Anſelmiiber2.
genuerunt: atqꝫ vt modicus eius cōminatus fuerat mortui ſūt. Quoꝝ filij: licet pr̄es ſuos agnouerint herba illa infirmatos fuiſſe: ⁊ mortuos ſeqꝫ ip̄os lep̄ꝑcuſſos ⁊ morituros: eādē cū herbā ſuꝑoēs alias diligūt: indeqꝫ cibos vniuerſos ſuos ꝯdunt: mane quoqꝫ ſurgentesex eadē quaſi ꝓ medicamēto accipiūt:ſed ⁊ ſomnū ſero capturi ſil̓r faciūt. Hiigit̉ qm̄ ſint demētes oīs qͥ audit aduertere pōt: ſed nec minꝰ demētat̉: qꝛ ꝓpͥavolūtate vtūtur. Ip̄a eſt enī herba dyaboli venenoſa ſugeſtione venenata: ⁊ oībus eis vtentibꝰ peſtifera. Hāc deꝰ quinr̄is pie medetur pctīs pͥmis humāi generis ꝑentibꝰ int̓dixit: cū eos comederepomū ſub mortis ꝯminatōne ꝓhibuit qͥqꝛ p̄ceptum eiꝰ trāſgreſſi ex eo cōederētmox pctōres ⁊ ī aīa mortui poſtqͣꝫ aliospctōres genuerūt ⁊ ip̄i carne mortui ſūthoīes tn̄ eādē volūtatē p̄ cel̓is diligunt⁊ eā īmiſcēt oībus pene q̄ agūt: nihilqꝫiſtis demētiꝰ: qͥ nihil vtuntur ſua mortelibentius.Oſtenſio ꝙ omnia vitia ꝓpͥe ⁊cͣ.Uic deniqꝫ ꝓprie volūtati poſtqͣꝫ ſuā in hoīe ſedē ꝯſtruxit: aliahvitioꝝ ſeruiūt quaſi milites terras tenētes. Alia velut ꝓ ſolidatis militātur. Illa eterū vitia qͣſi terras tenentes ei obediūt: q̄ ꝓ ſeip̄is ī homībꝰ cōſiſtūt: vt adulteriū. Qui enī adulteraturhͦ ea ſolū facit de cā: qꝛ eū vitiū ip̄m delectat. Illa ꝟo ſeruiūt ei velut militātesꝓ ſolidatis que ſūt in hoīe p̄ alijs vitijsvt cupiditas p̄cioſarū veſtiū ꝓ gloria īani: nemo eī p̄cioſas veſtes niſi ad inanē gloriā querit. Itē vitiū aliqn̄ huic aliqn̄ illi vitio ẜuit: vt auaricia aliqn̄ ventris ingluuiei: aliqn̄ exultatōi. Rurſꝰ aliqn̄ alteꝝ alt̓i cedit: vt luxuria glorie inani. Aliqn̄ enī luxuria repellitur: ne lauscōcupita ꝑdatur. Hīa ꝟo ſiue hͦ ſiue illo mō ꝓpͥe volūtati: dyabolo quoqꝫ famulātur e quibꝰ in hoīe tribus mōīs ꝓ-
creata naſcūtur. Dyaboli eī ſugeſtione⁊ carnis delectatōe ſpūſqꝫ cōſenſu vnūquodqꝫ vitium conſeruatur.¶ Similitudo inter ſugeſtionem: ⁊ delectationem: ⁊ conſenſum: ⁊ canem.Xhis igitur tribꝰ ſugeſtione viIdelicet delectatōe ⁊ ꝯſeriſu. Sugeſtio eſt velut canis pōderoſiDelectatio vt leuis ⁊ acer catulus. Cōſēſus āt qͣſi canis fortis ⁊ īmenſꝰ. Pōderoſus etenī canis cū quēpiā iuxta ſe trāſeūtem audierit ſemel vel bis poſt eumlatrans ſtatim quieſcit. Si tamē ille viāſuam in directum tenuerit. Si vero reſpiciēs inſtigauerit eū. Canis quoqꝫ latrando licet nō mordeat inſeqͥtur eum.Cattulus leuis ⁊ acer inſtat acriter: etniſi cito reꝑcuſſus fuerit: actius mordetfortis vero canis ⁊ immēſus ⁊ fortit̉ inſtat: ⁊ niſi magna vi obruatur: homineꝫſtragulat. Quare pōderoſus canis neceſt reſpiciendus. Cattulus ꝟo mox reꝑcutiendus. Canis aūt viriliter obruendus Similiter āt ſi peccati ſugeſtio animū pulſat: qui ab amore pn̄tium tenditad eterna: mox eū deſerit: ſi intentioneꝫſuā tenuerit firmit̉. Si āt ad eā attēdēsin ſe receꝑit ⁊ cogitādo qͣſi eā incitandoreuoluerit et ip̄a ſepius eū infeſtat qͣꝫuiſnō vulneret dū nō eſt ſugeſtio ſola: ſedſi diutius eā replicauerit ponderoſꝰ canis in cattulum: trāſit ſuggeſtio in delectationē: que acriter inſtat: ⁊ niſi cito reicitur aīam vulnerat. Quare mox vt inuenire ceꝑit debet eā repellere aīa ſponſa chriſti cogitans quia magna eſt ignominia illi vt in eius conſpectu apparetfedata delectatōne tam turpi: niſi enimrepulerit delectationem: cattulus trāſitin immenſum canem: id eſt delectatio inconſenſum tranſit q̄ ſi arripiens animāeam nō magna vi obruatur occidit: ſedmox vt ceperit aduentare: debet eum anima magna vi obruere: id eſt immenſo terrore mortis eterne in ſe deſtruere.