Monologion
ſpūs cur non pari ratione alteri cōueniteſſe matrem alteri filiam quia vterqꝫ eſtveritas et ſapientia? an quia in hijs naturis que ſexus habēt differētiam melioris ſexus eſt patrem eſſe vl̓ filiū minorisvero matrem vel filiā. Eſt h̓ quidemnaturaliter in pluribus in quibuſdā ꝟoeſt cōtrario vt in quibuſdā auiū generibus in quibus femininꝰ ſexus ſemꝑ maior ⁊ validior eſt maſculinꝰ vero minoret infirmior. Aut certe idcirco magis cōuenit ſūmo ſpm̄ dici patrē quā matrē qꝛprima ⁊ principalis taꝫ ꝓlis ſemꝑ eſt inpatre nā ſi maternā cauſā quolibet modo ſꝑ paterna p̄cedit minimis eſt incongruuꝫ vt illi parēti aꝑtet̉ nomē mr̄is cuiad gignēdaꝫ ꝓlem nulla alia cauſa autſociatur aut p̄cedit. Ueriſſimū eſt igiturſummū ſpm̄ patrē eſſe ꝓlis ſue. Quodſi filius ſemꝑ ſimilior eſt patri quā filianihil aūt ſimilius eſt alteri quā ſūmo patri ꝓles ſua veriſſimū ē hāc ꝓlem nō eſſe filiam ſed filium.Ꝙ alterius veriſſime ſic eſſe genitorēet filium alteriꝰ pr̄em ⁊ genitū. .xlj.Icut igit̉ ꝓpriū eſt illius veriſſſime gignere iſtius ꝟo gigni ſicpropriū eſt illius eſſe veriſſimuꝫgenitorem iſtius vero veriſſimū genitūet ſicut alter eſt veriſſimus parens alterveriſſima proles ſic alter eſt veriſſimꝰ pr̄alter veriſſimus filius. Inuētis tot ⁊ tātis ſinguloꝝ ꝓprietatibus quibus miraquedā tam ineffabilis quā īneuitabilisin ſūma vnitate ꝓbatur eſſe pl̓itas valde videt̉ mihi delectabile retractare ſepius tam inpenetrabile ſecretū Ecce em̄cum ſit impoſſibile ſic eūdem eſſe qui gignit ⁊ eū qui gignitur atqꝫ eūdem eē parētem ⁊ ꝓlem neceſſe ſit aliū eſſe genitorem aliū genitum: aliū eſſe pr̄em: aliū filium: ſic tamē neceſſe eſt idē eſſe illū quigignit ⁊ illū qui gignitur necnō parentēet ꝓlem ⁊ impoſſibile ſit aliū eſſe genitorem quā quod genitus eſt aliud eſſe pa-
trem quā ꝙ eſt filius.Retractatio cōmunionis amboꝝ ⁊ ꝓCap̄. xlij.prietatū ſingulorum.T cum ita ſit alius ille ⁊ alius ille vt omnino pateat ꝙ duo ſinteſic tamē vnū et ip̄m eſt id quodeſt ille et ille vt penitus lateat quid duoſint. Nam ſic eſt alius pater alius filiusvt cū ambos dixerim videā me duos dixiſſe ⁊ ſic eſt idip̄m ꝙ eſt ⁊ pater ⁊ filiꝰ vtnō intelligā quid duos dixerim. Ꝙͣuisnāqꝫ ſingulus pr̄ ſit ꝑfecte ſūmus ſpūsſic tamē vnū idemqꝫ ſpūs pr̄ ⁊ filius vtpr̄ ⁊ filius nō ſint duo ſpūs ſed vnꝰ ſpūsvt ſicut ſingula ꝓpria ſinguloꝝ nō recipiūt pluralitatē quia nō ſunt duoruꝫ itaid quod cōmune eſt amboꝝ indiuiduaꝫteneat vnitatē qͣꝫuis totū ſit ſinguloruꝫ.Nam ſicut nō ſunt duo pr̄es aut duo filij ſed vnus pr̄ ⁊ vnus filius quā ſingl̓aſunt ſinguloꝝ ꝓpria ita nō ſunt duo patres aut duo filij ſed vnus pr̄ ⁊ vnus filius qm̄ ſingula ſūt ſingulorū ꝓpria itanon ſūt duo ſed vnꝰ ſpūs qͣꝫuis ⁊ ſinguli pr̄is et ſinguli filij ſic ꝑfectuꝫ eſſe ſpiritum ſic ſūt oppoſiti relationibꝰ vt alternūqͣꝫ ſuſcipiat ꝓpriū alteriꝰ ſic ſunt concordes natura vt alter ſemꝑ teneat eſſētiam alterius.Quō alter alterius ſit eſſentia. xliij.Ic em̄ diuerſi ſunt ꝑ hͦ ꝙ alter ēſpater alter filius vt nunqͣꝫ dicat̉aut pater filius aut filius pateret ſic idem ſūt ꝑ ſb̓am vt ſemꝑ ſit in pr̄eeſſentia filij ⁊ in filio eſſentia pr̄is. Eſtem̄ nō diuerſa ſed eadem nō plures ſedvna vtriuſqꝫ eſſentia. Unde etiā ſi alteralterius dicatur eſſentia nō errat̉ a veritate ſed ſūma vnitas ſimplicitaſqꝫ cōmēdatur cōes nature. Nō em̄ quēadmodūītelligitur ſapiētia hoīs per quā homoſapiens eſt qui nō poteſt eſſe ꝑ ſe ſapiēsita intelligi poteſt ſi dicatur pr̄ eſſētia filij et filius eſſentia pr̄is vt eo mō ſit filiꝰexiſtens ꝑ pr̄em ⁊ pr̄ per filiū: quaſi non
h ij