AnſelmiLioer
ſola voluntate poſſit non velle beatitudinem. D Non poteſt vtrūqꝫ ſiml̓et velle et non velle. M Ueꝝ eſt.Sed non hoc quo ſed quero: an poſſitdeſerere hanc volūtatē et mouere ſe develle ad nō velle beatitudinē. D Siquidē hͦ facit nolēs. non ip̄e facit: ſi vero volens aliud vult qͣꝫ beatitudinē ſednon vult aliud. Quare manifeſtū putoquia nullatenꝰ poteſt ꝑ ſe non velle adquod ſolū accepit velle. M Beneintelligis. Sed reſpōde mihi adhuc ſinō poteſt nō velle beatitudīeꝫ qͣꝫto maiorem eā intelliget qui nihil niſi beatitudinē vult et non poteſt niſi velle beatitudīem. D Si nō tāto magis vellet beatitudine qͣꝫto meliorem ac maiorem illā putaret aūt oīno nō vellet beatitudīem aūt vell et aliud aliud ꝓpt̓ qd̓meliorem nollet. Sed dicimꝰ quia illaꝫvult ⁊ non aliud. M Uult ergo eſſe beatus qͣꝫto altius hͦ eſſe poſſe cognoſcit. DProculdubio vult. MErgo vult ſimilis eſſe deo. D Nihil aꝑcius. M Quid tibi videturan eſſet iuſta volūtas ſi hocmō: ſimilisvellet eſſe deo. D Nec iuſtam volo dicere quia vellet qd̓ non conueniretuec iniuſta: qꝛ ex neceſſitate vellet. MAt eū qui vult beatitudinē ſolā cōmoda tm̄ velle poſumus. Si ergo ille quinihil vellet niſi cōmoda nō poſſet habere maiora ⁊ veriora vellet ne mīora quibuſcūqꝫ vti poſſet. D ymo nō poſſet nec velle qͣꝫlibet infima ſi maiora nōpoſſet. M Nonne cū vellet comoda infima et immūda quibus irrationabilia aīalia delectātur eſſet eadē voluntas iniuſta et vituꝑabilis. D Quōiniuſta aut rep̄hendēda volūtas eēt: qꝛvellet qd̓ nō poſſe velle accepiſſet. MUolūtatem tamē ip̄am ſiue cū vult ſūmā cōmoda ſiue cū vult infima conſtateſſe opus et domū dei ſicut eſt vita: autſenſibilitas aut nō eſſe in eo iuſtitiaꝫ ſi-
ue iniuſtitiam. D Nō eſt dubium.M Ergo inqͣꝫtū eſſentia eſt bonū aliud eſt qͣꝫtum vero ad iuſtitiā ꝑtinet ſiueiniuſtitiam nec bona nec mala eſt. DNihil clarius. M Sed non debeteſſe beatus ſi nō habet iuſtā volūtatemimmo nō poteſt ꝑfecte nec laudabilitereſſe beatus qui vult ꝙ nec poteſt nec debet eſſe. D Multū patet.Ꝙ accepta ſola volūtate beatitudinis nec aliud poſſet velle: nec illā nō velle et quicquid vellet nō eſſet iuſta vl̓ iniuſta volūtas. Cap̄. XIII. MOnſideremꝰ ergo de iuſtitie voCluntate ſi daretur eidem angelovelle ſolū: ꝙ eum velle cōueniret an poſſet aliud velle: aut ſi nō poſſetnō velle ꝑ ſe quod accepiſſet velle. AOīno quod vidimus in volūtatē beatitudinis neceſſe eſt in hac quoqꝫ volūtate euenire. M Ergo necⁱ iuſtamnec iniuſtā haberet volūtatē. Sicut em̄ibi nō eſſet volūtas iniuſta ſi vellet inconueniētia nō idcirco eſſet iuſta volūtas qm̄ ſic hͦ accepiſſet vt nō poſſet alit̓velle. Qm̄ ergo nec ſolūmo volēdo beatitudīem nec ſolūmo volēdo quod cōuenit cū ex neceſſitate ſic velit iuſtꝰ veliniuſtus poteſt appellari nec poteſt: necdebet eſſe beatꝰ niſi velit et niſi iuſte velit neceſſe eſt vt ſic faciat deus vtramqꝫvolūtatem in illo cōuenire vt et beatuseſſe velit quatenus addita iuſtitia ſic tēperet volūtatem beatitudinis vt et reſecet volūtatis exceſſum et excedēdi nōamputet ptātem vt cū ꝑ hoc ꝙ volet beatus eſſe modū poſſit excedere ꝑ hoc ꝙiuſte volet nō volet excedere et ſic iuſtāhabens beatitudinis volūtatē poſſit etdebeat eſſe beatus qui nō volēdo quodnō debet velle cū tamē poſſit mereatur:vt qd̓ velle nō debet nūqͣꝫ velle poſſit: ⁊ſemꝑ tenēdo iuſtitiā ꝑ moderatā volūtatem nullomō indigeat: aut ſi deſeruerit iuſtitiā ꝑ immoderatā voluntatem