꝫin azi. ſin. ⁊ veritatis. Siue igit̉ in figura ſacrificemus azimū panē. ſiue om̄i figura nullatenus: nos greci rep̄henſibileſ valēt on̄dere ſꝫ aūt ſoli nos bn̄ agimꝰille nō bn̄ aūt nos meliꝰ ⁊ diligētiꝰ ſi illibn̄ Nēpe ſatis oſtēdūt ſe nullā hr̄e rōeꝫ
ad ſuā partē confirmādū: et nr̄am infirmādam cū hoc ꝯtra nos ꝓferunt quodnullo mō contra nos: aut cū illis eſſe cognoſcitur. Obiciūt em̄ nob̓ ſicut in vr̄alegi Epl̓a: ꝙ dicit apl̓us lr̄a em̄ occiditſpūs aūt viuificat. Et ꝙ annos ꝓph̓iaSacrificate inquit de fermētato laudēvnde nitūtur oſtēdere ꝙ lr̄a que vetuspaſcha celebrari iubet: ī azimis nos occidit: cū eā ſeruamus azimū ſacrificādonō bn̄ apl̓i ꝟba intelligētes lr̄aꝫ em̄: tūcdicit occidere quādo illa iubēs a peccato declinat: peccatū oſtēdit: qm̄ non adiuuet gr̄a vt fiat quod iubet̉ inobedientem et p̄uaricatōem facit. Quod in epiſtola ad romanos idem aꝑte monſtratapl̓s dicens. Peccatū non cognoui niſi ꝑ legem. Nā concupiſcētiā neſciebaꝫeſſe peccatū: niſi lex diceret nō concupiſces. Occaſionē aūt accepta peccatū ꝑmandatū operatū eſt in me oēm concupiſcentiā. Sine lege em̄ peccatū mortuum erat. Ego aūt viuebam ſiue lege aliquādo. Sed cū veniſſet mādatū peccatū reuixit. Ego aūt mortuus ſū ⁊ inuentū eſt mihi mādatū quod erat ad vitamhͦ eē ad mortē. Nā peccatū occaſiōe accepta ꝑ mādatū ſeduxit me: ⁊ ꝑ illd̓ occidit. Sic lr̄a fine adiuuāte gr̄a: occiditſpūs aūt viuificat: ſicut ait idē apl̓s adtitū. Cū aūt benignitas hūana. ap. ſal.nr̄i dei nō ex operibꝰ iuſticie que fe. nosſed ſcd̓m ſuā mīam ſal. nos fecit: ꝑ lauacrū regeneratiōis et renouatōis ſpūſſ.quē effūdit in nos abunde ꝑ Ih̓m xp̄mſaluatorē nr̄m: vt iuſtificati gr̄a ip̄iꝰ heredes ſimꝰ: ſcd̓m ſpeꝫ vite eterne. Ideocū dixiſſet ſufficiētia nr̄a ex deo eſt: quiet idoneos nos fecit miniſtros noui teſtamēti: non lr̄a ſed ſpū: lr̄a em̄ occidit:ſpūs aūt viuificat. Ac ſi dicat fecit nosdeus miniſtros noui teſtamēti ꝙ nō eſtin lr̄a occidēte: ſicut vetꝰ: ſed in ſpirituviuificāte. Ad vtrūqꝫ vero ad occiſionem ſciilcet lr̄e: et ad viuificatōem ſpūs
m iij