LiberSecundus

natus erūt duo nepotes in trinitate qͥapater erit nepos parētū virginis ꝑ hominē aſſumptū ⁊ verbū cum nil habeatde hoīs nepos tamē erit virginis qͥa filij eiꝰ erit filius. Que oīa incōueniētiaſūt nec in carnatiōe verbi cōtingūt. Eſtet aliud cur magis ꝯueniat incarnari filio qͣꝫ alijs ꝑſonis: qūia cōueniētius ſonat filiuꝫ ſupplitare patri qͣꝫ aliā ꝑſonāalij. Itē hō ꝓ quo erat oraturus ⁊ dyabolus quē erat expugnaturꝰ ambo falſā ſimilitudinē dei ꝑ ꝓpriā volūtatē preſūpſerāt. Unde qͣſi ſpecialiꝰ aduerſꝰ ꝑſonā filij peccauerāt qui vera pr̄is ſimilitudo creditur. Illi itaqꝫ cui ſpecialiusſit iniuria ꝯueniētius attribuit̉ culpe vīdicta aūt indulgētia. Qua ꝓpter cū ratio nos ineuitabilis ꝑduxerit ad hoc vtneceſſe ſit diuinā et humanā naturaꝫ invnaꝫ conuenire ꝑſonā nec hͦ fieri poſſitin pluribus ꝑſonis dei ⁊ hoc cōueniētiꝰfieri pateat in ꝑſona verbi qͣꝫ in alijs: neceſſe ē verbū deū ⁊ hoīem in vnā cōuenire ꝑſong. B Sic ē via quā me ducis vndiqꝫ muīta ratiōe vt neqꝫ ad dextram neqꝫ ad finiſttā videā me ab illapoſſe declinare. A Nō ego te ducoſed ille de qͦ loqͥmur: ſine qͦ nil poſſumꝰnos ducit vbicūqꝫ viā veritatis tenemꝰ.Quod homo idē non ex debito moriatur ⁊ quomō poſſit vel nō poſſit peccare ⁊ cur ille vel angelꝰ de ſua iuſticialaudādus ſit cū peccae nō poſſit. X.Trū aūt homo ille ſit moriturv ex debito ſicut alij hoīes ex debito moriūtur nunc inueſtigaredebemꝰ. Sed ſi adam moriturꝰ nō eratſi non peccaſſet multo magis iſte mortēpati nō debebit in quo pctm̄ eē nō poterit quia deꝰ erit. ¶ B In hoc volo tealiqͣntulū morari. Siue em̄ dicatur poſſe ſiue non poſſe peccare in vtroqꝫ mihinon parua naſcitur queſtio. Nam ſi nōpoſſe peccare dicitur. Ut em̄ aliquantulū loquar nō quaſi de illo qui nūqͣꝫ fuiſ-

ſet ſicut hactenꝰ fecimus: ſed velud deeo quē ⁊ cuius facta nouimꝰ quis negetillū multa potuiſſe facere que pctā dicimus. Quippe vt alia taceā quomō dicemꝰ eum nō potuiſſe mentiri quod ſēꝑpeccatū ē. Cum em̄ dicat iudeis de patre: ſi dixero quia nō ſciō eū ero ſimilisvobis mendax ⁊ inter hec verba dicatnon ſcio eū: quis eum dicat̉ eaſdē tresnequiuiſſe ꝓferre dictōes ſiue alijs verbis vt ſic diceret nō ſcio eum? Quod ſifaceret vt ipſe ait: eſſet mēdax ꝙ eſt eſſepeccatorē. Quare quoniam hic potuit:peccare potuit. A Et hoc dicere potuit ⁊ hoc peccare non potuit. BHoc oſtende. A Omnis poteſtasſequit̉ voluntatem. Cū enim dico quiapoſſuꝫ loqui vel ambulare: ſubaudit̉ ſivolo. Si enim non ſubintelligt̉ voluntas non ē poteſtas ſed neceſſitas. Namcū dico quia nolens poſſū trahi ⁊ vincinon eſt nec mea poteſtas ſed neceſſitas⁊ poteſtas alteriꝰ. Quippe non ē aliudpoſſū trahi vel vinci: qͣꝫ alius me trahere vel vincere pōt. Poſſumꝰ itaqꝫ dicere de criſto quia potuit mentiri ſi ſubaudiatur ſi vellet: ⁊ quomō mētiri non potuit nolēs: nec potuit velle mentiri: necminus dici pōt nequiuiſſe mentiri. Sicitaqꝫ potuit ⁊ non potuit mentiri. BNūc redeamꝰ ad inueſtigandū de illoqͣſi nōdū ſit ſicut incepimꝰ. Dico igit̉:ſi peccare nō poterit qͥa ſicut dicis nonpoterit velle ex neceſſitate ſeruabit iuſticiā: qͣre nō ex libertate arbitrij iuſtꝰ erit.Que igitur gratia illi ꝓ iuſticia ſua debebit̉. Solemꝰ nāqꝫ dicere deū idcircofeciſſe angelū et hoīem tales qͥ peccarepoſſēt: qͣtenꝰ cū poſſēt deſerere iuſticiāet ex libertate arbitrij ſeruarēt: gratiā ⁊laudem mererentur que illis ſi ex neceſſitate iuſti eſſent non deberent̉. Anſelmus. Nonne angeli qui modo peccare nequeunt laudandi ſunt. Boſo.Sūt vtiqꝫ qͥa hoc qd̓ modo nō poſſunt