LiberAnſelmi

ſcd̓m rem vel ex ſpecie mihi vel ex genere notā cogitare auditū vl̓ ītellectū hr̄enon poſſū: qͣꝫ nec ip̄m deū quē vtiqꝫ obhͦ ip̄m etiā n̄ eē cogitare poſſū Neqꝫ em̄aut rē ip̄am noui aut ex alia poſſū conicere ſimili qͣꝫdoqͥdeꝫ et tu talem aſſerisillam vt eſſe non poſſit ſimile quicquā.Nam ſi de homīe aliquo mihi prorſusignoto quē etiā eē neſcirē dici tamē aliud audirē ꝑ illā ſpecialē generalem venotitiā qͣ qͥd ſic hō vel hoīes noui de illo quoqꝫ ſcd̓m rē ip̄am que ē hō cogitare poſſē ⁊ tamē fieri poſſet vt mētienteillo qͥ diceret ip̄e que ē cogitarē hō noneſſet cū tamē ego de illo ſcd̓m veraꝫ nihilominꝰ rē nō qͥ eſſet ille hō ſed qͥ ē hōqͥlibet cogitarē. Nec ſic igit̉ vt hr̄eꝫ falſū iſtud in cogitatōe vl̓ intellectu habe̓poſſū illud cū audio dici deꝰ aūt alid̓ oībus maiꝰ. Cū quādo illud ſcd̓m rē verā mihiqꝫ notā p̄t cogitare poſſē iſtd̓ oīno nequeā p̄t vllū cogitari veꝝ: ſiqͥdeꝫcū ita cogitat̉ nō tā ip̄a vox q̄ res ē vtiqꝫ vera h̓ eū lr̄aꝝ ſonꝰ vl̓ ſillabaꝝ qͣꝫ vocis audite ſignificatio cogitet̉: ſꝫ nō itavt ab illo qͥ nouit quid ea ſoleat voce ſignificari a qͦ ſcilicet cogitat̉ ſcd̓m rē velin ſola cogitatōe verā. Ueꝝ vt ab eo qͥillud nō nouit ⁊ ſolūmō cogitat ſecūduanimi motū illiꝰ auditu vocis effectumſignificatōemqꝫ ꝑcepte vocis conātemeffingere ſibi qͦd miꝝ eſt ſi vnqͣꝫ rei veritate potuerit. Ita gͦ nec prorſus alit̓ adhuc in intellectu meo cōſtat illud hr̄i cūaudio intelligoqꝫ dicētē eſſe aliud maiꝰoībus q̄ valeāt cogitari hͦ de eo ꝙ ſumma illa natura iaꝫ eſſe dicit̉ in intellectumeo. Quod aūt ⁊ in re neceſſario eē inde mihi ꝓbat̉ qꝛ ibi fuerit qͥcqͥd ē maiusin re illa erit ac ſi ꝑ hoc nō erit illud maius oībus qͦd vtiqꝫ iā eē ꝓbatū ē in intellectu. Ad hoc reſpōdeo ſic eē dicēdūē in intellectu qͦd ſcd̓m veritatē cuiuſqͣꝫrei nequit ſaltē cogitari et ī hͦ in meo ſiceſſe nō denego. Sed qꝛ ꝑ hͦ eē qͦqꝫ in re

nō p̄t nullatenꝰ obtinere illud ei eſſe adhūc penitꝰ nō cōcedo qͦuſqꝫ mihi argumēto ꝓbet̉ in dubio qͦd qͥ eē dicit hͦ: qͦdmaiꝰ oībꝰ alit̓ nō erit oībꝰ minꝰ n̄ ſatisattēdit cui loquat̉. Ego em̄ nōduꝫ dico immo etiā nego vl̓ dubito vlla re vera eē maiꝰ illud nec aliud ei eē ꝯcedo qͣꝫillud ſi dicēdū ē eē cū ſcd̓m vocē tm̄ auditā rē prorſus ignotā ſibi conat̉ animꝰeffingere. Quō igit̉ inde mihi ꝓbaturmaiꝰ illud rei veritate ſubſiſtere qꝛ ꝯſtetillud maiꝰ oībꝰ eē cū id ego eouſqꝫ negēadhuc dubitē ve cōſtare vt ne intellectuqͥdeꝫ vl̓ cogitatōe mea eos ſaltē mō maius ip̄m eē dicā qͦ dubia etiā multa ſuntet incerta. Prius em̄ certū mihi neceſſeeſt fiat reuera eſſe alicubi maius ip̄m: ⁊tamen deinde ex eo qd̓ maius ē oībꝰ inſeip̄o quoqꝫ ſubſiſtere nō erit ambiguūexempli gr̄a. Aiunt qͥdam alicubi oceani eē inſulā qͣꝫ ex difficultate vl̓ potiꝰ eximpoſſibilitate inueniēdi qͦd non eſt cognomināt aliqͥ ꝑditi qͣꝫqꝫ fabulātur ml̓to ampliꝰ qͣꝫ de fortunatis inſulis ferturdiuitiaruꝫ delitiarumqꝫ oīm ineſtīabilivbertate pollere nulloqꝫ poſſeſſore authabitatore vniuerſis alijs quas incolūthomīes terris poſſidendoꝝ redūdātiavſqꝫquaqꝫ p̄ſtare: hͦ ita eſſe dicat mihiquiſpiā et ego facile: dictū in quo nihileſt difficultatis intelligā. Ac ſi tunc velut conſequēter adiūgat ac dicat nō potes vltra dubitare inſulā illā oībus terris preſtātiorem vere eſſe alicubi in re qͣꝫin intellectu tuo nō ambigis eſſe ⁊ quiapreſtātius eſt non in intellectu ſolo ſꝫ etiam eſſe in re. Idoo ſic eā neceſſe eſt eſſeqꝛ niſi fuerit q̄cūqꝫ alia in re ē terra p̄ſtātior illa erit ac ſi ip̄a iam a te preſtantioret intellecta preſtātior non erit. Si inqͣꝫꝑ hͦ ille mihi velit aſtruere de inſula illaqd̓ vere ſit ambigēdū vltra nō eſſe: autiocari ip̄m credā aut neſcio quē ſtultiorem debeā reputare. Utrū me ſi ei cōcedā an illū ſi ſe putet aliqua certitudine